Het was een fantastische judodag vandaag. De dag begon wat triest door de uitschakeling van Marvin de la Croese. Er lag natuurlijk redelijk wat druk op zijn schouders. Maar we zullen nog wel van hem horen. Hij is pas 20 jaar dus kan nog heel lang mee in zijn gewicht. En ook onze eigen favoriet Fiderd Vis redde het niet. Hij zal nog wat gewicht moeten maken. Want gisteren zei hij dat hij rond de 83kg woog en dan ben je natuurlijk al in het nadeel bij de jongens die op het randje van de 90kg balanceren.

Op de tribune lijkt het allemaal zo eenvoudig. Er zitten ook veel stuurlui aan wal. Niet alleen voor de judoka's maar ook voor de scheidsrechters. Ook Edith wist het niet bol te werken en ene te wat roekeloze aanval werd overgenomen. Helaas...... maar toen moest Marhinde nog komen. Een verrassing was toch wel de uitschakeling van de Japanner Ono. Dat betekent dat de Japanse eer bij de mannen morgen gered moet worden. Want naast een zilveren medaille hebben ze bij de mannen verder niets gehaald en dat is toch hun eer te na. Na komt morgen Muneta (+100kg) in actie en die is meestal wel goed voor een medaille. We zullen zien.

Nou zijn die judowedstrijden wel erg slopend. In vijf minuten tijd zijn al je armspieren verzuurd. Zit je op een maximale hartslag en heb je een zware ademhaling en dan nog moet je geconcentreerd blijven om niet op je rug gegooid te worden.

Gelukkig konden we na de voorrondes in de pauze weer even tot rust komen. Meimei heeft zich weer volledig op haar fotoshoots gestort en met succes. Want we staan nog op de foto met Tomoko Fukumi. Ja... die waarvan we de zus hadden ontmoet.  En natuurlijk onze judoBelg... Elco. En passant is ze ook nog op de foto geweest met Ruben Houkes, Dirk van Tichelt en Dogan Tekin. Het is hard werken op zo'n dag. Maar het geeft wel aan hoe benaderbaar de judoka's zijn. De sport is gelukkig nog niet verziekt door al het geld.  Ons boek "Los" van Dennis van der Geest is door de auteur gesigneerd. Toen het aangeboden werd door Meimei zei Dennis: "Hé eindelijk eens een leuk ding om te signeren", waarvan akte.

Na de pauze brak de heksenketel pas echt los toen we Marhinde moesten aanmoedigen. Spannende wedstrijden waarbij het publiek toch wel probeerde de tegenstander en de scheidsrechter te imponeren. Uiteindelijk hoorden we dan toch het Wilhelmus, dat enthousiast is meegezongen. Marhinde moest hard werken, maar kreeg loon naar werken.

Hier in haar partij tegen de Spaanse San Miguel.

Een fantastische judodag, morgen kijken we uit naar de match België-Nederland. Vreemd welnee, want dat is dan de finale tot 100kg.

Het verschil tussen de OS en dit WK is het nevenprogramma. Tijdens de OS was alles gericht op de wedstrijden. Je kwam in de hal en naast wat etenstentjes waren er geen presentaties of iets dergelijks. Nu was Beijing als nevenprogramma spannend genoeg van zichzelf. In Rotterdam is dat iets anders. In Beijing was er geen ontkomen aan. Alles was en rook olympisch. Hier in Rotterdam merk je behalve als in de buurt van de Ahoy bent weinig van de WK.

Binnen in de Ahoy is dat anders. Ik had al geschreven dat er een Total Judo Experience is, waar kledingstands van de grote judomerken hun merchandise en pakken verkopen en dat er een aantal stands zijn van de JBN, Right to play, NVJJL etc. Daarnaast is er door de NVJJL (vereniging van judo en jui-jitsu leraren) een masterclass georganiseerd met Mark Huizinga. En daar heb ik aan meegedaan.

Mark heeft met ons in ruim een uur twee technieken doorgenomen. Hier demonstreert hij de grondtechniek, die zoals hij al zei op dit moment veel in wedstrijden wordt gebruikt. We hadden hem inderdaad al succesvol door Dirk van Tichelt zien gebruiken. Staande heeft Mark de kata guruma vanuit drie posities behandeld. Ook die zijn herkenbaar. Ik heb het gisterenavond maar even uitgeschreven om het zelf nog eens door te nemen en uiteindelijk in de les te gebruiken. Mark bedankt!  Voor degene die niet weet hoe de kata guruma gaat. Kijk dan even op de onderstaande link voor uitleg van Mark zelf.

Ja, hoor, één jaar later weer een foto van de judo-afvaardiging van Venezuela met onze eigen MeiMei. Dit keer zijn er zelfs e-mailadressen uitgewisseld, zodat de foto`s ook uitgewisseld kunnen worden. Natuurlijk ging dit alles gepaard met veel gelach en taalmoeilijkheden, maar het was wel een hoogtepuntje van deze dag.

Hèt hoogtepunt was natuurlijkde zilveren plak voor Elizabeth Willeboordse. Ondanks een blessure aan haar hand haalde zij de finale. Maar de halve finale, die pas na de Golden Score door de scheidsrechters beslist werd, was zo slopend geweest, dat zilver het meest haalbare was.

Voor mij was het ook fijn om gewoon weer lekker bij Huá en MeiMei te zijn om samen te genieten van de sfeer tijdens het toernooi.

Gisteravond hebben ze me opgehaald van het station en we hebben lekker gegeten bij Humphreys. Vandaag hebben we bij Zinc gegeten. Een restaurant waar je eet wat de pot schaft en dat is heerlijk biologisch.

Op weg naar dat restaurant kwamen we een paar autochtone Chinezen tegen (Rotterdammers) die MeiMei`s Chinajack gespot hadden en daar 'problemen' mee hadden. Ook vroegen zij zich af wat die Marokkaan (Huà) met die blonde vrouwen moest.

Conclusie: de Chinezen die we in China hebben ontmoet waren een stuk leuker dan deze Rotterdammers.

In het judoblad L'esprit du judo wordt regelmatig het judo in wat minder bekende landen belicht. Vanmorgen hadden Meimei en ik zo'n moment in de metro op weg naar Ahoy. We kwamen namelijk een rijksgenoot tegen, wiens naam we vorig jaar ook in Beijing al hadden gespot. Judo van Aruba. In de klasse -90kg doet Fiderd Vis mee voor Aruba. In tegenstelling tot zijn Nederlandse collega's moet hij erg veel zelf regelen. Om te verbeteren heeft hij het laatste jaar zo'n acht maanden in Brazilië getraind. Deze week traint hij in Rotterdam. Een sympatieke judoka, onlangs afgestudeerd en wil nu kijken hoe hij zich voor het judo op Aruba kan inzetten. Natuurlijk moest Meimei even met hem op de foto.

Wij wensen Fiderd veel succes, we zullen hem toejuichen.

Ondanks de dappere pogingen van de Muilwijkjes, waren de "Ollanders" toch weer niet op het spektakel ingesteld. Weinig oranje. Maar dan de Vlamingen die voor Dirk van Tichelt kwamen. Overweldigend groen en veel spektakel en lawaai.

Dirk heeft ons vandaag vermaakt met fantastisch judo. Vooral zijn grondwerk (newaza) was onnavolgbaar voor zijn tegenstanders. Helaas was de Noord Koreaan Kim te sterk en moest Dirk zich via de herkansing terugvechten tot de derde plek. Het lijkt erop dat het Belgische judo weer op de weg naar de top is.

Het was me gisteren al op gevallen, maar er zitten bij de kwart en halve finales charmante en goed gekleedde coaches langs de kant. De heren en dames moeten namelijk decent gekleed, dus in colbert en voor de dames iets soortgelijks. De campingsmoking waar ze vroeger vaak in zaten is verboden. Toch levert dat soms wat geforceerde beelden op zoals bij de Cubaanse coach, die nogal "zwaarwichtig" is. De Braziliaanse vrouwencoach komt heel wat charmanter over.

En dit colbert verhaal is niet de enige wijziging. Ook de prijsuitreiking is aangepast. De judoka's moeten allemaal in witte judogi op het podium. Het ziet er wel fraaier en indrukwekkender uit.

Eens kijken wat we morgen weer voor mooie dingen ontdekken.

Meimei vindt ze schattig. Al dat geknik en die grappige lachjes. Ook vandaag hebben wij ons goed vermaakt met de Japanners. Al blijft het wel "lost in translation". Maar goed ..... je moet je tijdens zo'n WK blijven verbazen. En dat deden wij vanmorgen al en ook vanavond, maar daarover later. Ik viel in mijn oranje outfit zo op dat ik direct gespot werd door een bondsbestuurslid, maar misschien dat de rest van Nederland zich ook nog wat optuigt. De Japanners waren al wat in vorm zoals je op de foto's ziet.

De dame rechts, niet Meimei maar de Japanse had een t-shirt met "I 293 Tomoko always win". Het bleek de zus te zijn van Tomoko Fukumi. Her little sister deed mee. Meimei en ik moesten wel even glimlachen gezien de afmetingen. De 293 is overigens het deelnemersnummer.

Gelukkig doen de Muilwijkjes morgen hun Leeuwenshirt weer aan speciaal voor Deborah. Ook ik ga weer in het oranje. Als de rest van de "Ollanders" ook ontdooit moet het toch lukken met die medaille.

Helaas waren de Belgen vandaag ook wat onfortuinlijk Bomboir (-60kg) en Flamand (-66kg) kwamen net één winstpartij tekort voor een herkansing. Samen met de Belgen voor ons hebben we van hun judo genoten. Ja .... die Belgische humor mag er ook zijn. Bomboir moest tegen Castillo (MEX), waarvoor hij dubbel moest oppassen volgens de Belgen. Mmm, mmmm voor de Mexicaanse griep.

Nevenprogramma. De JBN als organisatie heeft ook een nevenprogramma de Total Judo Experience. Met clinics, een stand van de NVJJL (leraren), scheidsrechters en urban judo. En... een fantastische wall of fame, met de Nederlandse OS en WK kampioenen. Ook voor de kids is er het nodige te doen. Ik heb er een paar foto's van geschoten, toen het er nog rustig was. Op de rechterfoto deelnemers uit Kirgizië. Goed voor je topografische kennis zo'n WK.

Nou is zo'n hall of fame leuk, maar een loslopende "wall of fame" blijft veel spannender. Meimei had helaas zijn boek (Los) vergeten, maar een fotoshoot met Dennis is ook mooi. En dat blijft natuurlijk mooier dan een fotootje op de wand.

Het nevenprogramma is een mooie plek om tussendoor je "judovrienden" weer te eens te zien en te spreken. En ook dat hebben we vandaag nog gedaan.

Avondprogramma. Ons avondprogramma bestaat uit retour naar het hotel (met de metro) en dan eten. Vandaag waren we in een restaurant waar ook Japanners binnenkwamen. Nou was het niet een hypermodern restaurant, maar restaurant de Pijp (Gaffelstraat 90). Ik was er al eens eerder geweest.

Het is een door studentensociëteiten opgezet restaurant (1947 volgens de deur). Het plafond ziet er niet uit en de versiering is studentikoos. Pinda's op tafel en die moeten gepeld op de grond. De Japanners kwamen al binnen met een blik van.....?????. Het menu op schoolborden niet te begrijpen voor die mensen. ZE keken rond en zagen dat alle pinda's gepeld op de grond lagen. Toen ze de truc doorhadden, ging het eerste pellen met veel gegiechel, hoofdgeknik en ongeloof. Zomaar op de grond!? Een succes want ze vroegen om een tweede bak. Meimei en ik hebben ze gevraagd of ze voor het judo kwamen en dat was ook zo. En hoe kwamen ze zo in de Pijp. Een tip van het hotel, een goed tip!

Zo de kop is eraf..... het was een mooie dag!

Morgenmiddag, na school, vertrek ik ook naar Rotterdam. Na het zien van Studio Sport vanmiddag heb ik er helemaal zin in! In de studio hadden ze niemand minder dan Mark Huizinga als deskundig commentator. Er werd helder en duidelijk commentaar geleverd bij de wedstrijden en Mark gaf al aan dat er waarschijnlijk wel over de nieuwe regels gesproken zou worden. Er waren veel (te veel) shido`s, die de vechtlust niet ten goede kwamen, jammer.

Ik ben benieuwd of dat 'live' in Rotterdam ook zo gevoeld werd, misschien dat Huá daar vanavond in de hotelkamer nog over blogt?  

Maar goed, morgen mis ik dus echt alle actie, `s morgens eerst les geven en dan vlug naar huis en dan hup de trein in, geen Studio Sport, geen radio, niks van dat al. Ik hoor het wel als ik daar aankom.

Natuurlijk neem ik een breiwerkje mee voor in de trein en voor op de tribune, maar vanochtend las ik in de krant ldat er in Almelo (het licht springt op rood en het licht springt op groen, in Almelo is altijd wat te doen) een expositie 'Tuttige breisels' is. Deze loopt nog tot 31 oktober in het stadsmuseum, dat op zondag en maandag gesloten is. Ik ga er zeker een keer naar toe, dat zal wel op een zaterdag worden, of in de herfstvakantie, misschien wil Gerda wel mee.

Dit was géén breieninpeking, maar wel breieninrotterdam!

Meimei en ikzelf zijn vandaag vooruitgegaan om kwartier te maken in Rotterdam. Het is toch even een organisatie nietwaar! Hotel, restaurants en vervoer. Alleen al de OV-chipkaart, want ik wilde met het openbaar vervoer naar de Ahoy toe. Bijkomend voordeel bijna geen parkeerkosten. Maar dan moet ik wel de auto 5 dagen laten staan. Dat kan...... Dus hop met de tram naar het centraal station om daar ov-chipkaarten te halen. (In de tram kun je nog een los kaartje kopen). Maar wat een toezicht.... op iedere tram een conducteur. In de stad hebben we ook wat Franse judo supporters gespot.

Belangrijker voor ons is dat zowel Elco van der Geest als Henk Grol op de loting lijst staan. Het goede nieuws is dat ze elkaar pas in de finale tegenkomen. Het wordt morgen wel een drukke dag want de -60, de -66 kg mannen en de -48 vrouwen staan op het programma. In totaal 104 deelnemers (46, 46 en 32).

Dit zijn de OS winnaars waarbij van deze Alina Dumitru (goud) en Pareto (brons) nog in de -48 kg meedoen. Ze komen elkaar al in de voorrondes tegen. De Cubaanse Bermoy (zilver) zit een gewicht hoger. En de laatste Tani ontbreekt i.v.m. een zwangerschap. Grote kans dus op een andere podiumbezetting. We zijn benieuwd.

Bij de heren komen we onder de 60 kg alle drie de finalisten tegen in hetzelfde rijtje (Choi, Paischer, Houkes, (Pak staat in de andere rij)). Ze komen bij winst elkaar in de voorrondes tegen. Dus ook hier een wisselend podium. Ikzelf zet in op Choi, die op de OS veel indruk maakte en Ruben er met een drop seoi nage bijna afgooide.

Bij de -66kg zien voor Nederland een nieuwkomer namelijk Mesaoudi. Hij zal het zwaar krijgen omdat de nummers 1 en 2 van de OS (Uchishiba en Darbelet) bij hem in het rijtje staan.

We gaan het zien morgen.

Morgen is het zover, de WK Judo in Rotterdam. Huá en MeiMei zijn al in de havenstad aangekomen en zijn de stad aan het verkennen. Ik moet eerst woensdag en donderdag nog werken, ik mis dus de opening en de lichtgewichten. Maar donderdag neem ik ook de trein en vanaf vrijdag kan ik ook gaan genieten.

Gelukkig doet Henk Grol ook mee, hopelijk heeft hij niet teveel last van zijn blessure en verrast hij vriend en vijand met een paar mooie ippons.

Of Elco van der Geest ook op de mat staat is nog niet bekend, het lijkt me wel leuk! Een andere (echte) Belg doet wel mee. Ik zag de naam Dirk van Tichelt gelukkig ook op de deelnemerslijst staan.

Die kennen we nog van vorig jaar uit China. Ik ben benieuwd of hij zijn fans met de leuke shirts ook weer heeft mee genomen.

We hebben trouwens nog een deelnemer die we kennen van de Nederlandse kampioenschappen: Dogan Tekin! Hij komt uit voor Turkije. Toch fijn dat hij er ook bij is.

Morgen begint het...

Woensdag stond er een plezant artikel in de TC/Tubantia over de wijnen van de Hof van Twente. Mijn interesse was meteen gewekt, want had mijn collega C mij niet in de eerste week van de vakantie zo'n prettige wijn gegeven? Ja, hoor! Ik had zelfs de fles bewaard om het etiket af te weken, dat is helaas niet gelukt, het etiket is wat vernield, eigenlijk.

Dat is wel jammer, want op de website van Wijngaard Hof van Twente valt te lezen dat de etiketten van 2008 ontworpen zijn door Ida Roekevisch, het zijn ware kunstwerkjes. C had mij de heerlijke rosé meegebracht en die schijnt inmiddels al helemaal uitverkocht te zijn. Dat verbaast me eerlijk gezegd niet, want hij was heerlijk.

Gelukkig organiseert Hof van Twente ook wijnproeverijen, dat lijkt me erg plezant om eens te gaan doen, misschien als bedrijfsuitstapje?

Een wijnproeverij is een erg plezante manier om een vakantiedagje in te vullen. Op Île d'Oléron hebben we ook wijn geproefd èn gekocht en tijdens eerdere vakanties in Oostenrijk en Frankrijk (Elzas) hebben we ook op de meest verrassende plaatsen wijn geproefd: tijdens een rondleiding in een wijnmuseum (`s morgens tegen 10.30); bij een echte wijnhoeve, in een kelder. We hebben al heel wat mooie plekjes gezien. Ook heb ik een keer het versgeperste sap van wijndruiven mogen proeven, dat was bijna niet te beschrijven zo lekker. De druiven waren net binnen gebracht en werden in de pers gestort waar wij bij stonden. Toen het sap naar de andere container stroomde werd er een glas onder gehouden....  Van die druiven werd trouwens Grüner Veltliner gemaakt.

Gelukkig kunnen we nu ook dichter bij huis gaan proeven.

In de krant van vandaag stond trouwens dat de Vlaming Fons Wuyts een actiegroep is begonnen tegen het woord 'leuk' dat in België aan het oprukken is. Dat is hem een doorn in het oog (en oor, waarschijnlijk). Nu vind ik 'plezant' een veel leuker, plezanter woord. Ik probeer het er daarom maar in te houden en laten we 'plezant' en 'goesting' maar lekker Nederlandse woorden worden.

Het weekend is natuurlijk heel geschikt om eens lekker de tijd te nemen voor het eten. Zowel voor het klaarmaken als ook het verorberen ervan. Dus dat hebben we gedaan. Onze collectie jam (naast de aardbeien van vorige week) is deze week verder uitgebreid met bosbessen en zaterdag met pruimen. Zat er bij de aardbeien vanille in. Bij de bosbessen heeft Li er een scheutje crème de cassis door gedaan (we hadden geen wodka) en bij de pruimen zit een witte port. En dat moet natuurlijk geproefd worden. Dat doe je niet op een boterham, maar op zelfgebakken scones met de jam en slagroom. (In Nederland is moeilijk aan clotted cream te komen, wat er eigenlijk bij hoort). Slagroom will do...

Lekker hoeft niet duur te zijn....

Na gisteren weer eens mosselen met curry ananas te hebben gegeten, stond vandaag een andere favoriet van mij op de kaart, gevulde reuzenschelpen. Als gevolg van de vervlakking wordt het wel steeds moeilijker om dit gerecht klaar te maken. Je hebt er reuzenschelpen (van pasta wel te verstaan) voor nodig. Helaas niet meer verkrijgbaar bij AH (ook cannelloni's niet trouwens). Gelukkig heb ik de reuzenschelpen in Enschede gevonden bij Olijf en zo (www.olijfenzo.nl). Ze hebben hier ook heerlijke kalamata olijven voor bij de lunch (brood, kaas, tomaat, olijven). Maar goed de ingrediënten. Ik heb ze even op de foto gezet.

Reuzenschelpen, spinazie, ricotta, tomatensaus, parmezaanse kaas. Dat is alles. De pasta schelpen koken, de spinazie wokken, de oven voorverwarmen (200C). Omdat ik het vandaag wat pittiger wilde maken heb ik eerst de "wok"-olie voorbereid. Geen duur flesje ofzo, neen, gewoon olijfolie, knoflook en twee Spaanse pepers, langzaam uitbakken. En dat geeft een heerlijke bite. De pepers eruit, knoflook heb ik er in gelaten. Na het wokken in een vergiet het vocht uit de spinazie drukken. De spinazie fijn snijden en mengen met de ricotta (met wat peper/zout op eigen smaak bregen). Vervolgens de schelpen vullen en in een ingeoliede ovenschaal leggen. Tomatensaus erover, parmezaanse kaas erover en hop de oven in. Na 10 minuten komt het er zo uit..... flesje witte wijn erbij (in dit geval van onze vakantie op Ile d'Oleron) en genieten.

Ach ja .... na het kijken van de film Ratatouille is het duidelijk.... anybody can cook!

Toen we elkaar pas kenden werd Huá ook wel eens gekscherend 'de Reservebelg' genoemd. Hij was als Brabander namelijk geplaatst in Twente en hij was terechtgekomen in een echt Twentse omgeving. Inmiddels is de zachte G iets minder opvallend geworden, of misschien ben ik er iets meer aan gewend geraakt en kan Huà de gemiddelde Twentenaar goed verstaan en is het grapje al lang versleten en vergeten.

Maar af en toe horen we verhalen van (sub)topsporters die niet in aanmerking komen om voor Nederlands uit te komen op EK`s of WK`s om maar te zwijgen van  Olympische Spelen. Enkele van die sporters hebben ervoor gekozen om een andere nationaliteit aan te nemen om via die omweg zich toch op wereldniveau te kunnen meten met anderen.  

We kennen natuurlijk Bart Veldkamp, de onvergetelijke schaatser, die nu zijn handen vol heeft aan de Kluners uit Kenia.

Maar, Elco van der Geest is ook bezig met een naturalisatieprogramma en hoopt op die manier mee te kunnen doen met De WK in Rotterdam. Misschien is dat zelfs niet nodig: Onze Koning van de Ippon, Henk Grol die in dezelfde gewichtsklasse geselecteerd is, is geblesseerd. Het is nog maar de vraag of hij op tijd weer fit is, als dat niet het geval is, moet de Judobond iemand anders aanwijzen en dat zou best eens Elco kunnen zijn. We wachten rustig af.

In tussen ben ik blij dat we alles al geregeld hebben, passepartouts, overnachtingen, restaurants en dergelijke, want op de op de site van de judobond heeft de OAD nu ook een link voor mensen die nog onderdak zoeken: kijk maar. Nog maar 13 dagen......

Ja, ook ik heb de trainingstage overleefd. Over onze judo belevenissen daar blog ik later nog wel over, als er wat meer foto's beschikbaar zijn. Terug in Nederland probeer je de draad weer op te pakken. Dus ook met het eten. In Frankrijk hadden we dagelijks de barbecue aan, door gebrek aan kookplaten. Hoogste tijd dus om weer eens fatsoenlijk te koken.

Nu hadden we gehoopt direct te kunnen beginnen met het maken van pruimenjam van onze eigen pruimen. Helaas waren de pruimen overrijp en is het gros al gegeten door vogels, vliegen en wespen. Ik ben de boom nog ingeweest maar na een aanvaring met een dronken wesp (vervelend zo'n steek) heb ik het slagveld overziend (er hing geen ongeschonden pruim meer in de boom) de strijd gestaakt.

Ach dan maar zaterdag wat van de markt. Ook dat ging niet, dus over tot de zomerkoninkjes (2 kilo voor 5 euro) die Li vervolgens tot jam heeft omgetoverd. Vanmorgen even geproefd op een hard broodje. Heerlijk. Het is even wat werk maar het smaakt toch beter dan de jam uit de supermarkt. Zie hier het resultaat. Vijf potten overheerlijke aardbeienjam met een vleugje vanille (uit Frankrijk). De trouwe lezer merkt dat wij zo links en rechts graag wat vanille in sauzen, jam en compotes stoppen.

Na de "moules frites" en "moules au bon maman" zit de mosselsmaak er al weer aardig in bij ons. De mosseltjes in Oleron waren kleiner dan de ons bekende Zeeuwse roem. Ik had het idee dat daardoor de smaak wat intenser was. Ik kan me vergissen, maar smullen was het wel. Eh bien... dus wat schetst mijn verbazing dat ik op de markt bij Achterhuis ook in maten kan kiezen. Althans als ik eerder kom en niet de laatste twee bakken heb (middel en klein). Nou heb/had ik zo mijn eigen mosselfavoriet.

Namelijk Thaise mosselen, gebakken mosselen in de schelp. Een gerecht uit het boekje "Far flung Floyd". Floyd deed in de tachtiger en negentiger jaren wat Braakhekke later imiteerde, koken op locatie. Zo ook in Thailand, waar hij nu een restaurant heeft (www.keithfloyds.com of www.floydonline.co.uk). Ze zijn zo lekker en snel klaar. Wat er inzit, simpel: 3 sjalotten, 2 tenen knoflook, 3 eetlepels black bean sauce with garlic (toko), 2 pepers (ontpit), 5cm gember, eventueel een scheutje olie om het smeuiger te maken en een beetje palmsuiker (om de brand er af te halen, mag ook later). Daar maak ik een boemboe van. Klinkt moeilijk maar het gaat allemaal in de kleine keukenmachine. De boemboe fruiten. Vervolgens de boemboe verdelen over twee pannen de mosselen erbij. En op een hoog vuur de mosselen snel open laten gaan. Even lekker doorroeren dat de boemboe in en door de mosselen komt. Vervolgens net als bij andere recepten 5-10 minuten koken. (Voor de niet ervaren mosseleters - kapotte en na het koken niet geopende mosselen - niet opeten). Eten met witte rijst en gewokte sperciebonen. Delicious!

Tot gisteren, want nu ben ik wel erg aan het twijfelen met een ander recept uit dat boekje. En dat zijn mosselen met een curry van ananas. Li zou het niet hebben gekozen als het op de kaart van een restaurant had gestaan. Dus naast de Thaise mosselen, heb ik gisterenavond ook het nieuwe (Thaise)recept uitgeprobeerd. Het duurt ietsje langer om het klaar te maken. Er gaat meer in en het moet gesneden worden. De mosselen worden opgediend in een halve uitgeholde ananas. Een impressie:

Een aanrader. Het zou op een kaart niet misstaan. Dit gaan we vaker eten!

Voor de mensen die zich afvragen wat ik zoal heb gedaan op de momenten dat man en dochter aan het trainen waren: ik heb lekker gebreid en gelezen. Net voor we weggingen had ik bij Lohuis-Tijhuis in Oldenzaal heerlijk zachte Alpaca Soft gekocht. Die hadden ze in de opruiming, ik had twaalf bollen die ikvoor 45 euro mee mocht nemen,de normale prijs is 7 euro per bolletje. Ik had er een leuk patroon bijgezocht en op het terrasje bij het kippenhok ben ik lekker opgeschoten.

Dit is het patroon, de Snug jacket. Hij is helemaal klaar en vandaag heb ik er knoopjes bij gekocht.

Zoals je ziet heb ik gekozen voor een andere kleur dan het voorbeeld. Deze kleur heet Delft en past bij veel van mijn kleren. Tijdens de heen- en terugreis heb ik nog bijna een paar sokken afgekregen, al met al een productieve vakantie, wat het breien betreft.

Verder moest/mocht ik voor mijn studie alvast inlezen voor het vak Wereldliteratuur. We hadden van Coen een lijstje gekregen met daarop een wat vreemde combinatie. Ik heb nog niet alles gelezen, maar er waren prachtige boeken bij (Juni en De morgen loeit weer aan). Helaas waren er ook boeken bij waar ik de schoonheid niet in kon ontdekken. Ik zit me nog te beraden over hoe ik hier een soort recensie kan schrijven, maar als ze niet verplicht waren, had ik ze zeker niet uitgelezen!

Bij thuiskomst wachtte onze MeiMei trouwens nog een aangename verrassing, ze had een I-pod gewonnen! Als ze (wij dus) haar NS-kaart voor een bepaalde datum aan zou vragen, maakte ze hier kans op. We hebben de aanvraag daarom maar meteen ingestuurd. De bofkont is er natuurlijk heel erg blij mee.

Vaak als we op vakantie zijn in ons favoriete vakantieland Engeland genieten we van de prachtige natuur. We hebben daar genoten van prachtige palmen en rijkbloeiende fuchsia`s, in de stenen muurtjes die je daar veel ziet, zitten ook vaak de meest verrassende plantjes. We hebben daar aan de overkant van de Noordzee ook al prachtige dieren gezien, vooral de puffins die we in Guernsey hebben gezien, waren prachtig. Die zie je hier in Nederland niet.

Wat hebben we in Frankrijk gezien: Ik heb in Eurodisney, buiten het hotel, een vos gezien! Ik geloofde mijn ogen niet en ik heb nog geprobeerd om het beest op de foto te zetten, maar ik had alleen mijn telefoontoestel en dat maakt niet zulke mooie foto`s, bovendien was de afstand te groot. De andere dieren in Disney zijn vooral van dit soort:

Het eerste beestje dat we op Ôleron zagen was een hagedisje. Dat vind ik zulke leuke dieren, net als kikkers. Ik zou er best één bij ons in de tuin willen hebben.

Verder hebben we in Frankrijk veel ratten gezien, daar hebben we maar geen foto`s van gemaakt.

De plantengroei op Île d'Ôleron was lang niet zo uitbundig als ik had verwacht. Ik had van Frankrijk velden vol geurende lavendel en vrolijke zonnebloemen verwacht, maar het was allemaal nog al kaal. Misschien zaten we er net op het verkeerde moment?

Toch hadden de zoutvlaktes op Ôleron wel iets magisch en onwerkelijks. Het was heel leerzaam om te zien hoe het zout gewonnen werd uit de zee, bovendien maakten de mooi gekleurde huisjes er toch wel iets vrolijks van.

Na een intensieve vakantie in La douce France zijn we weer in het Twentse land aangekomen. Het was voor ons al heel lang geleden dat we voor het laatst op vakantie waren in Frankrijk. GèGè en MeiMei waren nog niet geboren. Die vakantie stond ook niet in ons geheugen gegrift als onvergetelijk: veel zon, zee en zand.

De eerste paar dagen van onze vakantie hebben we doorgebracht in Eurodisney, waar we het parkbezoek hebben afgewisseld met een paar bezoekjes aan Parijs.

Eurodisney heeft ons toch wel weer een paar nieuwe aanwinsten verrast. Het nieuwe gedeelte "Disney Studio`s" heeft een attractie bij de film Nemo, het lijkt heel leuk, een onderzeetochtje, maar het is toch weer een rollercoaster, Huà en MeiMei hebben er meer van genoten dan ik. Ik vind de twee meeuwen aan het begin het leukst!

De komende dagen gaan we natuurlijk uitgebreider verslag doen van alles en meer foto`s oploaden!

Maar Parijs wil ik natuurlijk niet onvermeld laten: die ene toren is bezocht, evenals het Dalì museum, natuurlijk zijn er ook aankopen gedaan:

Na Parijs zijn we verder gegaan naar het Île d'Oleron, waar het 34e internationale trainingsstage plaatsvond. Huà en MeiMei hebben zich daar behoorlijk in het zweet gewerkt. 

's Middags hebben we tijd voor onszelf gehad en daarom hebben we toch nog wel iets van het eiland gezien.

Ons appartment is ons erg tegen gevallen. Gelukkig was het zwembad wel net zo mooi als de folder ons beloofde, het appartement zelf was kleiner dan onze garage en het was er erg donker. Ik heb het al snel 'het kippenhok' gedoopt.

De huur van het appartement liep niet synchroon met de stage en daarom hebben we nog twee nachten doorgebracht in Port-des-Barques in het Hôtel de l'île, echt een aanrader! Heerlijk geslapen, voortreffelijk gegeten en na een weekje behelpen in het kippenhok was de powershower een verademing.