Gisteravond zijn Huá en ik naar de première van Das Reingold van de Nationale Reisopera geweest. Nu staan de opera`s van Richard Wagner niet bekend om hun lichtvoetigheid en ik was wel een beetje bang dat het misschien wel een erg zware avond zou worden. Die angst was nergens voor nodig.

Het was voor ons beiden de eerste keer dat we een voorstelling mee zouden maken in de nieuwe locatie op het Muziekkwartier en we waren erg benieuwd naar deze nieuwe 'schouwburg'. Ik ben aangenaam verrast, het is een prachtig gebouw geworden, met de allure die je van een dergelijk gebouw mag verwachten. Van binnenuit, in de wandelgangen, biedt het aardige doorkijkjes op de binnenstad van Enschede en het geheel is lekker ruimtelijk opgezet.

De ontvangst was erg aangenaam: koffie met een chocoladefontein waar je een soesje of een stuk fruit (aardbei, ananas) onder kon houden. Dat was een heerlijke verrassing.

Daarna zochten we onze plaatsen in de zaal op. Ook hier werden we niet teleurgesteld: mooie stoelen, ruime paden, je hoefde niet erg moeilijk te doen om mensen te laten passeren of om zelf je plaats te bereiken. We hadden goede plaatsen en vol goede moed wachtten we op wat de avond ons brengen zou.

We werden niet teleurgesteld, de Nationale Reisopera had er weer een feest voor oog en oor van gemaakt. Prachtige kostuums, krachtige decors met o.a. fantastische stationsbanken die ook hun eigen rol vervulden. De Rijndochters kwamen op op een prachtige golf en ik zat meteen in het verhaal.

Het was niet zwaar, het was anders. We hoorden andere instrumenten, een waldhoorn, die hoort bij Wagner, ik had niet anders verwacht. Maar op het eind, toen de Rijndochters klagelijk riepen om het Rijngoud hoorde je ook, even hartverscheurend, een harp... prachtig.

De avond werd voor mij door twee dingen verstoord: ik ben de hele week al verkouden, dan ben je altijd een beetje bang voor een hoest- of niesbui, en ja hoor, gelukkig tijdens een toneelwisseling, maar toch. En schuin achter mij zat een man die telkens een beetje begon te snurken, dan werd hij waarschijnlijk weer wakker geschud en dan begon hij de kuchen.... vervelend, want het leidde af.

Maar, voor Huá en mij was dit een geweldig begin van ons nieuwe theaterseizoen. We hebben nog een aantal mooie voorstellingen om naar uit te zien, zoals La Divina Commedia van het Noord Nederlands Toneel, De Gebr. Karamazov van het RO Theater en nog een keer de Nationale Reisopera met La Cenerentola (Assepoester). We hebben er zin in!

Tijdens het WK judo in Rotterdam was er ook een heel "circus" om de judowedstrijden heen. De bekende judomerken verkochten er pakken, tassen, trainingspakken en wat al niet meer. En inderdaad... ze verkochten er ook judobanden. Ik was eerst nog even in de verleiding om een judoband van mijn naam te laten voorzien, maar dat heb ik toch maar niet gedaan. In de stand van Essimo werden er ook andere "judobanden" verkocht. Namelijk het nieuwste judoboek. Nu ben ik al een aardige verzameling aan het aanleggen met betere en mindere boeken. Maar het gaat uiteindelijk omhet verzamelen. Dit nieuwste boek van Kees Jongbloed (inderdaad van NOS sport) is een aanrader.

Het gaat over relaties tussen judoka's, het gaat over banden tussen judoka's en het gaat over banden van judoka's met trainers en familie. De hele nationale judotop (ook die van vroeger) komt aan bod. Het is journalistiek geschreven, zal ik maar zeggen. Dus het leest als een trein. Maar meer dan dat het geeft eens te meer aan dat het ook bij de judoka's tussen de oren moet kloppen. Het mentale blijkt iedere keer weer in orde te moeten zijn om te presteren. Soms helpt daar ook een "verkeerde" reactie van de trainer bij.

Het bevat wijze lessen voor jonge judoka's. Wie had ooit gedacht dat Elizabeth Willibroordse meer bezig was met het "niet verliezen" van een partij in plaats van hoe deze te winnen. Het vertelt over de opofferingen die de judoka's zich moeten getroosten in reistijd of afval-ellende.

KMA dec 1982. vlnr: Huá, sensei Jan, Fons

Voor mij was judobanden meer dan alleen een boek. Ik herken het ook. Ook ik heb zo mijn judobanden opgebouwd. Op de KMA met sensei Jan en met opperwachtmeester Fons. Vier jaar lang soms iedere dag trainen (soms 2 tot 3 keer per dag). Sinds 1992 deel ik met mijn judopartner Ad al het judo lief-en-leed. Alle uren training voor een hogere dangraad, de lange autoritten om weer eens ergens wat andere ideeën op te doen, de opgelopen blessures door even een moment van onachtzaamheid. Een boek kun je er van schrijven. Er zijn ook oude banden met mijn trainers. Daarvoor verzet je dingen. Zo ga ik binnenkort naar de promotie van mijn leraar op de KMA. Na vele jaren krijgt hij wat hij verdiend, namelijk de 6e dan. En ook dat is een band. Een rood-witte in dit geval.

Een andere judoband is die met Meimei. Ook wij brengen heel wat tijd door in de auto op weg naar trainingen, of tijd tijdens de trainingsstages in Kokszijde en Oleron. En natuurlijk tijdens wedstrijden, al is de band dan wel wat strakker aangetrokken. Het is beter dat je je eigen kinderen niet coacht. Maar ja... soms moet het omdat het niet anders kan. Ook op de mat komen we elkaar tijdens een training weleens tegen. Die kleine meid wordt iedere keer wel iets sterker. En soms dollen we wat zoals hier boven de foto in Beijing. Hmmm...... quality time.

Afgelopen maand ben ik twee dagen in de weer geweest om te leren debatteren. Je zult zeggen: ‘Je was toch al aardig van de tongriem gesneden.’ Je zult zeggen: ‘Dat hoef je toch niet te leren, dat doe je zo’. Ik zeg je: ‘Probeer het eens en je zult merken dat het leuk is om in debat te gaan.’

  Een modern debat.

Nu heeft een formeel debat spelregels, maar los daarvan leer je een verhaal te maken met een kop, romp en staart. Een pakkende zin als begin, een boeiend middenstuk en een spannend slot. Het is net een jongensboek.

De eerste dag was fantastisch omdat ik in de weer was met de ethos (mijn persoonlijke presentatie) en de pathos (de betoogvorm) waaronder de stijlfiguren (herhaling, tegenstellingen, spreekwoorden, quotes, etc.), argumenten (ik had3 argumenten). Niet alleen theorie, maar hup voor de leeuwen. In dit geval mijn cursusgenoten.

Plato en Aristoteles. Grieken grondleggers debat

Vandaag de tweede dag. Die was iets taaier want nu moest ik een en ander in de praktijk brengen in de logos (de kracht van redeneren) waaronder het onderkennen van drogredenen en een strak discussieschema. Dat was even wennen en ja tot slot de aptum, de afstemming op situatie en publiek. Ook vandaag veel oefenen en via de video terugkijken. Wat kan zo’n camera genadeloos zijn.

Leerzaam… ja. Toepasbaar…. Ja. Geslaagd…. Ja. Kortom …. De meest vlotte prater kan hier nog wat van leren!

Vroeger op school had ik weleens momenten dat ik voelde dat ik vanaf een afstandje naar de klas zat te kijken, ik was er wel maar ik hoorde er niet bij. Wat dat betreft was er inderdaad niets veranderd. De kinderen die ik niet herkende op de foto zijn veranderd in vijftigers die ik niet ken.

Natuurlijk kende ik een aantal mensen nog wel, maar het gevoel bleef hetzelfde: 'wat doe ik hier?' Er waren mensen die niet veranderd waren, ze hadden andere koppen, maar houding en gedrag bleven hetzelfde. Er waren mensen voor wie de jaren moeilijk waren geweest en die met ziekte en verlies te maken hebben gehad.

Huwelijken waren gesloten en op de klippen gelopen, er waren kinderen geboren en geen kinderen geboren, carrières gemaakt en er was van banen geswitcht.

Voor de organisatiecommissie was het erg fijn dat er een grote opkomst was. Van de mensen die zich hadden opgegeven, waren er twee niet gekomen. Van de oude klas waren er natuurlijk leerlingen die niet te traceren waren. Er waren nog wel oude meesters en juffen, dat was een erg grappige ervaring. In onze beleving waren zij toen al erg oud, maar ze waren destijds pas jonge twintigers.

Maar goed, ik schijn ook niets veranderd te zijn, ik was een heel blond, stil meisje... en ik ben nog steeds blond!

Vanavond heb ik een reünie van mijn oude basisschool. De meesten van de oude klas zijn nu 50 jaar en dat leek de organisatoren wel een mooi moment om eens terug te kijken.

Zelf heb ik niet zoveel met terugkijken, ik kijk liever vooruit. Maar omdat mijn directe omgeving enthousiast reageerde, heb ik me toch maar opgegeven. Vooral mijn moeder is erg benieuwd wat er van al die kinderen terecht is gekomen. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik de meeste van die kinderen niet eens ken. Het houdt met een handje vol namen wel weer op.

Op de foto zie je trouwens de kleuterklas. Volgens MeiMei ben ik niets veranderd. Deze foto heeft er wel voor gezorgd dat nog iemand naar de reünie gaat. Ik heb hem aan goede vriend René G laten zien en hij herkende zichzelf ook. Grappig, dat ik niet eens in de gaten had dat hij ook nog bij mij in de zesde klas heeft gezeten? Maar goed, hij heeft contact opgenomen met de organisatoren en ja, hoor, René is officieel ook reünist.

Maar goed, ik pas wel dezelfde tactiek toe als bij de twee reünies van de middelbare school waar ik geweest ben. Ik ga niet wachten tot het gezellig wordt, is het niet leuk, dan ben ik weg. De mensen van tegenwoordig zijn voor mij belangrijker dan de mensen van vroeger, waar ik me toen al niet gelukkig bij voelde.

Woensdag kregen we de opdracht van onze docente argumenteren en schrijfvaardigheid Josje Hamel om de afgelopen week een cijfer te geven en dat moesten we beargumenteren. Tot dat moment kreeg de week niet meer dan een 5,5 van mij. Ik vond het weer te koud, ik kon geen onderzoek verrichten in de bovenbouw omdat wij geen bovenbouw op school hebben en op dinsdag hoorde ik van het overlijden van Patrick Swayze en Keith Floyd.

Ik had dolgraag eens met Patrick willen dansen, maar dat komt er nu niet meer van. Dirty Dancing was de favoriete film van JieJie, we hebben er samen ontelbare keren naar gekeken en de soundtrack kennen we vast nog uit ons hoofd.

Keith Floyd, wat kan ik daar over zeggen, behalve dan dat Huá daar pas nog over geblogd heeft. Zijn mosselen, heerlijk! Ik hoop dat de BBC nog eens een kookserie van hem gaat herhalen.

Nee, ik vond het een tamelijk waardeloze week....

Maar, die avond na de pauze moest ik mijn cijfer wel herzien. Ik kreeg het prettige bericht dat ik met ingang van maandag een aantal vervangingsuren heb in een bovenbouwschool. Heerlijk, ik kan meteen in de praktijk gaan brengen wat ik leer en ik kan mijn onderzoeken echt uitvoeren. Dus de afgelopen week krijgt toch een ruime voldoende: ik geef een zeven. 

Neen, het is geen nieuwe DC-10 ofzo. Deze afkorting staat voor "Demogragphic Change - New Opportunities In Shrinking Europe". Nooit van gehoord, hoor ik jullie denken. Tot afgelopen donderdag wellicht. Toen stond er een heel stuk over in de Tubantia. Geen toeval want op donderdag was er een conferentie over dit onderwerp.

De brochure zegt, dat naast klimaatverandering en globalisering, demografische veranderingen tot de meest grote uitdagingen voor Europa en haar regio's gelden. De gevolgen zijn nu al voelbaar in bepaalde regio's (o.a. in Limburg en Zeeland). Welke dan? Welnu enkele voorbeelden: Afname van de totale bevolking. Enschede groeit bijna niet meer, andere plaatsen kennen al een krimp. Er is zelfs al een nieuw woord in het politieke jargon: "krimpgemeente". Kleiner wordend aantal jonge mensen (kunnen we straks in de kleine kernen nog wel scholen open houden). Een krimpende beroepsbevolking (vanaf 2011), een andere ethnische samenstelling van de bevolking en een veranderende samenstelling van de huishoudens. Er zullen meer ouderen komen, meer eengezinshuishoudens. Kortom er gaat het nodige veranderen de komende 10-15 jaar.

Dat roept vragen op, bouwen we nu niet voor leegstand straks? Hoe houden we kleine kernen leefbaar? Wat doen we tegen verpaupering als gevolg van leegstand? Maken we bijvoorbeeld dan meer stadsparken?

Hoe kom ik straks als werkgever aan personeel? Dat betekent een ander personeelsbeleid. Zuiniger zijn op je 55+-ers, want die moeten door tot hun 65ste (of misschien wel langer). Op dit moment staan er 4 werkenden ten opzichte van één 65+. Straks is die verhouding 1 op 2. Vooral de randregio's waar Twente er één van is, zullen het moeilijker krijgen om jonge mensen te binden en krijgen. Meer weten? kijk op de website van DC Noise.

We gaan in debat in de Salon op Zondag!

De stelling is: Twentse literatuur is geen literatuur. De vragen die erbij gesteld worden zijn: Wat is typisch Twentse Literatuur? en Bestaat Twentse Literatuur wel?

Lastige vragen waar ik zo snel geen antwoord op heb. Natuurlijk springt Willem Wilmink meteen in mijn gedachten. De bundel Javastraat is een echt Twentse (Enschedese) klassieker. Willem heeft wel meer prachtige Twentse pareltjes geschreven.

Maar ook de dichteres Cato Elderink mag niet vergeten worden. Haar prachtige afscheidsregels bezorgen mij keer op keer kippenvel als ik ze weer eens lees, alleen de laatste twee regels al:

Suja Suja suuselt de weend. Nem Moder Eerde, dek too dien Keend. (Suja Suja ruist de wind, Neem moeder Aarde, dek toe je kind).

Ik zal er zeker bij zijn op zondag 20 september, van 15.00 tot 17.00 uur in de Centrale Bibliotheek in Enschede om het Debat aan de Markt mee te beleven. Mijn oud schoolgenoot Paul Abels zal het debat leiden en er zijn aansprekende gasten: Harry Nijhuis (dialectconsulent van de Twentse Well); Harm oet Riessen (programmamaker van RTV Oost) en Goaitsen van der Vliet (conservator Twentse taalbank). Secil Arda is de voorzitter.  

Mijn nieuwsgierigheid werd ruim een jaar geleden aardig op de proef gesteld door de plastic heroes reclame campagne. Tot dat ik uiteindelijk door had dat het over gescheiden afvalinzameling ging van plastic. Dat werd dan eigenlijk wel tijd hier in Nederland. Gelukkig deed de gemeente Enschede op drie plekken in de stad aan de proef mee. Het werd tijd.....

Sinds een jaar of negen komen wij regelmatig in de UK en daar worden al heel lang naast glas en papier, ook plastic bottles en cans (aluminium blikjes) ingezameld. Je verbaast je dan omdat Engeland nu niet als het meest milieuvriendelijke land bekend staat. Maar ook in Frankrijk (tijdens de judostage) konden wij glas, papier, plastic en aliminium aanbieden. Nou snap ik ook wel dat ons statiegeldsysteem veel afval terughaalt, maar niet alles. Dat blijkt ook wel, want ik breng nu 2 à 3 volle plasticdraagtasjes per week naar deze oranje bakens. Dat scheelt toch al gauw een halve Otto.

Gelukkig kunnen we nu op nog meer plekken in Enschede ons plastic afval inleveren en is het wachten op een blikafvalinleverpunt (lekker woord voor scrabble) nog en Twente Milieu hoeft nog maar 1x per drie weken de Otto op te legen.

Eindelijk kan ik rustig verder met de studie.   De hele vakantie heeft de herkansing van het tentamen over de Gouden Eeuw als een zwaard van Damocles over mijn eerste graads aspiraties gehangen. Maar, ik heb het gehaald. Gelukkig wel, want ik heb heel erg van de colleges genoten en ik hou van het lezen van toneelstukken, waarschijnlijk omdat ik meteen de beelden al voor me zie.

Dat is soms ook wel erg onhandig, vooral bij een paar boeken die ik moest lezen voor Wereldliteratuur. De beelden bij bijvoorbeeld: Alleen maar nette mensen van Robert Vuijsje zijn niet allemaal even aantrekkelijk.

Ik heb Huá gevraagd dit boek ook eens te lezen. Hij vindt het wel humoristisch, terwijl ik het echt niet om te lachen vond, ik vond het echt om te huilen......

Misschien een typisch gevalletje Venus en Mars?

Afgelopen maandag 31 augustus startte de Vuelta vanuit Zutphen. Het was de tweede etappe van Zutphen naar Venlo. Enige maanden geleden kreeg ik daarvoor een uitnodiging van een vereniging waarvan ik lid ben. Nou ja zo'n kans moet je niet laten lopen. Het is bovendien de eerste keer dat de Vuelta in Nederland start. En na het WK judo een mooi begin van de werkweek.

Het is een wat minder groot circus dan de Tour de France. Maar wel veel dezelfde renners en nu ook weer met twee Nederlandse ploegen. Namelijk de Rabobank en de Vacance Soleil ploeg. Ruim voor de start waren we (er was nog een collega mee) aanwezig, waardoor parkeren (met VIP-kaart) geen probleem was. Op het programma stond ook een inleiding door Harold Knebel, de manager van de Rabobankploeg. Dat was een mooi verhaal van iemand, die compleet blanco de wielerwereld in is gekomen. Een verhaal over het reizen, de wielermakelaars, de do's en don'ts en waar het wielrennen nog kan leren van andere sporten.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat de term "slechte benen" meer te maken heeft met wat er tussen de oren zit. Het wielrennen is een oerconservatieve sport. Mental coaching, periodisering etc. Ik vraag me af of er gebruik van wordt gemaakt. Ik denk dat Armstrong met zijn focus op de tour wel degelijk deze concepten heeft meegenomen in zijn voorbereiding. Enfin .... ik zal het hem nog eens vragen... als de mogelijkheid zich voor doet.

Vanaf ons plekje hadden we een goed zicht op de startprocedure. Eerst moesten alle renners zich melden en vervolgens konden ze (net als bij een marathon) zich opstellen in het startvak. De mannen maken dan even nog een praatje met elkaar en dollen wat. In het echt zijn de renners wel klein van stuk en ogen ook erg jong. Voor de dames een plezant schouwspel met die gladde, strakke benen. Na het startschot zijn we even wat gaan eten om na ongeveer een uur de hele meute weer voorbij te zien flitsen. Ook hier stonden we niet verkeerd.... precies in een bocht met een vluchtheuvel. Stuurmanskunst is nodig want inhouden doen ze niet.

Al met al weer een mooie ervaring rijker.....

Ieder jaar doe ik mee met de Rowan/Ravelry-exchange. Dat houdt in dat je iets voor iemand anders breit en dat een ander iets voor jou maakt. Meestal doet de gulle geefster nog iets bij in het pakje en het is altijd weer een verrassing om te zien wat iedereen voor elkaar heeft gemaakt. Want de foto`s worden op Ravelry geplaatst.

Ik heb een prachtige gevilte tas gekregen van Jenny uit Engeland. In het pakketje zaten verder nog: hele mooie, zachte, met natuurlijke verf gekleurde wol; een portemonneetje en een appeltjesgroen notitieboek om gedichten in te schrijven.

Ieder jaar kun je jezelf opgeven en dan krijg je een vragenlijst om in te vullen. Die vragen gaan over vanalles, van lievelingskleuren tot allergieën. Je kunt ook aangeven over je ver weg of dichtbij wilt geven in verband met verzendkosten. Ook de extra`s zijn geen verplichting, maar volgens mij doet iedereen dat.

Mijn pakketje is gisteren op de post gegaan en is nu onderweg naar.....

Als mijn ontvangster alles ontvangen heeft verklap ik wat ik haar heb gestuurd, maar hier is al een klein tipje van de sluier:

Het zit erop. Het WK judo is afgelopen. De mat is opgeruimd en de judoka's maken zich waarschijnlijk alweer op voor het volgende WK, dat overigens volgend jaar al is. Ik denk dat de IJF (International Judo Federation) het judo meer in beeld wil brengen. En het jaarlijks organiseren van een WK (in plaats van wat voorheen gebruikelijk was om de twee jaar) hoort daarbij. Persoonlijk vind ik dat wel jammer, omdat de charme er wat afgaat. En voor de judoka's wordt ook wat drukker. Het is weer een extra toernooi dat in het periodiseringschema gepast moet worden.

Het WK is een mooie plek om in beeld te komen. Niet alleen voor de judoka's ook voor de toeschouwers. Het is heel raar om jezelf op de tribune te zien zitten. Dat was niet zo moeilijk want we hadden fantastische plekken. Recht voor de finalemat, we konden het niet beter treffen. Hier klappen Meimei en Li voor de prijsuitreiking -100kg.

Tot de OS vorig jaar was het niet zo heel erg als je er niet bij was. Hoezo.... nou Fighting Films kwam na een half jaartje of zo met de DVD van het toernooi. Vorig jaar ging het mis, want de Japanners hebben de uitzendrechten opgekocht. Ook van dit WK. Dat maakt het voor Fighting Films niet interessant om deze dure rechten op te kopen. Dus geen DVD's van de toernooien meer. Dat brengt het judo verder uit beeld.

De JBN heeft wat ik zo in de wandelgangen hoorde een prima WK gedraaid. Een goede proeve van bekwaamheid. Waarschijnlijk zouden we het WK wel weer eens toegewezen kregen, ware het niet dat de IJF nu net als bij de OS geïnteresseerde steden een bid-book laten uitbrengen. We zullen zien wat er van terecht komt.

Ondanks een wat "slechte" start hebben we toch nog 1x goud (Marhinde Verkerk), 2x zilver (Elisabeth Willeboordsen en Henk Grol). Daarmee eindigen we op een verdienstelijke 4e plek overall, achter de top 3 landen Japan, Zuid-Korea en Frankrijk. Landen waar veel meer geld omgaat in het judo. Een mooie prestatie en ook de "nieuwelingen" zoals Birgit Ente en Kitty Bravik hebben het goed gedaan. Het tweede staatje geeft onze stand in de som van de WK's. En daar staan we op een zevende plek. En voor de toekomst, denk ik dat we daar nog wel wat plaatsen kunnen opschuiven, te meer omdat Cuba en Engeland slecht hebben gepresteerd op dit WK. De Cubanen waren zelfs niet in alle gewichten vertegenwoordigd. De Engelsen hadden alleen Karina Bryant als stabiele factor, maar ja die komt iedere keer Wen Tong tegen. Een vijfde plek is haalbaar, want met Wen Tong in de gelederen is China vrijwel zeker van minstens 1 gouden medaille.

  Meimei en Wen Tong in de Beijing metro

Wij hebben in ieder geval genoten van de live-beelden vanaf ons mooie plekkie....