Woensdag stond er een plezant artikel in de TC/Tubantia over de wijnen van de Hof van Twente. Mijn interesse was meteen gewekt, want had mijn collega C mij niet in de eerste week van de vakantie zo'n prettige wijn gegeven? Ja, hoor! Ik had zelfs de fles bewaard om het etiket af te weken, dat is helaas niet gelukt, het etiket is wat vernield, eigenlijk.

Dat is wel jammer, want op de website van Wijngaard Hof van Twente valt te lezen dat de etiketten van 2008 ontworpen zijn door Ida Roekevisch, het zijn ware kunstwerkjes. C had mij de heerlijke rosé meegebracht en die schijnt inmiddels al helemaal uitverkocht te zijn. Dat verbaast me eerlijk gezegd niet, want hij was heerlijk.

Gelukkig organiseert Hof van Twente ook wijnproeverijen, dat lijkt me erg plezant om eens te gaan doen, misschien als bedrijfsuitstapje?

Een wijnproeverij is een erg plezante manier om een vakantiedagje in te vullen. Op Île d'Oléron hebben we ook wijn geproefd èn gekocht en tijdens eerdere vakanties in Oostenrijk en Frankrijk (Elzas) hebben we ook op de meest verrassende plaatsen wijn geproefd: tijdens een rondleiding in een wijnmuseum (`s morgens tegen 10.30); bij een echte wijnhoeve, in een kelder. We hebben al heel wat mooie plekjes gezien. Ook heb ik een keer het versgeperste sap van wijndruiven mogen proeven, dat was bijna niet te beschrijven zo lekker. De druiven waren net binnen gebracht en werden in de pers gestort waar wij bij stonden. Toen het sap naar de andere container stroomde werd er een glas onder gehouden....  Van die druiven werd trouwens Grüner Veltliner gemaakt.

Gelukkig kunnen we nu ook dichter bij huis gaan proeven.

In de krant van vandaag stond trouwens dat de Vlaming Fons Wuyts een actiegroep is begonnen tegen het woord 'leuk' dat in België aan het oprukken is. Dat is hem een doorn in het oog (en oor, waarschijnlijk). Nu vind ik 'plezant' een veel leuker, plezanter woord. Ik probeer het er daarom maar in te houden en laten we 'plezant' en 'goesting' maar lekker Nederlandse woorden worden.

Het weekend is natuurlijk heel geschikt om eens lekker de tijd te nemen voor het eten. Zowel voor het klaarmaken als ook het verorberen ervan. Dus dat hebben we gedaan. Onze collectie jam (naast de aardbeien van vorige week) is deze week verder uitgebreid met bosbessen en zaterdag met pruimen. Zat er bij de aardbeien vanille in. Bij de bosbessen heeft Li er een scheutje crème de cassis door gedaan (we hadden geen wodka) en bij de pruimen zit een witte port. En dat moet natuurlijk geproefd worden. Dat doe je niet op een boterham, maar op zelfgebakken scones met de jam en slagroom. (In Nederland is moeilijk aan clotted cream te komen, wat er eigenlijk bij hoort). Slagroom will do...

Lekker hoeft niet duur te zijn....

Na gisteren weer eens mosselen met curry ananas te hebben gegeten, stond vandaag een andere favoriet van mij op de kaart, gevulde reuzenschelpen. Als gevolg van de vervlakking wordt het wel steeds moeilijker om dit gerecht klaar te maken. Je hebt er reuzenschelpen (van pasta wel te verstaan) voor nodig. Helaas niet meer verkrijgbaar bij AH (ook cannelloni's niet trouwens). Gelukkig heb ik de reuzenschelpen in Enschede gevonden bij Olijf en zo (www.olijfenzo.nl). Ze hebben hier ook heerlijke kalamata olijven voor bij de lunch (brood, kaas, tomaat, olijven). Maar goed de ingrediënten. Ik heb ze even op de foto gezet.

Reuzenschelpen, spinazie, ricotta, tomatensaus, parmezaanse kaas. Dat is alles. De pasta schelpen koken, de spinazie wokken, de oven voorverwarmen (200C). Omdat ik het vandaag wat pittiger wilde maken heb ik eerst de "wok"-olie voorbereid. Geen duur flesje ofzo, neen, gewoon olijfolie, knoflook en twee Spaanse pepers, langzaam uitbakken. En dat geeft een heerlijke bite. De pepers eruit, knoflook heb ik er in gelaten. Na het wokken in een vergiet het vocht uit de spinazie drukken. De spinazie fijn snijden en mengen met de ricotta (met wat peper/zout op eigen smaak bregen). Vervolgens de schelpen vullen en in een ingeoliede ovenschaal leggen. Tomatensaus erover, parmezaanse kaas erover en hop de oven in. Na 10 minuten komt het er zo uit..... flesje witte wijn erbij (in dit geval van onze vakantie op Ile d'Oleron) en genieten.

Ach ja .... na het kijken van de film Ratatouille is het duidelijk.... anybody can cook!

Ja, ook ik heb de trainingstage overleefd. Over onze judo belevenissen daar blog ik later nog wel over, als er wat meer foto's beschikbaar zijn. Terug in Nederland probeer je de draad weer op te pakken. Dus ook met het eten. In Frankrijk hadden we dagelijks de barbecue aan, door gebrek aan kookplaten. Hoogste tijd dus om weer eens fatsoenlijk te koken.

Nu hadden we gehoopt direct te kunnen beginnen met het maken van pruimenjam van onze eigen pruimen. Helaas waren de pruimen overrijp en is het gros al gegeten door vogels, vliegen en wespen. Ik ben de boom nog ingeweest maar na een aanvaring met een dronken wesp (vervelend zo'n steek) heb ik het slagveld overziend (er hing geen ongeschonden pruim meer in de boom) de strijd gestaakt.

Ach dan maar zaterdag wat van de markt. Ook dat ging niet, dus over tot de zomerkoninkjes (2 kilo voor 5 euro) die Li vervolgens tot jam heeft omgetoverd. Vanmorgen even geproefd op een hard broodje. Heerlijk. Het is even wat werk maar het smaakt toch beter dan de jam uit de supermarkt. Zie hier het resultaat. Vijf potten overheerlijke aardbeienjam met een vleugje vanille (uit Frankrijk). De trouwe lezer merkt dat wij zo links en rechts graag wat vanille in sauzen, jam en compotes stoppen.

Na de "moules frites" en "moules au bon maman" zit de mosselsmaak er al weer aardig in bij ons. De mosseltjes in Oleron waren kleiner dan de ons bekende Zeeuwse roem. Ik had het idee dat daardoor de smaak wat intenser was. Ik kan me vergissen, maar smullen was het wel. Eh bien... dus wat schetst mijn verbazing dat ik op de markt bij Achterhuis ook in maten kan kiezen. Althans als ik eerder kom en niet de laatste twee bakken heb (middel en klein). Nou heb/had ik zo mijn eigen mosselfavoriet.

Namelijk Thaise mosselen, gebakken mosselen in de schelp. Een gerecht uit het boekje "Far flung Floyd". Floyd deed in de tachtiger en negentiger jaren wat Braakhekke later imiteerde, koken op locatie. Zo ook in Thailand, waar hij nu een restaurant heeft (www.keithfloyds.com of www.floydonline.co.uk). Ze zijn zo lekker en snel klaar. Wat er inzit, simpel: 3 sjalotten, 2 tenen knoflook, 3 eetlepels black bean sauce with garlic (toko), 2 pepers (ontpit), 5cm gember, eventueel een scheutje olie om het smeuiger te maken en een beetje palmsuiker (om de brand er af te halen, mag ook later). Daar maak ik een boemboe van. Klinkt moeilijk maar het gaat allemaal in de kleine keukenmachine. De boemboe fruiten. Vervolgens de boemboe verdelen over twee pannen de mosselen erbij. En op een hoog vuur de mosselen snel open laten gaan. Even lekker doorroeren dat de boemboe in en door de mosselen komt. Vervolgens net als bij andere recepten 5-10 minuten koken. (Voor de niet ervaren mosseleters - kapotte en na het koken niet geopende mosselen - niet opeten). Eten met witte rijst en gewokte sperciebonen. Delicious!

Tot gisteren, want nu ben ik wel erg aan het twijfelen met een ander recept uit dat boekje. En dat zijn mosselen met een curry van ananas. Li zou het niet hebben gekozen als het op de kaart van een restaurant had gestaan. Dus naast de Thaise mosselen, heb ik gisterenavond ook het nieuwe (Thaise)recept uitgeprobeerd. Het duurt ietsje langer om het klaar te maken. Er gaat meer in en het moet gesneden worden. De mosselen worden opgediend in een halve uitgeholde ananas. Een impressie:

Een aanrader. Het zou op een kaart niet misstaan. Dit gaan we vaker eten!

Onlangs kwam ik erachter dat er nog maar één potje cranberrie-compote over is. Volgens mij is het seizoen voor verse cranberries voorbij (loopt ergens van oktober tot januari) en moet ik dus alternatieven voor de joghurt en een extra portie fruit zien te vinden. Op de markt viel mijn oog een paar weken geleden op verse rabarber ...... en dacht ik aan rabarbercompote. Li had in voorgaande jaren al weleens een pannetje gemaakt en dat smaakte best. Gelijk wat ingeslagen en uitgeprobeerd. Niet slecht....! En snel klaar (20-30 min inclusief snijden, koken en opruimen).

Dit weekend heb ik weer verse rabarber gekocht (een paar kilo) en die heb ik zaterdagavond eens op twee manieren klaargemaakt. Ik wil jullie de simpele recepten niet onthouden. Het eerste recept komt van een Engelse internet site rhubarb compote, waarvoor nodig is: 1-1,5 kilo rabarber, 100-125 gram suiker, 2 appels in stukjes, 1/4 cup (1 kopje) rozijnen. Mijn eigen toevoeging is een scheutje sap (wat voorhanden is) om aankoken in het begin te voorkomen en 2 zakjes vanillesuiker (zoetekauw). Alles kan tegelijkertijd in de pan. Dat ziet er op de foto als volgt uit. Je krijgt er dan al direct zin in.

Ook de ingrediënten voor het tweede recept liggen al klaar...... aardbeien. Voor dit recept is nodig 1-1,5 kilo rabarber, 500 gr aardbeien, 100-125 gram suiker, 2 zakjes vanillesuiker, scheutje sap. Simpeler kan niet. De rabarber zelf geeft veel vocht vrij, dus het is een klein scheutje sap. De aardbeien er pas in als de rabarber al gekookt is. Ik heb ze ongeveer 5 minuten meegekookt en wat geplet. En dan is het natuurlijk "rattle those pots and pans", Huá in actie. Ik vind de twee kleurtjes van deze recepten wel grappig.

Ja en na een halfuurtje ploeteren is er een fraai en lekker resultaat. Daar kan ik de komende weken weer op teren.

Ziet er mooi uit, nietwaar? Bon appetit!

Heel erg leuk is dit kaartje uit Den Haag dat ik van GèGè kreeg. De volgende keer gaan we hier lekker eten, hij heeft al voorgeproefd. Tegen die tijd (volgende vakantie) zal het ook wel lekker warm zijn, leuk een jurkje aan, zonder jas...

Ik verheug me er nu al op.

De kortere sombere dagen voor de Kerst maken mij altijd wat moe. Je gaat wat later naar bed, maar ja die wekker loopt wel op dezelfde tijd weer af. Dat is het probleem als de ene helft van het gezin vakantie heeft en de andere helft niet. Maar goed...... er is dan wel tijd om lekkere dingen te maken en de boom vol met gekke ballen te hangen. Hoe vinden jullie onze Taz. Ooit gekocht in Warner Brothers. Geweldig niet waar.

Op het culinaire front is het in deze donkere tijd ook altijd feest bij ons. Zo maakt Li al sinds jaar en dag met Kerst haar eigen advocaat. Een geduld werkje. Goed roeren boven de au bain marie opdat het maar niet gaat schiften of klonteren. Dit jaar lijkt het product qua textuur, smaak en kleur van topkwaliteit. Een verraderlijk goedje dat wel, want deze advocaat is door de brandewijn ietsjepietsje sterker dan de chemische winkelvariant. Die variant is trouwens overdreven geel, die van Li is zacht gelig, maar oh zo lekker. Mmmm, we houden het nog even spannend tot het Kerst is.

Dit jaar hebben we nog wat meer onder de kurk, want de cranberry likeur is ook klaar. Op de onderstaande foto staat het resultaat. Een half litertje in de originele brandenwijn fles. Hij smaakt top. We hebben de buren ook even laten proeven. Die cranberries vind ik een fantastisch product. Wat een heerlijke toepassingen leveren ze op. Ik was het wel eens met een commentaar op het recept. Ik heb de helft van de suiker gebruikt. Het residu gaat vanavond de diepvries in en vormt een heerlijke toevoeging voor over het ijs.

Alle hulpmiddelen voor de likeur en ............... de eindprodukten, klaar voor gebruik.

Santé

Onze familie (m.u.v. Jiejie) eet al bijna 14 jaar alternatief. Geen vlees en gevogelte. Dat betekent dat je een andere kijk op eten krijgt en "getriggerd" wordt door alternatieve berichten in de krant. Zo ongeveer 10 jaar geleden (onze Jiejie was in opleiding voor slager, jaja...) las ik een artikel over het verdwijnen van vlees als eiwitleverancier. Waarom denk je... wel als alle Chinezen en Indiërs toegang krijgen tot vlees, zal er een schreeuwend tekort ontstaan. Het productieproces "vlees" (lees: eiwitten) is niet erg efficiënt. Alternatieven zijn nodig en die vind je in schimmels. Het artikel stelde dat we over 30-40 jaar een onsje schimmel bestellen in plaats van vlees. Raar...... welnee.

We eten al jaren schimmels... alleen noemen we die paddestoelen. En wat zou een bakker zonder gist zijn en om maar te zwijgen van ons regionale gerstenat. En dat heerlijke blauwe Franse kaasje. Allemaal toepassingen waar schimmels een rol spelen. Het Financiële Dagblad van afgelopen vrijdag (19/12) kopte "draden van schimmels als rijke bron van eiwitten". Door het toepassen van lasertechnieken die normaal bij een kankertherapie worden gebruikt hoopt men een efficiëntere productie mogelijk te maken. (niet alleen voor voeding, maar ook voor chemie en medicijnen) En het eten ... ja hoe ziet dat er dan uit? Daar spreekt het artikel verder niet over. Ik denk dat het er ongeveer uit gaat zien als het product "quorn", dat ook op basis van een bepaalde schimmel wordt gemaakt.

En waar smaakt het dan naar. Ik zeg altijd maar net als bij vlees moet je er iets mee doen bijv. marineren of kruiden. De neutrale quorn die kruid ik zelf altijd met taco of shoarmakruiden. Dat geeft een heerlijk resultaat. Maar ik maak er ook wel "ajam roedjak" van, waarbij ik de quorn net zo behandel als een carnivoor de kip in het originele recept.

Een andere alternatieve voedselbron is zeewier in al zijn verschijningsvormen. Hier in het Westen vinden we dat maar niks, maar in het Verre Oosten wordt zeewier in vele vormen gegeten. Ook wij eten wel eens zeewier, maar dan specifiek de Nori. Zeg maar het jasje om de sushi-rol. In Nederland zijn de zeekraal (favoriet bij Li) en de lamsoren wat bekender. Ook dat eten we wel eens. Ik kan het aanbevelen, al moet je er op de markt vaak wel naar zoeken.

Maar genoeg over deze alternatieven... ik moet verder met mijn cranberry-likeur. Die moet vanavond gefilterd worden en voorzichtig geproefd natuurlijk. Het residu, dat zijn de met brandewijn doortrokken cranberries, gaat de diepvries in. Lijkt me heerlijk om over een ijsje......

Weer een item over eten en drinken. Het lijkt alsof breien, judo, rennen enzo van de aarde verdwenen zijn, maar niets is minder waar. Het is alleen dat de feestdagen met rasse schreden naderen en dat die het hele dagelijkse leven beïnvloeden.

Op school zijn we druk bezig met een projectweek (3 dagen ) voor het goede doel. Ik ga breiles geven en lever twee heerlijke "mars-taarten". De leerlingen gaan allerlei mooie dingen maken, koekjes en oliebollen bakken en daarna wordt er een gezellige kerstmarkt gehouden. Dat is ieder jaar weer een groot succes. Daarna is iedereen echt toe aan een welverdiende vakantie.

Op het breivlak ben ik lekker druk met het Botticellivest. Ik ben niet zo erg goed met inbreipatronen, ik hou meer van kabel- en kantmotieven. Maar het vest wordt erg mooi. Ik hoop het in de vakantie af te krijgen, want ik heb nog meer leuke breiplannen, zoals het uitschrijven van mijn sokkenpatroon voor Jo An van Wolhalla.

Verder heb ik me aangemeld bij Ravelry (een breicommunitie op internet), mijn profielnaam daar is: Cloudsofdust, voor het geval je daar ook op actief bent.   

Natuurlijk heeft dit allemaal niets met cranberries te maken, maar daar wil ik het wel even over hebben. Cranberries schijnen heel gezond te zijn, maar ze zijn vooral erg lekker. Huá heeft laatst wat van deze bessen gekocht op de markt en kreeg er meteen een zak extra bij omdat hij er net tegen sluitingstijd was. "Wat doe je met zoveel cranberries?" vraag je je misschien af. Welnu, internet en GoodFood zijn prima inspiratiebronnen: cranberriesaus, cranberrielikeur, cranberriecheesecake en cranberriechutney.

We hebben nog een paar extra inmaakpotten gekocht en ook nog een paar extra cranberries, het ruikt hier heerlijk..  

De jongens in Oliver (de musical) zongen het al: "food, glorious food". Het lijkt wel of de laatste zondagen in het teken staan van eten. Hoe komt dat zo..... vroeg ik mij vandaag af. Nou sinds enige tijd hebben mijn zondagen wat meer vrije tijd, door verplaatsing van de judotraining naar maandag. Ergo... de middagen kan ik besteden aan slow food (of iets minder slow maar wel lekker). Zo ook vandaag. Slow gestart en daarna, tijdens de training van Meimei (duur 2 uur), ben ik gaan hardlopen. Tijdens het hardlopen bijna weer eens verdwaald in het Buurserzand. Ik was wat te enthousiast met een rondje om een meertje. Uiteindelijk iets meer dan twee uur gelopen (schatting 23-24 kilometer) en toen was ik wel toe aan iets lekkers.

Gelukkig had ik daar gisteren al op geanticipeerd door maar weer eens stoofpeertjes te kopen èn voor een seizoensgerecht had ik ook cranberries nodig. Nu was ik nogal laat op de markt (ook eerst weer gerend) en kreeg ik in plaats van 1 zakje er 3 mee. Op=op.

Dat betekende dus zoeken op internet (alhoewel op de zak ook een recept stond). Het was niet moeilijk. Eén zak cranberries (340gr), suiker (200gr) en water (225 ml = 1 cup). Suiker en water gedurende 5 minuten samen koken. Dan de cranberries erbij en wederom 5 minuten koken. En.... klaar is kees. Overdoen in potjes en je hebt weken een gezonde cranberry-compôte. Als geheim ingredient heb ik er tijdens het koken nog een zakje vanillesuiker bij gedaan. Ik kreeg tijdens het koken een gevoel van weldadigheid. Ik moest onwillekeurig denken aan vroeger tijden, waarbij men het eten ook wekte (of oppotte). De gedachte daarbij is de zekerheid ook in magere tijden voldoende te hebben.

Cranberries vóór en...........na de make-over.

Li en ik hebben verder een butternut squash, fennel & cranberry tarte tartin gemaakt. (Vooraf gegaan door een geïmproviseerd pompoensoepje). Het eerste recept komt uit de BBC good food vegetarian (Christmas edition). Nou moet je regelmatig de vertalingen zoeken van typische Engelse ingrediënten namen. De butternut squash is een flessenpompoen en heet in het Nederlands "muskaatpompoen". Hij smaakt lekker. Oh by the way fennel = venkel.

Het was weer een heerlijke zondag.

De sterren zijn deze week weer uitgedeeld en afgenomen. Ik heb het dan over de Michelin-sterren. Ik heb even gekeken en er zijn 2 restaurants met 3 sterren, waaronder De Librije met 3 sterren. Hier heb ik al twee keer mogen eten en..... ja het is geweldig. Wat een smaakexplosies, uitgewerkt in de kleinste details perfect gematcht met bijpassende wijnen. Subtiele combinaties. Tongstrelend heet dat dan. Toch ook moderne elementen. Zoals Li dat noemt genuke-te kaas (Li maakt ze in de vorm van hartjes in de magnetron, siliconenvorm, stukjes oude kaas, vol vermogen en 60 sec), maar hier waren het mooie kubusjes. Dan hebben we nog 13 met 2 sterren en zo'n 67 met 1 ster.

Nou komen we regelmatig in restaurants en er zijn er enkele die gewoon vanwege de entourage eruit springen. Woensdag was ik weer in zo'n restaurant. Zeker geen ster, maar wel goed eten. Ongeveer één keer per maand heb ik voor mijn werk een vergadering, waarna er een vorkje geprikt wordt. Dit keer was ik in Rotterdam en zijn we per fiets (in de stad vaak toch het snelste vervoermiddel) afgereisd naar de Gaffelstraat naar het restaurant de Pijp. Het restaurant zit er al 110 jaar en het interieur en de manier van bedienen (witte oberjasjes) zijn in al die tijd niet veranderd. Op de deur bleek al snel waarom "studentensocieteit Rotterdam". De inrichting was ook studentikoos. Pindadoppen kunnen gewoon op de grond, de menukaart hangt aan de muur, de muurversiering zijn sociëteitsstropdassen en het behang bestaat uit stickers die er door gasten zijn achtergelaten en tot slot je zit op banken aan lange tafels waar iedereen door de obers naast je kan worden gezet. (Niet uniek kwamen we ook in China tegen, maar wel leuk). Gisteren hadden we wat Francaises naast ons. Tres amusant, want  we waren op zoek naar leesbaarheid van de kaart assiete de crudites, desert d'ici, ris de veau, dus voor elk wat wils.

Even wat recensies bekeken op het internet en die verschillen enorm. Ik vond de kaart best uitgebreid en ook voor pescetarians genoeg keus om nog eens terug te komen.  Er zijn natuurlijk altijd mensen die zo'n restaurant met een sterrenrestaurant vergelijken, maar dat moet je niet doen vind ik. Ik heb in ieder geval samen met wat collega's een zeer geslaagde "studentikoze" avond gehad.

Huá schreef dit weekend over stoofpeertjes en slow cooking. Hij houdt van dit soort eten en kan het gelukkig ook heel goed klaarmaken. Ikzelf ben meer van het experimentele koken (vegetarisch,veganistisch, Oosters, Italiaans) en ik hou niet van aardappels. Elke dag rijst vind ik echt geen straf!

Gisteren is onze GèGè gezellig even op visite geweest en daarom heb ik één van zijn favoriete maaltijden gekookt, wel de veganistische versie, dus boter vervangen door sojaboter en geen kaas gebruikt. De hoofdingrediënten van deze maaltijd: linzen en pastinaken

In Nederland zijn pastinaken bijna niet bekend, terwijl het een heerlijke groente is, lekker een beetje zoet en daardoor, volgens mij, erg geschikt ook voor kinderen. Van de linzen maak ik soort curry met tomaten, ui en winterwortel en een eetlepel currypasta. De pastinaken worden gekookt en op het laatste moment worden er ook nog 2 in ringen gesneden preien aan toegevoegd. Als de prei en de pastinaken gaar zijn, afgieten en dan fijnstampen met wat boter en/of melk. De linzencurry in een ovenschaal scheppen en dan afdekken met de pastinakenpuree. Kaas erover raspen en dan in de oven. Heerlijk!

Heel wat beter dan de maaltijd die ik vandaag kon kiezen in Groningen. De hutspot met tafelzuur(!) zag er niet bepaald smakelijk uit.  Voor de veggies was er dan ook nog een vegaschijf... De keuze voor patat met een kaassoufflé was daarom snel gemaakt. Volgende week neem ik weer lekker een maaltijdsalade van AH mee

Je hebt van die weekenden (ik heb er helaas niet zo heel veel) dat je niet zoveel moet. Al is dat natuurlijk betrekkelijk. Omdat Meimei gisteren om halfacht (des morgens) bij de weging moest zijn voor de NK teams -17jaar, had ik het geluk van een lange zaterdag. Ik ben na wat gebobo naar de markt gegaan en als één van de eersten (de kramen werden nog opgebouwd), heb ik mijn inkopen gedaan. Je komt dan in een slow flow. Tijd zat....toch! Wat koop je dan slow food. Nu is slow food natuurlijk tweëerlei. Het groeit slow .... en je maakt het slow met gevoel. Op zondag..... want de zaterdag zat verder vol, maar daarover meer deze week. Li heeft het judo gebeuren al kort toegelicht, maar later op de dag hadden we ook nog een cultuur-historisch hoogtepunt (battumse revue).

Was die zondag dan eigenlijk zo slow? Ja en neen, eerst maar eens geen wekker (lekker slow wakker worden). Daarna moest ik Meimei naar de bazaar van haar oude school brengen. De vrije school in Oldenzaal.

Vervolgens heb ik heerlijk 14 k gelopen in mijn nieuwe outfit. Daar ga ik nog wat plezier van hebben de komende winter. Ik heb namelijk een windstopper gekocht. Dat betekent niet dat de wind stopt als ik ga lopen, maar het jack is voorzien van een extra laag, die de wind van het lijf houdt. En dat is wel zo fijn met een snijdende noordenwind (overigens was de wind vandaag zuidwest). Daarna effe douchen en naar de dochter van de buren. Die hield vanmiddag open huis van haar nieuwe woning. Lekker naar toe gewandeld door de sneeuwvlokjes. De wijn was lekker, weer even lekker bijgekletst met de familie. Ja.... dan schiet zo'n zondag toch aardig op. Gelukkig had ik voor de wijn al even gegoogled op slowfood. Op de site van "van tuin tot tafelen" een paar leuke recepten voor mijn puur Hollandse slowfood.

Wat dan wel...... rode kool met appeltjes (op het laatst gepureerd met de staafmixer) en de oer-Hollandse stoofpeertjes. Bereidingstijd meer dan twee uur. Het gerecht een beetje aangepast aan mijn eigen smaak. Dus wijnazijn ipv azijn, iets meer appeltjes en ook iets meer kaneel in de rode kool. Ik vond het heerlijk, zeker bij de eerste sneeuw die we vandaag mochten hebben. En.... de peertjes zijn al bijna op Meimei vindt ze lekker (lief kind, hè). Ook hier een geheim ingredient. Een stukje vanille, heerlijk....... al zeg ik het zelf. Nog even en dan kunnen we weer genieten van de eigen gemaakte advocaat van Li (met vanille en brandewijn).

Ondanks de kou........ heeft de winter toch ook zijn lekkere kanten. En nu ik dit blog klinkt op de achtergrond de relaxte stem van Jim Reeves, met distant drums..... ...