Vanavond zouden Huá en ik naar het Muziekkwartier in Enschede gaan. Het RO Theater zou De gebroeders Karamazov brengen. Ik had me hier erg op verheugd, want ik heb wel iets met Russische literatuur en toneel. 

Maar het gaat niet door. Één van de van de hoofdrolspelers is ziek. Het is wel prima service dat we per telefoon en e-mail een berichtje kregen. We kunnen de kaartjes terugsturen en we krijgen ons geld terug. Ik had liever de voorstelling gezien.

Oktober is alweer opgevolgd door november, de tijd lijkt steeds sneller stil te staan... Mijn eenenvijftigste verjaardag was een ontroerende dag. De leerlingen van mijn mentorklas hebben me verrast met lieve cadeautjes. In de korte tijd dat we bij elkaar zijn, hebben ze mij al goed hebben leren kennen: hoe wisten ze dat ik van delftsblauw, rozen en chocola hou? Ze hebben goed opgelet!

De verjaardag hebben we met gevierd in het de schouwburg. Het Noord Nederlands Toneel speelde Dante's La Divina Commedia. De ondertitel was: Als Roadmovie to Paradise en vertelde de tocht van een vluchteling naar Veiligheid, een Huis, Nederland? een tocht van de Hel naar het Paradijs. Het NNT laat op een indringende wijze zien dat Hel en Hemel wel heel dicht bij elkaar liggen.

Merijn de Jong, die de rol van Dante speelt, is sterk èn kwetsbaar in deze rol. Hij bungelt, letterlijk en figuurlijk, tussen hemel en aarde op zoek naar Dante`s hemel en zijn muse. Deze muse wordt gespeeld door de Amerikaanse Aerealiste Dreya Weber. Samen gaan ze geen gevaar uit de weg.

Heel aandoenlijk was dat Dante, hangend in de doeken, het lichaam van Beatrice probeert te redden, zij valt steeds terug op aarde. Ik vond het heel emotioneel. Ook het moment dat Dante zich probeert te 'zuiveren' en zich uitkleedt om het water over zich heen te laten stromen, was een moment om stil bij te blijven kijken en te huiveren.

Jammer genoeg waren er ook een groep CKV-leerlingen, deze leerlingen lachten op de verkeerde momenten en naakt was waarschijnlijk iets waar ze op MTV aan  gewend zijn, maar dat het ook functioneel en emotioneel kan zijn, is iets dat zij nog niet begrijpen, jammer, het gehinnik was storende en vervelend.

Op zaterdag zijn de JieJie, kleinzoon en GèGè langs geweest en ben ik nog heerlijk verwend met prachtige cadeaus: een delftsblauw nachtlampje, een bon van Rituals, lekkers van Lush en een inspirerend breiboek.

Ik ben een gelukkig mens.

Zondag hebben Huá en ik genoten van drie Grumpy Old Men: Jan Mulder, Bart Chabot en Remco Campert. Jan Mulder heeft ons een inkijkje gegeven in zijn, wat muziek betreft, zeer slechte jeugd. We moeten echt uitkijken waar we onze kinderen aan blootstellen. Een kunstfluiter kan zo'n impact op een kind hebben, dat deze er als vijftiger (zestiger) nog woedeaanvallen van kan krijgen.

Bart Chabot heeft ons een nieuwe toepassing van smeltchocolade net niet laten zien, wat gezien de leeftijd van het aanwezige publiek maar goed is ook. Het zou anders een enorme kliederboel in diverse keukens kunnen worden. Gelukkig lieten zijn woorden weinig aan de verbeelding over en viel er veel te lachen over het hele 'kookproces'. Huá heeft mij beloofd mij nooit op een dergelijk kunststukje te tracteren, wat niet wil zeggen dat ik niet van chocolade houd, juist wel...

Remco Campert gaf mooi weer dat het beheersen van een taal het begrip bevordert: Tot Zoens!

Verder was ik de laatste tijd ook aardig Grumpy, ik zat niet goed in mijn vel. Daarom heb ik vandaag een beslissing genomen, die ik nu nog even verder uit moet werken. Dat zal ook nog wat slapeloze nachten vergen, maar daarna kan ik de toekomst weer aan. Gelukkig!

Gisteravond zijn Huá en ik naar de première van Das Reingold van de Nationale Reisopera geweest. Nu staan de opera`s van Richard Wagner niet bekend om hun lichtvoetigheid en ik was wel een beetje bang dat het misschien wel een erg zware avond zou worden. Die angst was nergens voor nodig.

Het was voor ons beiden de eerste keer dat we een voorstelling mee zouden maken in de nieuwe locatie op het Muziekkwartier en we waren erg benieuwd naar deze nieuwe 'schouwburg'. Ik ben aangenaam verrast, het is een prachtig gebouw geworden, met de allure die je van een dergelijk gebouw mag verwachten. Van binnenuit, in de wandelgangen, biedt het aardige doorkijkjes op de binnenstad van Enschede en het geheel is lekker ruimtelijk opgezet.

De ontvangst was erg aangenaam: koffie met een chocoladefontein waar je een soesje of een stuk fruit (aardbei, ananas) onder kon houden. Dat was een heerlijke verrassing.

Daarna zochten we onze plaatsen in de zaal op. Ook hier werden we niet teleurgesteld: mooie stoelen, ruime paden, je hoefde niet erg moeilijk te doen om mensen te laten passeren of om zelf je plaats te bereiken. We hadden goede plaatsen en vol goede moed wachtten we op wat de avond ons brengen zou.

We werden niet teleurgesteld, de Nationale Reisopera had er weer een feest voor oog en oor van gemaakt. Prachtige kostuums, krachtige decors met o.a. fantastische stationsbanken die ook hun eigen rol vervulden. De Rijndochters kwamen op op een prachtige golf en ik zat meteen in het verhaal.

Het was niet zwaar, het was anders. We hoorden andere instrumenten, een waldhoorn, die hoort bij Wagner, ik had niet anders verwacht. Maar op het eind, toen de Rijndochters klagelijk riepen om het Rijngoud hoorde je ook, even hartverscheurend, een harp... prachtig.

De avond werd voor mij door twee dingen verstoord: ik ben de hele week al verkouden, dan ben je altijd een beetje bang voor een hoest- of niesbui, en ja hoor, gelukkig tijdens een toneelwisseling, maar toch. En schuin achter mij zat een man die telkens een beetje begon te snurken, dan werd hij waarschijnlijk weer wakker geschud en dan begon hij de kuchen.... vervelend, want het leidde af.

Maar, voor Huá en mij was dit een geweldig begin van ons nieuwe theaterseizoen. We hebben nog een aantal mooie voorstellingen om naar uit te zien, zoals La Divina Commedia van het Noord Nederlands Toneel, De Gebr. Karamazov van het RO Theater en nog een keer de Nationale Reisopera met La Cenerentola (Assepoester). We hebben er zin in!

We gaan in debat in de Salon op Zondag!

De stelling is: Twentse literatuur is geen literatuur. De vragen die erbij gesteld worden zijn: Wat is typisch Twentse Literatuur? en Bestaat Twentse Literatuur wel?

Lastige vragen waar ik zo snel geen antwoord op heb. Natuurlijk springt Willem Wilmink meteen in mijn gedachten. De bundel Javastraat is een echt Twentse (Enschedese) klassieker. Willem heeft wel meer prachtige Twentse pareltjes geschreven.

Maar ook de dichteres Cato Elderink mag niet vergeten worden. Haar prachtige afscheidsregels bezorgen mij keer op keer kippenvel als ik ze weer eens lees, alleen de laatste twee regels al:

Suja Suja suuselt de weend. Nem Moder Eerde, dek too dien Keend. (Suja Suja ruist de wind, Neem moeder Aarde, dek toe je kind).

Ik zal er zeker bij zijn op zondag 20 september, van 15.00 tot 17.00 uur in de Centrale Bibliotheek in Enschede om het Debat aan de Markt mee te beleven. Mijn oud schoolgenoot Paul Abels zal het debat leiden en er zijn aansprekende gasten: Harry Nijhuis (dialectconsulent van de Twentse Well); Harm oet Riessen (programmamaker van RTV Oost) en Goaitsen van der Vliet (conservator Twentse taalbank). Secil Arda is de voorzitter.  

Zo de feestdagen zitten er weer bijna op. Kunnen we weer met de normale energie aan onze blog werken. Nu is het niet zo, dat we de laatste dagen niks meegemaakt hebben dat niet blogwaardig is. In tegendeel. Gisteren waren we nog in het Nieuwe Luxor in Rotterdam bij een uitvoering van de musical Les Miserables. Ik was nog nooit in het Luxor geweest, wel vaak erlangs op weg naar hotel/restaurant New York. Ik was erg gecharmeerd van het interieur. Ik heb er daarom maar wat fotootjes van geschoten. De hoofdkleur rood is mooi doorgevoerd in allerlei elementen. Een en ander afgewisseld met marmer, hout en moderne aankleding.

Maar goed we kwamen voor de musical. Die gaat dus over de verpauperden in het Frankrijk van de rond 1830. Het credo "enrichissez vous" leidde tot grote sociale tegenstellingen. Enfin ... een dijk van een verhaal van Victor Hugo, die dit verhaal in ballingschap in Guernsey schreef. Daarover later meer, we zijn in St. Peter Port natuurlijk naar zijn huis geweest.

Maar ja die musical ...... persoonlijk vond ik het een beetje een verschraalde voorstelling. De rest van het publiek niet, want na het slotaccoord stond iedereen maar meteen "recht". Dat vond ik zelf wat teveel eer. Het is maar wat je gewend bent. De zang viel tegen, de hoge registers zullen we maar zeggen moesten er geforceerd uitkomen. Hoe anders was dat bij de laatste opera die ik zag (voor de trouwe lezer Turandot van Puccinni). De kinderrollen waren ook niet best (niet te verstaan). Maar ja, de rest van Nederland denkt daar anders over, ook hier slaat culturele verpaupering toe. De zoektochten naar musicalsterren als Evita, Maria, Jozef en Tarzan leiden mijns inziens tot die verschraling. Laten we daar maar snel mee stoppen en het als vanouds opstijgen vanuit harde en noeste muzikale scholing weer gaan koesteren.

Tot zover.......