Op het werk hebben we het de laatste tijd wel over het buiten je comfort-zone treden. Dus eens iets anders doen dan normaal, bijvoorbeeld iets avontuurlijks (lost in translation). Grenzen opzoeken en oprekken. Nou dat hadden ze bij Top Judo Twenthe ook bedacht. Het leek ze wel aardig om de afsluitende seizoensacitviteit eens anders op te zetten. Grensverleggend dus........

En zo gebeurde het dat MeiMei en ikzelf ons opgaven voor de survivalrun in Harreveld. Ik dacht een beetje water en een stormbaantje moeten te doen zijn, zelfs op mijn leeftijd. Helaas was ik de enige trainer die meedeed. De anderen hadden allemaal een "excuus". Afgelopen zondag was het zover. In totaal waren we met dertienen. 12 jeugdige judoka's in topvorm en mijn persoon.

  foto: ontspanning voor de start.

Al snel kwamen we er achter dat een "survivalrun" een serieuze tak van sport is. Waar net als bij judo techniek, kracht, taktiek en doorzettingsvermogen onontbeerlijk zijn.

 

Het begin ging nog wel. Alhoewel de kleur van het water steeds zwarter werd en het steeds meer ging stinken. Na het kanoeën werd het serieuzer. Met netten, touwen, balken, horden in een baggersloot en andere ongemakken. De swingrol en de apenhang waren overigens wel favoriet.

 

Het parcours was 12 kilometer lang met 44 van dergelijke hindernissen. Een aantal kenmerken van de sport bezit ik wel, maar techniek en "het lezen" van een hindernis absoluut niet. Allengs ebde de krachten uit mijn verzurende onderarmen en vingers. Het natte, zanderige touw maakte dat mijn handen (zonder eelt) rood en gevoelig werden. Kortom het was na enige tijd op. Uiteindelijk hebben we er tweeëneenhalf uur overgedaan.

foto: uitblazen

Afgelopen zondag heb ik gezien dat er zware sporten zijn en survival is daar één van. Echte bikkels nemen die hindernissen spelenderwijs. Zo lijkt het, maar ook hier geldt veel trainen, veel techniek, inzicht en doorzettingsvermogen. Helaas ontbrak het ons aan de techniek en het inzicht. Maar het is een prachtige sport, toch MeiMei? en dat op vaderdag.

Al eeuwen zijn mensen bezig om te proberen om GOUD te maken, de alchemisten brouwden brouwseltjes en veel sprookjes en andere verhalen zijn rond dit gegeven ontstaan.

Wat blijkt nu: er zit schot in de zaak, we kunnen nu van klei al zilver maken!  

Ik wist het al een tijdje, want mijn zus, de beeldend kunstenaar Chris Ros, geeft er zelfs cursussen in. Maar nu heb ik het zelf ook gedaan. Want tijdens onze jaarlijkse moeder/zussendag heeft Chris ons (mijn moeder, mijn oudste zus en mij) een cursus gegeven, bij mijn moeder thuis. Mijn moeder heeft ons dit aangeboden, nog bedankt mam!

Natuurlijk was er eerst koffie met gebak en daarna was Chris onze docent 'Art Clay'. Ze had ook gezorgd voor doosjes met materialen waar we ook gebruik van konden maken. Die doosjes hadden vooral op onze oudste zus een gigantische aantrekkingskracht. Onze moeder was al aan het voorbereiden geweest, ze wilde een hanger maken van een mooie steen die ze nog had. En ik wilde graag oorbellen.

Volgens onze docente Chris moesten we eerst iets schetsen, dat hebben we collectief overgeslagen (sorry, zus) en daarom kregen we 14 gram(!)DASklei om mee te oefenen. Toen bleek dat zelfs volwassenen verschillende leerstijlen hebben en dat omgevingsprikkels heel lastig kunnen zijn. Ik vind het altijd erg prettig om meteen aan de slag te kunnen, ik begrijp over het algemeen vrij snel wat de bedoeling is, dus waarom wachten. Bovendien hou ik wel van gepriegel.

Toen we alledrie een idee hadden wat we wilden maken, was het tijd voor de Lunch, heerlijk, lekkere broodjes, vis, salades, kruidenbotertjes.

Maar de vraag bleef: Kunnen wij ook van klei zilver maken?

Na de lunch was het zover, we kregen onze minuscule pakketjes (2x 7 gram) om onze ontwerpen uit te voeren. De hoeveelheid is echt voldoende om iets heel moois te maken. Er kan met gemak een ring uit, of twee oorbellen. Het is alleen wel gepriegel. Ik was daarom erg blij met de loep die Chris had meegenomen, mijn leesbril kon me niet echt helpen.

Uiteindelijk heb ik oorbellen gemaakt, hoorntjes van overvloed, waar nog steentjes ingezet worden. Ik ben erg blij met het resultaat. Vrijdag ga ik even naar Brummen om steentjes uit te zoeken. Dat komt goed uit want MeiMei heeft een uitvoering van het schoolkoor in Zutphen. Kan tante Chris gezellig mee daarnaar toe.

Het veranderingsproces van klei naar zilver is heel fascinerend. De klei moet eerst drogen en daarna gaat het op een open vuur (tja, alchemisten) en dan nog even poetsen...

Deze foto heb ik van de site van mijn zus gehaald: eerst in DASklei, daarna ongebrand en als laatste: ZILVER!

Mijn foto's volgen.....

Negenentwintig alweer, waar blijft de tijd? Wij wensen jou een heerlijke dag. Binnenkort gaan we lekker samen shoppen, daar verheug ik me nu al op.

Hoe vaak worden we wel niet gewaarschuwd voor de gevaren die er loeren op het internet. Wat dat betreft is de virtuele wereld al net zo slecht als de ons omringende werkelijkheid. Gelukkig heeft ieder nadeel ook zijn voordeel en ook het internet kan gewoon een hele fijne plek zijn om te surfen.

   

Persoonlijk heb ikal heel wat prettige contacten opgedaan via het internet, neem alleen mijn 'breimaatjes': Jo An van Wolhalla; de meiden van Rowan; en sinds een tijdje ook de mensen op Ravelry, een Internetcommunity voor breisters (en haaksters). Ik ben daar terecht gekomen omdat de Rowansite gemoderniseerd zou worden. Dat hadden ze niet moeten doen, want het is nu heel gebruiksonvriendelijk geworden en de vast Rowanettes zijn uitgeweken naar het veel vriendelijker en uitgebreider Ravelry. Hier kunnen we berichten plaatsen en foto`s oploaden en je kunt in kleine groepjes met dezelfde interesses bijschuiven.   

Ik heb de oude Rowanettes opgezocht daar en het internetcontact verloopt weer als voorheen. Verder ben bij een paar Nederlandse sokkenclubjes, wat heel leuk is voor mijn ontwerpaspiraties.

Op de oude Rowansite deelden de Rowanettes al lief en leed met elkaar, dat doen we nu nog steeds. Groot was de schok dan ook toen we te horen kregen dat één van de meiden (Suz) ernstig ziek is. Nan uit Australië heeft toen het plan opgevat om een patchworkdeken voor haar te maken. Ieder van ons heeft 1 of een paar vierkanten gebreid en die naar Arianwen in Engeland gestuurd, die het geheel heeft samengevoegd, er een achterkant aangemaakt en ook nog alle wensen erop geborduurd, met de machine, gelukkig.

 

Mijn aandeel bestaat uit 2 vierkanten. Alle vierkanten zijn gemaakt met hetzelfde garen: All Seasons Cotton, een prettige katoenmix die heel mooi in de was blijft. Ideaal ook voor kinderkleding. Ik heb er al heel veel mee gemaakt en ik had dus restjes genoeg voor de vierkanten.

De oplettende bloglezer herkent ze misschien wel:

 

Verder wordt er op Ravelry wel eens gevraagd of iemand nog een restje wol heeft. Zinzia uit België zocht nog wat garen van de door mij ontworpen Trevisokken:

  Natuurlijk had ik daar nog wel iets van over, ik had 2 strengen! Het restje woog nog net geen 30 gram. Ik heb er een leuk kaartje bij gedaan, samen met het restje garen in een bubbeltjesenvelop. Gewogen, voor twee euro nogwat postzegels erop. En zaterdag kregen we een briefje van de TNT (PTT): of we vijf euro nogwat aan extra postzegels op het briefje willen plakken. De envelop naar België werd als pakketpost aangemerkt! Volgens mij kon het gewoon door de brievenbus. Op deze manier zijn de postzegels duurder dan het restje wol.

Via Ravelry gaat ook de jaarlijke Rowan-exchange door. Ik heb mijn victim al door gekregen. Natuurlijk heb ik meteen bij Jo An van Wolhalla garen besteld.

Een patroon had ik al een tijdje in mijn hoofd. In de nieuwe vogue knitting staat een patroon voor een dropstitch sjaal. Toen ik het patroon zag had ik meteen zin om die te breien toen ik het patroon zag.

Volgens mij wordt het een prima combinatie.

De laatste weekenden en feestdagen heb ik al ploeterend in de tuin doorgebracht. Li heeft daar al wat doorkijkjes van laten zien. Zo'n tuin is eigenlijk een klein eco-systeem, met grotere en kleinere dieren. En soms heeft het iets weg van een symbiose. Zo een waar wij als eigenaar geen last hebben van de gast. Want gasten hebben we zoals die ene merel die maar rond je blijft rondhoppen voor de vrijkomende wormen van al mijn gewroet. Wat hinderlijker zijn de slakken, alhoewel dat nu fors minder moet gaan worden nu ik al het losliggende blad en onkruid verwijderd heb.

Andere gasten zijn onder andere de zanglijster, die mij vorig jaar geheel gratis van een natuurlijke ringtoon heeft voorzien. Nu springt er de laatste tijd ook een eenkhoorntje door de tuin. Die heeft waarschijnlijk ergens een nest in de buurt. Dus Li dacht, laat ik eens een paar van Huá's doppinda's neerleggen. En daar komen dan weer andere gasten op af, zoals deze Vlaamse gaai die net de pinda oppakt.

In de vijver hebben we ook wat gasten zitten. Ik heb er tot nu toe 4 geteld. Eén groene en drie bruine jongens/meisjes. En die hebben het naar hun zin.

Heerlijk leven bij ons in de tuin. Nog even en dan kan de hangmat uit en kan ik op mijn beurt genieten van alle "natuurlijke" geluiden die deze gasten maken. Dan draaien we de rollen om!

Zo aan het eind van het school- en studiejaar is het erg fijn om zelf kleine momentjes van rust in te kunnen lassen. Lekker even met een breiwerkje op de bank, het liefst iets zonder ingewikkeld telpatroon, maar gewoon iets simpels. Simpel heeft dan vaak een negatieve lading, in dit geval geheel ten onrechte: simpel kan ook best chique zijn of gewoon "leuk":

Heel prettig is ook het werken aan GèGè's dekentje, gedachteloos vierkantje na vierkantje, het wordt vanzelf mooi:

En dan moet ik nu weer echt studeren......