Vandaag weer eens voor het judo op pad geweest. Nu niet voor wedstrijden maar voor de uitreiking van hogere dangraden. In dit geval voor een roku-dan (6e dan). Dat is toch wel heel bijzonder en zeker als het iemand betreft waar je veel van hebt geleerd, als judoka. De bijzondere promotie viel Jan Nagelkerken te beurt. Hij was op de KMA mijn judoleraar. Samen hebben we een fantastische judotijd gehad. Tijdens de week (je was toch intern) stond ik soms wel drie keer per dag op de mat. Een uurtje met Jan, een uurtje met Fons en dan om 17.00 uur de normale training van anderhalf uur. Al met al succesvol omdat ik tijdens de KMA-periode mijn 2e en 3e dan heb gehaald.Op de onderstaand foto staan we dan vlnr: Huá, Jan en Fons.

In die tijd (rond 1980) werd Jan al go-dan (5e dan) en zo af en toe trainden we dan ook wel voor die hogere dan. Op onderstaande foto wordt een oefening uit het kime-no-kata gedaan.

Een fantastische periode waarin judo, studie en galafeesten centraal stonden. Overigens heeft Jan nog wel wat moeten manipuleren om mij op de judomat te krijgen op de KMA. Ik wilde namelijk ook graag gaan schermen. En ja….. kwam er eindelijk weer een zwarte band en dan gaat hij wat anders doen. Ik heb het verhaal vandaag weer moeten horen. De schermles op de KMA werd gegeven door een robuuste marinier. De jongens van de marine hebben wat met schermen. Maar goed, na een paar lessen komt die marinier naar mij toe en zegt: “Bogaarts, dat wordt niks met jou en schermen, ga maar fijn judoën”, om er later nog aan toe te voegen, “ik wil ook geen ruzie met sergeant-majoor Nagelkerken.” Achteraf een wijze keuze (alhoewel ik schermen nog steeds leuk vind). Het heeft voor mij geresulteerd in twee dangraden, 6 luchtmacht titels en twee derde plaatsen bij de nationale militaire kampioenschappen. Plus leuke uitstapjes tijdens de internationale uitwisselingen. Maar daarover later meer. Ook daar zijn mooie foto’s van.

Op deze foto zit Jan links in de hoek. De foto is gemaakt tijdens de Klu-kampioenschappen van 1980, waar de latere gouverneur van de KMA, de toen nog commodore Klik mij de medaille omhangt. Het leuke van die wedstrijden was dat ik die week te gast was op de Belgische Militaire School om hun jaarlijkse galabal bij te wonen. Helaas was ik wat gehavend uit de strijd gekomen maar dat mocht de feestvreugde niet drukken.

Vandaag was dus feestelijk, waarbij het een mooi weerzien was met Jan, zijn vrouw en zijn dochter.

Heel erg jammer zelfs! Marianne Timmer mist de Olympische Winterspelen door een bijzonder ongelukkige val. We wensen haar veel beterschap en we hopen haar snel weer op de been te zien.

Gelukkig hebben we ook goed nieuws, Sanne Wevers, een oudklasgenootje van MeiMei, heeft de wereldbeker turnen gehaald.

En we zitten ook nog na te genieten van het succes van Linda Boers.

We hopen dat het snel goed komt met je hand.

Ook jammer is dat we vandaag niet naar Rotterdam konden. Onze MeiMei is geveld door griep (Mexicaans of anderszins) en daardoor niet in staat om Linda Boers aan te moedigen. Linda stond vandaag op de mat tijdens de NK Dames Judo en haalde BRONS! Dat is een grote prestatie, vooral omdat ze judode met een gebroken middenhandsbeentje! Echt jammer dat we Linda niet vanaf de tribune hebben kunnen aanmoedigen.

  Linda is hier in actie op de trainingsstage in Koksijde.

Verder is het natuurlijk jammer dat ik het tentamen Argumenteren niet heb gehaald, een vijf is niet voldoende. Ik vind het vooral jammer dat ik wel gegaan ben, hoewel ik wist dat mijn voorbereiding niet goed was, zonde van de tijd. Ik twijfel toch al aan die hele Masterstudie, de Tweede Fase lijkt me eigenlijk helemaal niets meer. Zo weinig tijd en zo veel te doen, dat maakt het Nederlands niet aantrekkelijker.

Gelukkig had onze JieJie meer succes, zij heeft haar tentamens heel goed afgesloten, gefeliciteerd, schat!

Vanavond zouden Huá en ik naar het Muziekkwartier in Enschede gaan. Het RO Theater zou De gebroeders Karamazov brengen. Ik had me hier erg op verheugd, want ik heb wel iets met Russische literatuur en toneel. 

Maar het gaat niet door. Één van de van de hoofdrolspelers is ziek. Het is wel prima service dat we per telefoon en e-mail een berichtje kregen. We kunnen de kaartjes terugsturen en we krijgen ons geld terug. Ik had liever de voorstelling gezien.

Op donderdag 5 november heb ik een "net"werkdag ingelast. Zo af en toe moet je dat doen. Zeker als die dag op een interessante lokatie is. En dat was dit jaar het geval. Als manager BHV ben ik lid van de Nederlandse BHV vereniging en daar hoort jaarlijks een netwerkdag bij. Zoals gezegd dit jaar een mooie lokatie, namelijk in Hilversum op het mediapark bij het  Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid. Dit is wel het mooiste gebouw wat ik de laatste tijd heb gezien. Fraaie architectuur (van buiten en binnen) en schitterende details. Er is niet op een paar centen gekeken.

De buitenkant is bekleed met glazenpanelen, waarin filmfragmenten (stills) zijn gegoten. De binnenkant is als een terras opgebouwd. Hieronder zie het restaurant. Dit terras wordt aan de buitenkant gespiegeld door een waterpartij (ook in terras vorm). De uitbouw rechts past gedraaid weer in de vijf lagen diepe canyon (waar de beeldarchieven zich bevinden). Links in het atrium is de wall of fame (zie boven), met de bekende Nederlandse coryfeeën die een mediaprijs hebben gewonnen.

  canyon (5 diep)

De ochtend werd gevuld met lezingen over natuurlijk het Instituut (er komen nu toch al 600.000 bezoekers per jaar) wat als taak heeft een archief te zijn voor al het (publieke) beeld en geluid, maar ook is het een museum met voorlichtingsfunctie. Interessant was ook de lezing over de 3-eenheid, voelen, denken en doen in relatie met BHV.

De middag was ingeruimd voor de media-experience. Een interactief gebeuren waarin je allerlei fragmenten kunt terug kijken, maar ook mee kunt spelen in een soap. Het journaal presenteren, etc. De tijd vliegt er letterlijk en figuurlijk voorbij. Scholieren kunnen er eigen reportages maken en wie wil er nou niet op de foto met zijn favoriete tv-ster. Vermaak voor iedere leeftijd.

Wat ik heb bekeken....... Andere tijden over hoe Anton Geesink de Japanse judo hegomonie doorbrak. En daarna "toples" waarbij in deze les Mark Huizinga les gaf aan de 12 jaar oude Jason Gawke. Het leuke daarvan was dat Jason onlangs meedeed op het NK heren senioren. Hij zou zichzelf eens terug moeten zien. Niet alleen leuk maar ook nuttig, want het gaf mij weer wat aanknopingspunten voor mijn eigen lesgeven.

Ik ga er zeker nog weer eens naar toe.

Voor de Olympische Spelen van 2012 zijn de data van de diverse sportevenementen ook al bekend. Ik denk alleen niet dat we voor dee dagen in aanmerking komen voor vroegboekkorting of iets dergelijks. In Beijing waren de hotels en appartementen tijdens de Spelen veel duurder dan in de weken daarvoor.

Wij weten al waar we van 28 juli 2012 tot en met 3 augustus 2012 zitten, we zitten in de ExCelhal te genieten van 386 judoka`s, die strijden om 14 gouden medailles.

Voor die tijd hebben we nog twee zomervakanties te gaan, dat worden vakanties naar Engeland en Japan, als alles goed gaat.

Huá is al druk aan het werken aan zijn Japans

.

Maar eerst nog kerstvakantie, voorjaarsvakantie, meivakantie...

Over 997 dagen begint de openingsceremonie van de Olympische Spelen 2012 in Londen. Wij hopen daar natuurlijk weer bij te zijn. Waarschijnlijk gewoon lekker met zijn tweetjes! Er zal een andere judoploeg uitgezonden worden, want Mark Huizinga, Dennis van der Geest en Deborah Gravenstijn zijn gestopt. Elco van der Geest is Belg geworden en er zijn jonge judoka`s die staan te trappelen om het stokje over te nemen. We houden je op de hoogte.

De officiële site van deze spelen is ook de virtuele lucht al in en de graphics zien er leuk uit. De gestileerde judoka`s zijn toch weer heel anders dan in Beijing. Ik ben ook benieuwd naar de mascottes, de Fuwa`s uit  China zijn bijna niet te overtreffen.

 Dit was China

en dit wordt het in Londen. Ik vind de gestileerd uitgevoerde worp (Ippon) van de vorige spelen mooier dan de opofferingstechniek (sumi gaeshi) die voor de volgende spelen is uitgekozen. Deze past ook niet zo goed bij de nieuwe regels, waarbij meer teruggegrepen wordt op de oorspronkelijke judotechnieken.

   Maar goed, hier moeten we het voorlopig meedoen. Op de oficiële site kun je je alvast het judojargon meester maken en je kunt er allerlei informatie over oudkampioenen vinden. Ook kun je je inschrijven om online informatie te krijgen en dan kun je zelf ook berichtjes achterlaten, leuk om te lezen hoe het al leeft in Engeland.

Onze GèGè is vandaag precies eenentwintig jaar geleden deze wereld komen verrijken! Gefeliciteerd, we zien elkaar vrijdag weer.

Oktober is alweer opgevolgd door november, de tijd lijkt steeds sneller stil te staan... Mijn eenenvijftigste verjaardag was een ontroerende dag. De leerlingen van mijn mentorklas hebben me verrast met lieve cadeautjes. In de korte tijd dat we bij elkaar zijn, hebben ze mij al goed hebben leren kennen: hoe wisten ze dat ik van delftsblauw, rozen en chocola hou? Ze hebben goed opgelet!

De verjaardag hebben we met gevierd in het de schouwburg. Het Noord Nederlands Toneel speelde Dante's La Divina Commedia. De ondertitel was: Als Roadmovie to Paradise en vertelde de tocht van een vluchteling naar Veiligheid, een Huis, Nederland? een tocht van de Hel naar het Paradijs. Het NNT laat op een indringende wijze zien dat Hel en Hemel wel heel dicht bij elkaar liggen.

Merijn de Jong, die de rol van Dante speelt, is sterk èn kwetsbaar in deze rol. Hij bungelt, letterlijk en figuurlijk, tussen hemel en aarde op zoek naar Dante`s hemel en zijn muse. Deze muse wordt gespeeld door de Amerikaanse Aerealiste Dreya Weber. Samen gaan ze geen gevaar uit de weg.

Heel aandoenlijk was dat Dante, hangend in de doeken, het lichaam van Beatrice probeert te redden, zij valt steeds terug op aarde. Ik vond het heel emotioneel. Ook het moment dat Dante zich probeert te 'zuiveren' en zich uitkleedt om het water over zich heen te laten stromen, was een moment om stil bij te blijven kijken en te huiveren.

Jammer genoeg waren er ook een groep CKV-leerlingen, deze leerlingen lachten op de verkeerde momenten en naakt was waarschijnlijk iets waar ze op MTV aan  gewend zijn, maar dat het ook functioneel en emotioneel kan zijn, is iets dat zij nog niet begrijpen, jammer, het gehinnik was storende en vervelend.

Op zaterdag zijn de JieJie, kleinzoon en GèGè langs geweest en ben ik nog heerlijk verwend met prachtige cadeaus: een delftsblauw nachtlampje, een bon van Rituals, lekkers van Lush en een inspirerend breiboek.

Ik ben een gelukkig mens.