Ik persoonlijk zal het toiletbezoek in China niet echt missen, maar het zal wel in mijn herinnering bewaard blijven als hoogst merkwaardig. Gelukkig was er in het Universiteitsgebouw ook rekening gehouden met gehandicapten, daar was wel een (voor ons normale) zitwc voor. Tijdens die judoweek heb ik daar regelmatig gebruik van gemaakt.

Het eten zal ik wel enorm gaan missen, het vol spanning afwachten wat je eigenlijk gekozen hebt. Je mag plaatjes aanwijzen, met soms een soort Engelse vertaling van het gerecht eronder, bij een ander restaurant kon je de rauwe producten aanwijzen en dan was het maar afwachten hoe het gekookt gebakken, gewokt of op een andere manier klaargemaakt zou worden. Soms moesten we dat ook zelf doen. Ik vond het eten niet echt "heet" of zo, hoewel ik wel een Duitser behoorlijk heb zien zweten bij restaurant The Chinese Wall.

Het is trouwens een fabeltje dat Chinezen geen brood zouden kennen. Dat staat nl. bij ons in de krant in een interview met bakker Oonk. De Chinezen hebben de Franse broodjesketen Tous les Jour innig omarmd. De laatste week kwamen wij daar dagelijks om ons ontbijt te halen, vaak zaten de tafeltjes dan al helemaal vol en niet alleen met buitenlanders. Wel zijn ze erin geslaagd om de receptuur aan te passen, denk aan het Adukiboontjesbrood en MeiMei heeft ook genoten van groene theemuffins.

Groene thee, tja, dat zal ik wel gaan missen. De koffie in China is alleen lekker bij de Westerse ketens (Italiaans en Amerikaans) en daar genoten we dan ook echt van de cappucino en frappucino. Buiten die ketens was het òf niet verkrijgbaar òf niet te drinken. In die gevallen was er Ice Tea, maar dan van groene thee. Ik ben er echt een beetje verslaafd aangeraakt. In ieder geval ga ik even kijken of onze Toko ze ook in het assortiment heeft. De Chinezen doen veel met groene thee: gewoon als thee, als ice tea, in de muffins, gezichtsspray ter verkoeling, ik heb zelfs een groene theesmoothie gehad!

Dan zijn er nog de Fuwa-doekjes. Dat is de naam die ik gegeven heb aan de doekjes die de Chinezen overal voor gebruiken en die in de Official Olympic Stores ook verkocht werden met Fuwa-afbeeldingen erop. Daar heb ik er ook een paar van gekocht, vandaar: Fuwadoekjes, ieder gezin heeft zo zijn eigen woordenschat. Maar wat doen ze met die doekjes? Veel, heel veel. Mensen van mijn generatie herinneren zich misschien het duizenddingendoekje van Sorbo? Hier komen nog een paar toepassingen voor simpele badstofdoekjes:

• zweetbandje: in China wordt het warm en plakkerig en dan is het wel lekker om je gezicht even af te drogen.
• hoedje: als je geen hoedje of parasol bij je hebt en het wordt heet, dan maakt je gewoon een Fuwadoekje nat en dat leg je op je hoofd, lekker fris.
• nekdoek: eigenlijk hetzelfde als hoedje, lekker fris in de nek.
• waslap: alle vrouwen hebben zo`n doekje bij zich. Waar ze die laten is mij een raadsel, volgens mij is het het enige dat ze in hun tasje hebben, maar bij elk wc-bezoek komen de doekjes te voorschijn. Ik heb vrouwen hun handen ermee zien drogen; hun gezichten ermee zien wassen; ik heb er oksels mee zien wassen; kindergezichten mee zien wassen en ik heb er een vrouw mee langs haar benen zien gaan.....
• geurdoekje: een vrouw spoelde na gebruik als waslapje haar doekje goed uit, deed er wat zeep op en vouwde het weer keurig op en stopte het weer in haar tas.

Al binnen een week liepen wij ook met Fuwadoekjes in onze tas en inderdaad, ze zijn heel handig in een land waar ze lang niet altijd handdroogdingen hebben, waar het warm is en waar je soms wat hygiëne betreft heel even de andere kant op moet kijken.

Ik zal ook de mensen missen. Chinezen zijn heel erg vriendelijk en mooi. Ik snap niet dat er geen Chinese topmodellen zijn. Ik weet dat een topmodel minimaal 1.75 meter moet zijn, maar hier lopen zulke mooie mensen, vrouwen, mannen en kinderen! De meesten zijn slank, zonder echt mager te zijn, ze lopen over het algemeen statig rechtop en ze hebben een open uitstraling. Ze zijn ook heel nieuwsgierig. Ik weet niet of het komt omdat ze van hogerhand opgedragen hebben gekregen om contact te zoeken of omdat het uit de Chinezen zelf komt,Van dat laatste ga ik trouwens uit, maar ze gaan vrij makkelijk een gesprek aan in bijv. de metro. Vooral als ze zelf een beetje Engels kunnen spreken, vinden ze het heel leuk om met je te praten. Zoals het gesprekje met de studente in de metro dat vertelde over de Chineze opera (waar we jammer genoeg geen tijd voor hadden) en dat ons een gelukshanger van de opera gaf en het lieve gezin met het prachtige baby`tje, ik zal nog vaak aan ze denken!

Carol en de andere mensen van het Beijing Peaceful Apartement zal ik ook niet vergeten. We hebben ze onze delftsblauwe bekers gegeven en gezegd dat we onze hand- en theedoeken (ook delftsblauw) achter zouden laten. Toen zondagochten de companychauffeur ons op kwam halen om naar het vliegveld te brengen, had hij nog een prachtig cadeau van Carol bij zich: een Chinese Tea Set. Het mocht gelukkig mee als handbagage.

Het is maar goed dat de Spelen nog even voortduren, zo kunnen we nog genieten van de ons zo vertrouwde boarding met Beijng 2008 en het scanderen van de Chinezen in de zaal.

Wij zijn weer thuis! Het is een rare gewaarwording om weer thuis te zijn en natuurlijk kon ik het niet laten de tv aan te zetten voor de OS. Een vreemde ervaring om de vrijwilligers met hun blauw/witte shirts, de beijing 2008 boarding op tv te zien. Het is in de afgelopen twee weken een tweede natuur geworden.

Gisteren zijn Meimei en ik nog even naar het HHH geweest om onze kaart in te wisselen. Er stonden nog redelijk wat yuans op. Die hebben we op het vliegveld gebruikt om nog wat fuwa's te kopen. Aileen wist ons te vertellen dat de fuwa's beibei, jingjing, huanhuan, xingxing en nini eigenlijk de Chinese zin vormen Beijing huan xing ni.......... Beijing welcomes you. Er wordt dus serieus over dit soort dingen nagedacht. Gelukkig hebben we naast deze fuwa's ook op 8-8-2008 een speciaal postzegelboek met fuwa-zegels en fuwa-kaarten kunnen kopen.

We wilden vanavond eigenlijk nog even afsluiten bij Hu's garden in Enschede, maar dat hebben we maar verschoven naar morgen. We hebben immers er een hele reis opzitten. Vanmorgen om 07.00 uur stond de chauffeur bij ons op de stoep. Omdat we niet wisten van welke terminal we moesten vertrekken, hadden we natuurlijk weer de verkeerde gekozen. Dus hup..... in de shuttlebus. Aangekomen bij terminal 2 worden we voor de tweede keer op explosieven gecontroleerd, zijn we een "hush puppy snuffelhond" voorbijgekomen en moeten we door een scan voordat we ook maar kunnen inchecken. Het is goed dat we bijna 3 uur voorvertrek op de luchthaven zijn. Goed zijn we ingecheckt kunnen we naar de douane met weer een scan. We hebben dan nog een uurtje voor koffie en shoppen voor dat we moeten boarden. Bij het boarden wordt ons kaartje ook twee keer gecontroleerd. Uiteindelijk zitten we dan in het vliegtuig. En met ons nog een paar honderd mensen, waaronder een gezin met een Chinese baby tweeling. Ik dacht dat kinderen op een gegeven moment zichzelf wel in slaap zouden huilen. Zo niet deze baby's. We hebben er bijna 10 uur plezier van gehad. Overigens is de weg terug met tegenwind, dat schudt wat harder en de vlucht duurt dus een uur langer. Lí, iniet zo'n evenwichtsorgaan-specialist, had het dus heel, heel erg zwaar. De uitdrukking groen en geel zegt genoeg. Niet de basis voor een gezellig etentje, dus dat is uitgesteld naar morgen.

Dat werd dus koken voor mij, want Lí is ziek naar bed gegaan. Geen probleem even "ready steady cook" gespeeld, met wat er nog in huis was. Er was nog tofu, rijst, rode peper en in de diepvries spinazie. Daar heb ik dus een gerecht uit één van de restaurants mee nagemaakt. Hele kleine blokjes gefrituurde tofu. Heerlijk en met een beetje vissaus over de tofu is het nog lekkerder.

Gelukkig voor ons zijn er vandaag ook op andere disciplines (anders dan judo) medailles behaald. Meimei en ik hebben gisteren de vijf foto's van de medaille-judoka's nog maar even vastgelegd, voordat wij afscheid namen van het HHH.

Jullie hadden het al wel gelezen, maar wij hebben genoten de laatste twee weken. Ik ben blij dat ik toch redelijk wat tijd heb gestoken in het opdoen van een paar woorden Chinees. De mensen kijken dan toch ne even anders naar je.

Zaijian.

Zijn we waarschijnlijk alweer thuis. Ik denk dat we dan lekker zitten te eten bij Hu`s Garden in Enschede, dat was in ieder geval wel de bedoeling om dat als afsluiting van de vakantie te gaan doen.  Huá en MeiMei zijn voor de laatste keer naar het HHH om de muur met de foto`s van de medaillewinnaars te fotograferen. Gisteren hing Henk Grol er nog niet bij en om het plaatje helemaal compleet te krijgen was het toch wel belangrijk om er vandaag nog even langs te gaan. Een andere reden is dat er nog wat geld stond op het HHH-pasje en dat moet nog even ingewisseld worden.

Het is hier voorbij gevlogen en we hebben veel gezien en meegemaakt. Ik denk dat er nog wel een paar blogjes aan besteed zullen worden. Het is jammer dat ik hier bijna niet heb gebreid! Het is ook jammer dat ik hier geen wol of zijde heb kunnen vinden. De zijde op de zijdemarkt is wel heel erg mooi, maar ook duur. Bovendien wordt je daar zo ongeveer de stal ingesleurd, dus rustig kijken is er niet bij. Ik denk dat de Spelen de prijzen ook wel hebben opgedreven, dat was in ieder geval met de hotels en appartementen wel het geval.

Ook zijn de prijzen in het centrum en vooral bij touristische attracties een stuk hoger dan de prijzen hier in de buitenwijk waar wij zitten (zaten). Het is ook wel grappig dat hier veel minder Engels werd gesproken dan bij de Sporthal, de metro en bij andere plaatsen waarbij contact met buitenlanders te verwachten is.

In de metrohallen hangen trouwens grote poster met "English first", ik weet niet of ik dat wel zo heel erg goed vind. In ieder geval hebben wij steeds geprobeerd om netjes Ni hoa en Xie Xie te zeggen. Huá is het meest bedreven in het Chinees. Hij kan zelfs in het Chinees tellen (met zijn handen!) en dat is een paar keer erg handig geweest tijdens het afrekenen.

Als we terug zijn in Nederland ga ik onze foto`s per dag oploaden. Als je zin hebt om ze eens te bekijken, kun je ze bij de rubriek "foto`s" aan de rechterkant van de blogpagina terugvinden!

Tot ziens in Nederland!

Naast spetterend judo op de mat, heb ik tijdens de OS ook heel veel dingen rond de mat gezien, die de moeite waard zijn om in deze blog op te nemen. Tijdens een OS is het bij het judo rond de mat anders dan bijvoorbeeld op het EK, waar wij in Rotterdam ook waren. Tijdens die toernooien (WK, EK) zitten er alleen maar kenners in de zaal. Kenners die iedere scheidsrechterlijke dwaling genadeloos afstraffen met een striemend fluitconcert. Bij de OS heb je kenners en supporters.

Het verschil haal je er direct uit. De kenner kijkt geconcentreerd naar alle wedstrijden en kan bij een mooi punt van de tegenstander ook applaudiseren. De kenner heeft het wedstrijdschema en houdt dat bij. Eén van de kenners die wij tegenkwamen, was onze judovriend Akkie Muilwijk, een telg uit een bekende Nederlandse judofamilie. Met Akkie en zijn broer Boy zijn we in de judohal en het HHH veel opgetrokken. Jongens het was gezellig.

De supporters die aanwezig zijn, zijn ook goed te onderscheiden. Eigenlijk kun je naar regio van herkomst rangschikken. De Aziaten, Jappanners en Koreanen, die veelal als groep gekomen zijn en dus bij elkaar zitten, zorgen voor veel spektakel. Meestal is er één aanjager met waaiers, die met een oerkreet de rest aan de gang zet. Bij de Chinezen ging dat met "Zhong Guo.........(de rest) China...".

De Oostblokkers (voormalig Sovjet-unie) klitten ook bij elkaar en gaan dus op plaatsen zitten, die voor anderen zijn. Omdat niet alles was uitverkocht kwamen ze er meestal mee weg. Hier vielen vooral de Azerbadjanen op. Maar die hebben ook goede judoka's. En dan heb je de Hollandse supporters. Die denken dat ze bij een schaats- of voetbalwedstrijd zitten en eigenlijk voo het judo wat "overdressed" zijn. Natuurlijk, en zal ook wel meespelen bij dit publiek, krijgen ze veel fotomomenten van de buitenlanders. (overigens vallen deze supporters nog mee!). En dan heb je de Amerikanen. Die eigenlijk, ik moet eerlijk toegeven, ontzettend irritant zijn. Overtuigd van hun eigen onoverwinnelijkheid (terwijl ze bijna nooit verder dan de voorrondes komen) schreeuwen (of krijsen) ze de hele zaal bij elkaar. Als het niet gaat zoals ze willen gaan ze roepen "shido white" of "shido blue", afhankelijk van de kleur van de tegenstander. In het voetbal heet dat kaarten aansmeren. Het jammerlijke was dat andere supporters dat gedrag over begonnen te nemen. En dat is jammer bij de toch zeer sportieve judosport.

Maar ja.... bij al dat succes worden natuurlijk ook de kenners weleens meegesleept en dat uit zich dan in de volgende uitspattingen, o.a. van de broertjes Muilwijk (zeer toepasselijk met een grote leeuwebek). En ook wij komen los.

En dan heb je natuurlijk nog de trouwe supporters. Overigens zie je die vooral bij de Fransen, Belgen en Nederlanders. Ze komen als groep, familie, trainers en vrienden en die hebben speciaal voor de gelegenheid t-shirts laten maken. Ook dat wil ik jullie niet onthouden.

Met het judo hier in Beijing en wat een zware dag is het geworden! Ik weet niet of ze in Nederland de finales van de zware jongens en meiden nog uitgezonden hebben, maar die waren echt fantastisch, we hebben genoten van die partijen.

MeiMei is Henk Grol nog tegen het lijf gelopen en daar hebben we gelukkig een foto van:

Verder hebben we nu afscheid genomen van het sportcomplex en het judo hier. Morgen hebben we nog een dagje om cultuur op te snuiven en dat doen we bij de Lama-tempel, dat schijnt echt een aanrader te zijn. Maar voor vandaag sluit ik af met een foto van Chinese straatverlichting, veel leuker dan in Nederland.

Overmorgen vliegen we alweer terug.

Weer brons, het had goud moeten zijn. Maar toch hebben we het brons gevierd in het HHH. Dit keer was er gelukkig geen kleutermuziek. Wel een ontmoeting met Marc Oonk (onze plaatselijke bakker, tevens de beste van Nederland) Morgen zoeken we zijn "link" wel even. 

Vanaf volgende week is hij verantwoordelijk voor de toetjes, dat wordt dus smullen. Alhoewel, wij zijn dan weer in Nederland.

Verder hebben we in de metro kennisgemaakt met het meest schattige baby`tje in China, ze is vorig jaar op 23 december geboren en haar naam is Eternity, maar dan in het Chinees. Samen met haar ouders en oma hebben we een heel prettig gesprek gehad in de metro. Sport verbroedert!

Morgen de laatste judodag, 2 kansen op medailles, dus hopelijk wordt het weer heel laat!

Nu gewoon even proberen blij te zijn met brons.

Ook in China ontkom je er niet aan: de enquête!

Nu is het wel zo dat het invullen van het formulier meteen allemaal blogwaardige onderwerpen oplevert, dus het is niet echt voor niets geweest. Als dank voor het meedoen kregen we ook nog een klein cadeautje: een gelukshanger van de Beijing Opera (2 stuks, MeiMei kreeg er ook één, nadat we de vrijwilligster een HHH-keycord hadden gegeven).

De vragen gingen over hoe de "buitenlanders" ontvangen werden in Beijing, over hygiëne, over vriendelijkheid, verstaanbaarheid, het verkeer, hondenpoep en nog wat van die dingen. Nou, over al die dingen apart kun je al hele verslagen schrijven.

• Om maar eens met die hygiëne te beginnen: Ons appartement is schoon, zelfs onze was wordt gedaan. Er is een wasmachine in het appartement (Chinese handleiding) en we hadden al wel waspoeder gekocht, maar nog niet de moed verzameld om het wassen echt uit te proberen. Wel hadden we de aanwezige was verzameld en alvast klaar gelegd om het `s avonds eens uit te proberen. Wat schetst onze verbazing: bij thuiskomst hangt alles netjes aan ons inpandige balkon! Is dat service of niet?Ook de metro is hardstikke schoon, London kan daar echt een voorbeeld aannemen, zelfs de MeiMei vindt de toiletten (!) hier schoner dan openbare wc`s in andere landen en ze is best kritisch op dat punt.  Bovendien zegt ze dat het wel fijn is om niet op een smerige wc-bril plaats te hoeven nemen. Ze heeft wel gelijk. Trouwens, bij de dameswc`s in het sportcomplex staan steeds gemiddeld 3 schoonmaaksters om meteen in actie te komen als dat nodig mocht zijn. Aan de lucht kunnen ze helaas niets doen. Maar soms is de hygiëne erg ver te zoeken. Vandaag zagen we nog een vrij aparte manier van zindelijkheidstraining. De kinderen die nog niet zindelijk zijn, dragen hier kruisloze kruippakjes en de behoefte doen ze door die opening gewoon in het gras (gezien in de dierentuin) en vandaag hebben we nog een andere plek gezien die heel goed als wc kan dienen; de afvalbakken zijn hier gescheiden in recyclebaar en niet-recyclebaar. Vandaag hield een moeder haar zoontje gewoon even boven het "recycle"-gedeelte en met een keurig boogje kwam de plas daarin terecht, maar of het hygiënisch is??? Officieel mag spugen in het openbaar ook niet meer, maar vooral de oudere Chinezen hebben daar zo hun eigen ideeën over.
• Dan de vriendelijkheid, de mensen zijn hier echt heel vriendelijk, de vrijwilligers schieten zelfs wel eens door in het vriendelijk zijn. Dan heb ik echt de behoefte om te zeggen dat ik niet geholpen wil worden. Of na de bodyscan, na het verplichte:"Thank you for your co-operation" (dank u voor uw medewerking) heb ik soms de neiging om te zeggen dat ik het waardeloos vind dat er wel vlaggetjes en paraplu`s mee naar binnen mogen, die zijn ook scherp!

Ik sla verstaanbaarheid even over, want er zijn zoveel dialecten in China dat ze soms zelfs moeite hebben om elkaar te verstaan. Over het verkeer heb ik het ook niet, want je moet hier het verkeer zien als een "uitdaging" die je iedere dag moet aangaan en als je heel de overkant van het zebrapad hebt gehaald, heb je het goed gedaan. Een zebrapad is gewoon een soort straatversiering, zij die er over heen lopen zijn de zebra`s en de taxi`s zijn de jagers.

• Dan dus de HONDENPOEP. De top 1 ergernis in Nederland. Toevallig hebben we vandaag een mevrouw gezien die de poep van haar schatje op schepte maar een stukje vergat. Dat is de enige drol die ik in weken van een hond heb gezien! We zien trouwens ook verdacht weinig honden en de honden die we wel zien, zijn van die paradeerhondjes. Van die beestjes die te schattig voor woorden zijn en die een bijzonder hoog knuffelgehalte hebben. Ik denk dat de diepvriezers hier vol zitten met de lelijke rassen en dat er na de Olympische Spelen een gigantische barbeque gehouden wordt voor alle vrijwilligers.

Maar nu even serieus: wat gaat het goed hè, met de judomeiden! We genieten hier echt van Topsport en het leuke is dat de spelers zo lekker dicht bij zijn en het contact ook op prijs lijken te stellen, kijk maar eens naar deze foto`s van MeiMei:

We zien hier Mark Huizinga; Elisabeth Willeboordse (brons); Tanimoto (Goud!) en Venezolaan Jose Camacho poseren met ons toppertje.

Als Nederlandse bezoeker van de OS moet je natuurlijk een "verplicht" bezoek brengen aan het HHH. Een fantastisch initiatief van Heineken en de andere partners in business. Het concept is uniek op de spelen, want geen ander land heeft het zo voor elkaar. Er wordt met name onder de andere West-Europese bezoekers in ieder geval flink over gesproken. In de metro spraken we een aantal Duitsers (nota bene uit Iserlohn, geregelde bezoekers in Enschede), die net als 4 jaar geleden er wel even heen wilden. Gisteren liepen wij op naar het HHH met een Belgische familie. Ook Ian Thorpe was er eergisteren, maar die kreeg geen kans om zelf wat te genieten. Die werd plat gefotografeerd en dat ....is dan weer jammer.

We komen er in gesprekken (voornamelijk met jonge randstedelijken) achter dat de slogan toch veelal is been there, seen it, done it. Dus....... beste lezers ik wil jullie een inkijkje in het HHH niet ontzeggen. Ook hier voordat je binnen bent check, check and double-check. Paspoort verplicht en anders als buitenlander een invitatie. Vervolgens het bekende polsbandje, daarna het detectiepoortje en dan kom in de ontvangsthal met de balie van ATP, de NS en de ambassade. Allemaal mooi ingericht. Ik hoorde gisteren iemand van de balie aan een paar Chinese bezoekers het concept uitleggen. Een stukje Nederland op de spelen met internet, een sportkledingwinkel, Dutch food (friet, broodje kroket, broodje gezond, etc., maar ook een brasserie) en de grote hal waar schermen hangen om naar de wedstrijden te kijken en waar 's avonds de huldigingen worden gedaan. Er loopt ook een fotograaf rond voor een fotomoment. Je foto wordt gemaakt. Je krijgt een baarcode kaartje en de Ricoh printer print een fraaie foto uit, als aandenken.

Je kunt er je krantje meepakken (Telegraaf ingevlogen van dezelfde dag) en er is de "the Daily Dutch" een uitgave van het HHH.

Ook het HHH kent een bepaalde routine als er een prijswinnaar is. Daarom zijn wij naar de huldiging van Deborah geweest. De warming up begint zo rond half tien. In ons geval na de hockey wedstrijd van de heren. Het begint met een DJ die wat plaatjes draait waarmee de stemming er al wat inkomt. Vervolgens nemen de "de Corona's" het over. De Corona's is een band, die ik wel goed vond spelen en die er (het werd inmiddels aardig vol voor het grote scherm) de stemming en het hossen er goed inkregen. En dan....... is het tijd voor nog wat opvulling (het duurde even) met het olympisch vlammetje, alvorens Umberto Tan de vloer overneemt en dat doet hij heel erg goed.

En dan waar het allemaal om gaat natuurlijk, de sporter die een medaille heeft gepakt. En dat was Deborah (maar dat hebben jullie allemaal al kunnen lezen). De sporter mag kiezen wie hem of haar huldigt (Prins Willem, Maxima of Balkenende).

Na de huldiging neemt een bekende artiest het weer over. Op de avond dat wij er waren was dat Guus Meeuwes. Maar daar hebben we niet meer opgewacht. Je wordt wat ouder nietwaar. Ach het is leuk om eens mee te maken en vooral om Deborah te zien genieten. Voor het overige is het toch een feestje voor de jeugd. Er wordt stevig gedronken, K3 is populair net als kabouter plop en ja .... ook het OSM-gehalte is vrij hoog. Maar mensen en ook Lí schreef het al, het gaat om de sport......

En die beleef je op de tatami! Yoshi....

Er zijn mensen die op een all inclusive vakantie gaan en die leggen `s morgens tegen een uur of zeven hun handdoek op een ligstoel, kruipen weer in bed en na de brunch slenteren ze op hun gemak naar de ligstoel en dopen hun grote teen in het zwembad en nemen een cocktail met een parasolletje en hebben de tijd van hun leven.

Er zijn ook mensen die pakken zo min mogelijk in hun rugzak en die zoeken de steilste helling met zo min mogelijk groen en vooral geen luxe en die genieten ook van die vakantie.

En er zijn mensen die al heel vaak naar de Olympische Spelen zijn gaan om bij de Spelen te zijn geweest, lekker naar sporten kijken die je eigenlijk niets interesseren, maar het staat zo goed op je CV.

Allemaal prachtige voorbeelden van wat ik Saai zou noemen (Boring, zou MeiMei zeggen). Maar 7 dagen judo kijken, zou dat niet enorm saai zijn? Ik kan me die vraag goed voorstellen en nu we over de helft zitten, kan ik met een gerust hart zeggen van "Nee, dat is niet saai". Er valt genoeg te zien en te genieten. Een impressie daarvan kun je vinden op onze blog voor de judobond.

MeiMei geniet van de het jagen op handtekeningen en het op de foto gaan met haar helden. Huá en ik volgen het judo met veel plezier. We ontmoeten veel mensen en zien van alles en nog wat. Vanmiddag viel het ons zelfs op dat we al twee uur aan het kijken waren! Zo snel vliegt de tijd hier. Bovendien is een bezoekje aan het toilet nog steeds een hachelijk avontuur voor de dames. Ik ben er zo langzamerhand al aan gewend, maar ik zie soms vrouwen gezichten trekken! jammer dat je op zo`n moment je camera niet bij je hebt. Gelukkig zijn er ook een paar "westerse" wc`s, maar die zijn eigenlijk speciaal voor gehandicapten, maar als die vrij is, maak ik er dankbaar gebruik van.

Wat bij mij ook onder de categorie "moet dat nou" valt, is het HHH. Het is geweldig dat het er is, daar niet van. Maar toen we zaten te wachten op de huldiging van Deborah Gravenstijn en er plotseling: "Hoofd, schouders, knie en teen" werd gezongen, zakte mij de moed heeeeeeel diep in de schoenen. Het werd er niet beter op toen dat prachtige lied gevolgd werd door: "Hé hé kaboutertjes". Gelukkig namen MeiMei en Huá samen de gebroeders Muilwijk de honneurs waar door lekker door te schuiven in het feestgedruis, terwijl ik me met een glaasje wijn en de rugzakjes bij de beeldschermen nestelde.(de lekkerste polonaise is volgens mij nog steeds een soort gebak met veel opgeklopt eiwit).

Maar goed, dat hebben we ook weer meegemaakt en vandaag hebben we wel de finales in het HHH bekeken omdat we geen kaartjes hadden voor de finale en morgen kunnen we dat hopelijk weer doen, want ook dan hebben we geen finalekaartjes. Maar het moet echt wel goud worden, willen we blijven tot de huldiging van Mark en Edith!

Verder moet er natuurlijk druk geblogd worden en `s avonds moeten we het wedstrijdschema even overschrijven van het internet. Dus, zelfs op vakantie zijn we druk. Maar we genieten volop en het is bijna onvoorstelbaar dat het er alweer bijna op zit!

Dus: 7 dagen judo kijken is echt niet saai!

Ik zei het eerder al, het bezoeken van de OS is hard werken. 's Avonds laat in bed (zeker na een huldiging pas rond 02.00 uur) en dan er vroeg (tussen 7.00 en 8.00 uur) weer uit. De oplossing om niet oververmoeid te raken is dan een routine te ontwikkelen.

Nu hebben wij bij ons thuis al jaren en jaren hezelfde ochtendritueel. Eerst Huá eruit en dan op leeftijd de rest. De leeftijd van onderaf natuurlijk. Zo doen we dat ook in Beijing. De eerste week konden we, als we 's avonds terugkwamen (van de sight-seeing) nog wel ergens verse broodjes halen voor de volgende ochtend. Nu lukt dat niet meer, omdat we dus te laat thuis zijn en dan nog moeten bloggen etc.

Dus we hebben gisteren de routine omgegooid. Onze stadionprocedure is nu als volgt. We pakken de metro (de nieuwste lijn 10). Werkelijk een mooie metrolijn. Schoon, met arco en beeldschermen met olympische sport.

Met één overstap komen we dan zo'n 50 minuten later aan op het station van Wudaokou (zie foto). Zeg maar een reis van zuidoost naar noordwest) Rondom het station zijn wat winkelcentra en wat restaurants. Daar zit ook de noodle-keten waar we al eens gegeten hadden. Maar belangrijker voor het ontbijt zit er ook een Franse bakker, die zijn naam eer aan doet, want ze zijn hier gewoon 7 dagen in de week open! Hier gaan we nu dus ontbijten met Franse patisserie en cappucino.

Na heerlijk ontbeten te hebben gaan we op zoek naar een taxi. Het is vanaf hier naar het stadion nog zo'n twee kilometer. Op de campus moeten we eerst door het eerste checkpoint en dan ook nog een stukje lopen, waarna we bij de ingangscontrole uitkomen. Eerst via de elektronische kaartscan (er zit een chip in de toegangskaart), dan door het poortje en tassenscan, dan door de bodyscan en dan langs de kaartjesafscheurder. Jullie begrijpen het...... je moet er op tijd zijn om niks van het judo te missen.

Oh ja en je mag géén eten, drinken mee naar binnen nemen.

Op het terrein zijn veel vrijwilligers die je naar de juiste ingang helpen (soms wat te ijverig). Want ook op de foto met een fuwa is wel leuk natuurlijk, voordat je naar binnen gaat. Wat ook moet is bevoorrading (eten en drinken). Dat koop je in stalletjes buiten en binnen. Overal hetzelfde aanbod.

Als we dan eindelijk op onze plek zitten, dan kan het spel beginnen. We kijken judo, geven uitleg aan niet-judoërs en Aileen gaat, tussen de wedstrijden door, op handtekening- en fotojacht.

Na afloop lopen we tegenwoordig terug naar het station. Anders doen we de hele week niets anders dan zitten. De terugreis heeft dan nog een extra tussenstop namelijk het HHH. Afhankelijk van de reden. Kijken naar judo omdat we geen finalekaarten hebben óf naar de huldiging omdat we met judo een medaille hebben.

En dan.... terug naar huis, om het de routine weer te herhalen.

Die Deborah, ze pakte toch maar mooit het zilver. Dat hebben we even meegevierd in het HHH en nu is het hier inmiddels 02.00 uur. Tijd om naar bed te gaan.

Onze belevenissen van vandaag zijn na te lezen op ons blog voor de judobond

Veel liefs uit China!

Even een kort bericht uit Beijing. We hebben het nog steeds geweldig. We zien mooi judo, er is al een bronzen plak voor Nederland en de Nederlandse judoka`s die niet aan het judoën zijn, nemen alle tijd om een handtekening te zetten of om op de foto te gaan met Nederlandse fans (Aileen).

Verder hebben we hier vandaag ontzettend Nederlands weer, regen, onweer, kou. Hoewel die kou voornamelijk in de sporthal heerst. De airco werkt zo goed dat ik me morgen eerst maar even een vest aanschaf!

Wat ik verder heb aangeschaft? twee kookboeken in het Chinees/Engels. Het eten bevalt hier zo goed dat dat me een prima investering leek. Het ontbijt bestaat uit lekkere croissants en andere lekkernijen van de Franse Boulanger die aan de overkant zit, lekker kopje koffie erbij en een glaasje jus d`orange, echt vakantie. Het avond-eten is tot nu toe steeds echt Chinees geweest en echt SUPER lekker.

Dat SUPER houden we er trouwens in: Op de zijdemarkt (ECHT GÉÉN aanrader) was een verkoopster en die had een vriendin die in Nederland was geweest en die had haar wat Nederlands geleerd, nl: Supermooi, dus alles was Supermooi en mijn nieuwe sjaal staat mij inderdaad: Supermooi want hij is: SUPER-mooi.

Kortom, onze vakantie hier is echt supermooi, de Chinezen hebben de Spelen goed georganiseerd, soms iets te goed en dan heb je meer last van de vrijwilligers die alles in goede banen willen leiden dan van de supporters die ze in goede banen willen leiden, maar vandaag hadden ze maar mooi voor iedereen regenjasjes klaarliggen, gratis! Kom daar maar eens om bij de Efteling.

Onze Ruben heeft het goede voorbeeld gegeven door op de eerste dag meteen de medaillescore voor Nederland te openen. Helaas geen goud, maar brons glimt ook mooi. Over onze belevenissen in de judohal enzo (zeg maar de sfeertekening) kunnen jullie meer lezen op de website van de judobond Nederland (www.jbn.nl onder beijing 2008 onderwerp beijing blog).

Vandaag, want het is hier inmiddels zondagmorgen komt alleen Dex Elmont (-66 kg) in actie. Daarom hebben we onze Belgische gast beloofd dat wij ook gaan juichen voor onze Belgische troef Ilse Heylen (-52 kg). Vanavond lezen jullie hoe het gegaan is. Als er een medaille is, doen we dat vanuit het Holland Heineken House (zie foto)

Ja.... hoe was dat nou zo'n eerste dag. Eigenlijk best wel hard werken weer want je wilt er toch op tijd zijn, nietwaar en het is niet echt bij de deur. Trouwens het is ook niet beloopbaar vanaf het metrostation.  Gelukkig zijn er taxi's in overvloed en met 10 minuten waren we op university of science and technology Beijing. Voordat je in Beijing bent geweest verwacht je zoiets als de UT bij ons. Dat is even anders, in ieder geval voor wat de gebouwen betreft.

We werden goed bewegwijzerd door de in overvloed aanwezige vrijwilligers en kwamen daarna dus bij de checkpoints. Je moet wel op tijd komen want je bent zomaar niet binnen. Het lijkt wel een popconcert, daar mag je ook niks mee naar binnen nemen. Geheel gestript waren we er dan eindelijk door en dus tijd voor fotomomenten

Dit keer waren het niet de Chinezen die Aileen vroegen, maar was het Aileen die het initiatief nam. De goede kijker ziet natuurlijk dat de judoka geen Chinees is maar een Venezualaan, die er later door Ruben is afgegooid.  Ook zonder bordjes zagen we dat we meteen goed zaten. Het was opvallend hoeveel (judo)oortjes er rond liepen.

Checkpoint Alfa.

Binnen was het vanouds koud, waardoor uiteindelijk mijn darmen wat begonnen te borrelen. Dus ook ik moest er aan geloven en op de bekende wc. Ik moet zeggen dat hurkt best lekker.... de rest van de details zal ik jullie besparen.

Dat honger rauwe bonen zoet maakt weet iedereen behalve Bartje. Vlak na de wedstrijden, want we moesten met spoed naar het HHH om de finale op tv te zien, hebben we wat nieuws uitgeprobeerd. Al het andere voor ons herkenbare eten was op in de hal. Een zakje crisp snack noodle. In Nederland kun je die ook krijgen, maar daar moet je water opgieten. Ja dat heb je niet in zo'n hal, dus....... zakje kruiden erdoor schudden en net als chips opeten. Lekker!!!

Al met al zegt onderstaande foto genoeg over de eerste wedstrijddag. (De mannen bij ons aan tafel zijn Akkie en Boy Muilwijk. Met Akkie heb ik de judoleraar A en B cursus gevolgd).

De dag van de opening van de Olympische Spelen en meteen ademde de stad een andere sfeer uit, een beetje uitgelaten sfeer!

Onze dag begon al goed. Op weg naar de metro wilden we eerst even onze kaarten op de post doen, want het postkantoor staat precies op het hoekje van het metrostation. Maar het leek wel of er een opstootje gaande was of zo. Zoveel mensen stonden er druk te doen voor het gebouw. Al snel bleek dat het ging om de uitgifte van Eerstedag enveloppen en het afstempelen van poststukken op 8-8-8. De 8 is het geluksgetal van de Chinezen. Wij waren dus weer net op tijd voor een bijzondere gebeurtenis. We hebben meteen ook maar eerstdag enveloppen gekocht, voor bij Huá`s verzameling. MeiMei heeft ook nog een setje (genummerde!) kaarten gekocht en naar haar vriendinnen en Talamini gestuurd. Helaas hadden we een paar postzegels te kort. Een paar ontvangers hebben dus géén geluk...

Maar 8-8-8 dus: veel Chinese bruiloften. In een grote Shopping Mall was er een winkel helemaal ingericht op Het Huwelijk. Romantiek ten top, kijk maar eens naar deze trouwring.

De briljanten zijn gezet als Olympische ringen!

Het was vanmiddag trouwens heel erg druk in de stad en dit keer zelfs met buitenlanders erbij! Waren we de afgelopen week nog bezienswaardigheden, nu zijn er Italianen, Spanjaarden en we hebben zelfs ons Duits nog even kunnen oefenen. We kwamen drie Duitsers tegen die al vanaf de Spelen van 1992 de sporters ter plekke aanmoedigen. Het was de eerste keer dat ze geen kaartjes voor de opening hadden, daar baalden ze goed van.

Maar zo druk als het vanmiddag was, zo stil was het vanavond rond een uur of zeven. Etenstijd! Wij zijn naar een fonduerestaurant (hotpot) bij ons in "het Blok" geweest. We waren omringd door allemaal grote beeldschermen en tijdens het eten konden we alvast genieten van het Chinese voorprogramma voor de Grote Opening. Het eten was geweldig en samen met de andere gasten en het personeel was er een stemming van saamhorigheid.

Op de terugweg leek de buurt wel uitgestorven. Waar de hele week door `s avonds baby`s en kinderen nog even uitgelaten werden voor het slapen gaan, evenals alle "sier"-hondjes en waar jongens stoer zaten te doen tegen de meisjes en de oudjes de roddels met elkaar deelden, was het nu gewoon stil. Iedereen zat/zit voor de buis gekluisterd om maar niets te missen van de uitzending. Het is ook geweldig! Ik heb net de Nederlandse delegatie het stadion binnen zien komen en ik ben blij dat ze er zijn.

Huá en MeiMei zijn naar het HHH (Holland Heineken Huis) om daar te sfeer te proeven, ik ben benieuwd. Zelf was ik daar net iets te moe voor en ik moest ook nog breien in Peking :)

Morgen moeten we vroeg op. We kunnen twee uur vantevoren in het stadion terecht en dat lijkt ons ook wel handig om te gaan doen. Even kijken hoe alles moet. Ik laat mijn breispullen in het appartement. Overal bij de metro en bij de ingang van de evenementsgebouwen worden de tassen gecontroleerd en je mag eigenlijk niets meenemen... Het is dus eigenlijk: nietbreieninpeking.

Ik ben wel heel benieuwd hoe Ruben het gaat doen, maar daarover morgen meer!

Hier in Beijing gaan ze er van uit dat alles nu onder controle is. Er zijn fantastische sportcomplexen gebouwd, die echt hoogstandjes van architectuur zijn. De bewaking is goed verzorgd, overal staan detectiepoortjes en de bewakers zijn vriendelijk, maar toch op hun taak berekend. De try-outs voor de opening schijnen goed te verlopen, maar daar wordt heel geheimzinnig over gedaan, het moet een prachtig spektakel worden.

Slechts twee dingen zijn niet echt (meer) door de mens te controleren. Er is al het mogelijke gedaan om de smog op te laten lossen, maar daar is ook medewerking van het weer bij nodig. En zoals we in Nederland maar al toe goed weten, doet het weer gewoon wat het zelf wil. Dus de luchtomstandigheden zijn niet zo verbeterd als was gehoopt en verwacht.

Wij hebben niet zo heel erg veel last van het weer en de smog, we kunnen nog steeds goed doen wat we willen doen. Maar ik heb wel medelijden met de mensen die hier hard moeten lopen of fietsen. Hoewel, de fietsers hier met hun zwaarbeladen stalen rossen leveren ook de hele dag topprestaties.

Trouwens, bij de prachtige nieuwe gebouwen zijn ook toiletcabines neer gezet voor de bezoekers. Ik denk dat het vooral voor de vrouwen wel even schrikken zal zijn. Ik ben hier nu al een weekje en al gewend aan de wc`s hier, maar de eerste keer was voor mij ook een cultuurschok. Tip: neem vooral zelf toiletpapier en verfrissingsdoekjes mee, dat scheelt enorm en verder is het een kwestie van even door de knieën. Man en vrouw??? ach, we zijn gewoon allemaal mensen.

Vandaag hadden we op het programma een "shop-dag". Dat hoort er nu eenmaal bij als je met dames op stap bent. Nu hadden we gisteren ook al een "mall" bezocht, maar ja.....vandaag werd het anders. We zouden naar de Silk Street, very famous.... op jacht naar wat koopjes. Wat moet je, je daar nu bij voorstellen? Voor de lezers die al eens in Camden (Londen) geweest zijn op de Camden Market weten ongeveer wat het is. Alleen veel, veel, veel groter. In totaal 6 verdiepingen volgestopt met kleren, schoenen, tassen, sjaaltjes, stoffen en parels en andere prullaria. Alle merkartikelen zijn naar alle waarschijnlijkheid nagemaakt. In ieder geval de Björn Borg onderbroeken. Je moet wel een kenner zijn, zoals MeiMei, die het meteen zag. De elastische band was niet goed en men had zelfs het stofje van een ander merk genomen. Tja... een belevenis was het wel. Ikzelf werd bijna nog fysiek een stalletje ingetrokken door een lieftallige Chinese jongedame die mij wel een t-shirt van Ralph Lauren wilde verkopen. Men is sowieso wat pakkerig in China. Voor een judoka niet zo'n probleem, die wordt wel vaker aan zijn jasje getrokken. Voor Lí werd het allemaal wat erg veel. We hebben uiteindelijk een sjaal gekocht (real silk, handmade, special price 30%), die volgens de verkoopster "supermooi" was. Jaja, het enige woord Nederlands dat ze kent, maar het trekt klanten en daar gaat het om én "echte parel-oorbellen" voor Meimei van yuan 1250 voor yuan 60 (6 euro). Ik denk dat we de plaatselijke economie zo genoeg hebben gesteund.

Waar we eigenlijk naar op zoek waren was zijdenwol voor het breien in Peking. Nou dat hadden ze daar niet, maar we werden keurig doorverwezen naar Dong Jiao. Dus hop in de taxi en daar gingen we. Dong Jiao was ook een soort silk street, maar dan meer van het type "zwarte markt", alleen veel, veel en veel groter. Een belevenis op zich want hier waren we echt de enige Westerlingen. Zie de foto's voor een impressie

Uiteindelijk hebben we geen wol gezien en hebben we er maar wat thee gekocht en heb ik een nieuwe ringtoon gekocht voor 5 yuan. Dat is de prijs voor een Chinese krekel. Die beesten maken een behoorlijk lawaai dat op en neer rolt. Ze worden als huisdier gehouden in kooitjes, die je daar ook kon kopen. Ik heb mijn telefoon in de kluwen krekels geduwd (ze zaten allemaal apart in hun bamboe verkoopmandje) en de verkoper maar 5 yuan gegeven, waar hij zeer tevreden mee was.

Uiteindelijk hebben we in een uitgebreide ceremonie (veel proeven) wat thee gekocht.

Ons volgende doel was het bekijken van de Olympic venues. Dat ging maar ten dele want alles was afgezet. Bovendien moesten we weer op de foto. Als bewijs dan toch maar even een foto van mij voor het Birds nest (met mijn al te koop gevraagde Adidas shirt).

Gelukkkig kwamen we er nog een Authorized Olympic Gift Shop tegen, waar we de laatste souveniers hebben gekocht (o.a. 25 (er shi wu) potloden daar keek men wel van op). Dat kan overigens nog wat worden, want er is wel een zeer omslachtig afrekensysteem. Ten eerste alleen cash (daar zullen veel Olympia-bezoekers niet op hebben gerekend met hun plastic), ten tweede zoek je eerst uit wat je wilt, daar krijg je een bonnetje voor. Als derde stap ga je daarmee naar de (enige) kassa waar je betaalt en als stap vier ga je dus weer terug naar de balie om met dat bonnetje de spullen op te halen. Nu waren wij de enige in de winkel, maar ik kan me zo voorstellen dat als de Spelen beginnen en er veel mensen in de winkel zijn de stress wat kan oplopen. Wij zijn in ieder geval geslaagd.

Overall weer een prachtige dag. Veel aardige en behulpzame Chinezen tegengekomen en ook weer voortreffelijk gegeten.

Die toch wel een beetje uitkomt voor China, want het ziet er naar uit dat sport verbroedert. We hebben in de tijd dat we hier nu zijn, al met zo veel leuke mensen gepraat, Huá en MeiMei met een Amerikaanse verslaggever die het waterpolo van commentaar gaat voorzien. Hij voorspelde trouwens goede resultaten voor het Nederlandse team, waar hij zeer van gecharmeerd was. Zo zie je maar, je komt nog eens iemand tegen op de Great Wall. Natuurlijk wilde hij graag even op de foto met MeiMei.

Een andere ontmoeting was met een leuk stel uit Zweden tijdens het koffie drinken bij Starbucks. Het heeft zelfs geleid tot uitwisseling van telefoon- en internetgevens in verband met een vakantiehuis in dat land. Het blijkt dat ik niet de enige ben met een koffieverslaving, het schijnt daar ook een populair drankje te zijn. Vivi, veel succes met jullie nationale teams en veel plezier bij de gymnastiek- en tenniswedstrijden!

Vandaag zijn we vroeg op pad gegaan want we wilden weer veel doen in te weinig tijd. We hebben het Plein van de Hemelse Vrede dus bekeken en we zijn meteen doorgegaan de Verboden Stad in. Toen we aankwamen in die stad (Paleis) was het nog heel kalm en rustig en voor een bezienswaardigheid was het eigenlijk wel erg leeg. Wel kwamen we deze groep tegen en natuurlijk was dat weer een fotomoment (echt de zóveelste al, MeiMei lijkt wel een popster)

Ze is met leuke jongens op de foto geweest, we konden het haast niet bijfotograferen, dus helaas, hier hebben we geen beelden meer van. Maar we hebben nog wel heerlijk gegeten in een grote Shopping Mall, na het serieuze shopwerk natuurlijk. Het restaurant gedeelte bestond uit allerlei soorten oosterse eethuisjes. Bij de ingang moest je een pasje kopen en voor dat bedrag kon je waar je maar iets lekkers zag het eten klaar laten maken. Dat kon je dan opeten aan lange tafels (een soort bierstube-tafels). En inderdaad dan kom je in gesprek met je buren. Dit keer twee geweldige jongens uit China die iets zaten te eten waarvan wij niet konden determineren wat het was. Geen probleem, ze haalden gewoon 2 lege bakjes bij de balie en schepten ons iets op! Het was heerlijk, een soort schaafijs met Aduki-boontjes.

Die aduki-boontjes waren we ook al tegen gekomen in ons "krenten"-brood. We kwamen er toen achter dat het dus geen krentenbrood was, maar het was wel een aangename verrassing. Want het zijn namelijk hele zoete boontjes die in de Oosterse koken vaker in toetjes gebruikt worden. Ik moet thuis meteen weer aan de gang met mijn kookboeken! Ik wil in ieder geval proberen om dit brood na te maken van een soort brioche-deeg en daarin dan de gekookte boontjes.

Zo`n reis naar China laat zich eigenlijk niet in één blogje vangen. Ik zou vandaag ook kunnen schrijven over de schoonheid van De Verboden Stad. Maar ook over het feit dat Beijing langzamerhand volstroomt met buitenlanders. Dat we net op tijd in de Verboden Stad waren is ook blogwaardig omdat net toen we weggingen, het helemaal volliep met touristen en ordehouders. Naderhand in ons appartement zagen we op tv dat de Olympische Vlam daar aankwam. Dat moet allemaal maar een andere keer, de foto`s spreken voor zich:

Wat ik nog wel kwijt wil is dat ik vandaag het verschil tussen echte en nepjade heb leren kennen, behalve de prijs natuurlijk! Echte jade kan de vuurproef doorstaan. Ik wilde een souvenier voor iemand meenemen en in de winkel lag wel iets interessants. Maar vrijwel identieke dingen met 2 verschillende prijzen, dan wil ik wel zien of ik met het echte goedje te maken heb. Gelukkig heeft het souvenier de proef doorstaan. Mijn armbandje is trouwens wel nep, dat is niet te zien, maar op de bankrekening wel!

Morgen is Huá weer aan de beurt!

Vandaag (dinsdag, ik zal het maar noemen want ik begin de draad al kwijt te raken) hebben we een tochtje gemaakt naar de Chinese muur. Nu zijn er drie toeristische stukken en wij zijn, samen met onze chauffeur Tony (men heeft allemaal een westerse naam erbij, makkelijker voor ons) op pad gegaan naar Mùtíanyù (90 km noordoost, twee uur rijden), met volgens de Amerikanen de steilste klim van heel de muur. Tony rijdt Chinees. Veel toeteren (wordt hier ook gecheckt bij een onderhoudsbeurt), veel voorkruipen en geen gaten laten vallen, want dan kruipt iemand anders voor.  En dat allemaal zonder botsingen. Links en rechts inhalen zonder richting aan te geven... geen probleem, kan allemaal. Behalve rijden op de spitsstrook voor de Olympics (die dus 99% van de tijd leeg is). Men is hier ontzettend trots op de Olympische Spelen en eerlijk is eerlijk men doet er van alles aan. Er zijn hier hele hordes stratenvegers opgetrommeld en men mag niet meer roken in restaurants, niet spugen op straat, niet meer door rood licht heen lopen en er wordt gerecycled. Een compliment, de stad ziet er fantastisch uit.

De muur is adembenemend mooi en hij loopt maar door en door. Nu ben ik wel wat gewend door mijn marathontraining, maar de luchtvochtigheid is hier erggggg hoog. Geen ademnood, maar wel een doorweekt t-shirt. Terug bij af, had ik dus een nieuw t-shirt nodig. Ik had toch nog even verder moeten afdingen, volgende keer beter. Even een paar foto's voor een indruk.

Na klimpartij zijn we naar het complex van de Tempel van de Hemelse Vrede gegaan. De terugreis was leuk omdat we toch probeerden te praten met Tony, die maar een paar woorden Engels kan. De tempel kunnen jullie zelf bewonderen tijdens de OS want de blauwe lijn van de marathon (de meest efficiënte route) komt door het park en langs deze sites. Met temperaturen in de 30 graden moet je natuurlijk wel wat dus hebben we Lí (die al aardig rood begon te worden ondanks factor 25) wat couleur locale, namelijk een uv-werende parasol, laten aanschaffen. Zie hier het resultaat!

Ook hier met een combi-ticket (35 yuan) alles kunnen bekijken. Na weer veel lopen (het complex is ongeveer 1500 lang) zijn we even gaan zitten voor een broodje uit de hand (zelf meegenomen) en ...jahoor. Of Lí en Meimei met een mevrouw op de foto wilden, wel even alle twee een chinees vlaggetje vasthouden a.u.b. We blijven een bezienswaardigheid en we komen nog maar weinig andere westerlingen tegen. We wilden hierna toch nog wel even shoppen, maar na een half uur lopen kwamen we erachter dat die winkelstraat gewoon afgesloten was om opgeknapt te worden voor de OS. Niet getreurd dan maar die kleine straat ernaast. Ik vond vier politieauto's op enkele tientallen meters wel wat vreemd. Maar dat stuk bestond voornamelijk uit "huizen met zwarte ogen".

We hebben de metro gepakt of liever gezegd werden we in de metro verpakt (in de spits). Aanduwen en dicht die deur. Uiteindelijk weer bij onze eigen "yuan (tuin)" aangekomen hebben we weer een ander lokaal restaurant uitgeprobeerd. Ook weer een enorm succes met lekker eten. We moesten aangeven wat we wilden eten, het lag op bordjes uitgestald of het zwom nog in het acquarium. De zeekomkommer hebben we maar niet genomen. Ook hier werd weer geen woord Engels gesproken, maar inmiddels is onze woordenschat iets gegroeid en zijn we er weer uitgekomen. (Let op de foto: kaartjes en chinees voor kinderen én trendy stokjes voor Meimei).  Ik wil jullie het lekkers niet laten missen.

Oh ja, bijna vergeten we, meimei en ik, hebben vanmiddag nog even getraind, zoals jullie kunnen zien!!

Záijián

Zo noemen de Chinezen hun land, het "karakter" (beeldschrift) betekent niet alleen "China" maar ook "midden". Grappig, want dit land is alles behalve iets in het midden, het is eerder een land van uitersten. Vooruitgang wordt omarmd, terwijl de geschiedenis wordt gekoesterd, hoewel.... niet altijd. Als er ergens sprake is van een generatiekloof dan is dat hier wel. Daar over blog ik later, terug in Nederland nog wel een keer.

Vandaag hebben we weer het nodige gezien en meegemaakt. MeiMei wordt door alles en iedereen uitvoerig bewonderd, jongens draaien zich nog eens om, om dat mooie meisje eens goed te bekijken. Dat ze zelf al een schattig Chinees meisje aan de arm hebben, maakt ze niets uit, het meisje in kwestie kijkt rustig mee! Ze willen zelfs op de foto met haar. Natuurlijk hebben we toen zelf ook maar een foto gemaakt.

Het was weer een bijzonder warme dag, gelukkig hebben we in Nederland vantevoren een beetje kunnen wennen aan temperaturen van boven de 30 graden. Eerst hebben we een paar boodschappen bij de Carrefour gedaan, dit keer was ik erbij. Daarna zijn we per metro naar de Beijing Zoo geweest, dat ging heel soepel, alles is duidelijk in het Chinees en Engels aangegeven, MeiMei heeft ook een keer de kaartjes gekocht, een kind kan dus de was doen.

De plaatselijke dierentuin heeft een actief fokprogramma voor de nationale knuffelbeer, de panda. Die hebben we daarom maar bekeken, je moest er wel een apart kaartje voor kopen!

Vanuit de dierentuin kon je met een boot naar het Zomerpaleis. Heel gezellig, alleen het commentaar van de "reisleidster" was voor ons natuurlijk onverstaanbaar, maar wel keihard! Op de boot is ook de foto van MeiMei met het Chinese meisje gemaakt. Het was echt een schat. Ze sprak wat Engels en ze vertaalde voor ons de belangrijkste informatie: de reis duurt een uur en we moesten bij de eerste stop blijven zitten, want dat was de eindbestemming nog niet voor ons.

Omdat het al wat later in de middag was, was het paleis al gesloten, maar de tuin en de andere gebouwen waren prachtig.

Het is trouwens maar goed dat er van een bepaald beeld vandaag geen foto is gemaakt. Het betreft een typische Li-situatie. Ik hou namelijk niet van camperen en dergelijke, want waarom zou ik het op vakantie slechter hebben dan normaal thuis? Bovendien wil ik graag naar een goeie wc en naar normale bad- en douche gelegenheden. Maar, ik moest vandaag nodig naar het toilet. Ik had er al eentje afgekeurd. Zo één. die de mensen die vroeger wel eens gingen afzien in Frankrijk wel bekend voor zal komen, het beruchte gat in de grond. Maar ja, als de nood echt hoog is, is zelfs dat een uitkomst. Ik hoop wel dat dit echt de laatste keer was en dat de sanitaire voorziening gelijke tred houdt met de leuke gadgets die ze ter gelegenheid van de Spelen hebben uitgedacht. Speciaal voor de dyslectische medemensen: zoals jullie weten bestaat er een reading pen, die je over de tekst haalt en die dan "voorleest". Één van de sponsoren van de Spelen heeft een reading pen uitgedacht die het Chinese schrift voorleest in het Engels. Eigenlijk, wil ik er wel eentje aanschaffen.

Vandaag hebben we bij een Chinese noedelketen gegeten en dat was best lekker. Verder hebben we geprobeerd om koffie en een ijsje bij Hägen Dasz te eten/drinken, let vooral op dat "geprobeerd". Niet voor herhaling vatbaar, het echte Chineze eten bevalt stukken beter! En het is ook nog eens goedkoper dan het ijsje bij Hägen Dasz.