Afgelopen maandag 31 augustus startte de Vuelta vanuit Zutphen. Het was de tweede etappe van Zutphen naar Venlo. Enige maanden geleden kreeg ik daarvoor een uitnodiging van een vereniging waarvan ik lid ben. Nou ja zo'n kans moet je niet laten lopen. Het is bovendien de eerste keer dat de Vuelta in Nederland start. En na het WK judo een mooi begin van de werkweek.

Het is een wat minder groot circus dan de Tour de France. Maar wel veel dezelfde renners en nu ook weer met twee Nederlandse ploegen. Namelijk de Rabobank en de Vacance Soleil ploeg. Ruim voor de start waren we (er was nog een collega mee) aanwezig, waardoor parkeren (met VIP-kaart) geen probleem was. Op het programma stond ook een inleiding door Harold Knebel, de manager van de Rabobankploeg. Dat was een mooi verhaal van iemand, die compleet blanco de wielerwereld in is gekomen. Een verhaal over het reizen, de wielermakelaars, de do's en don'ts en waar het wielrennen nog kan leren van andere sporten.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat de term "slechte benen" meer te maken heeft met wat er tussen de oren zit. Het wielrennen is een oerconservatieve sport. Mental coaching, periodisering etc. Ik vraag me af of er gebruik van wordt gemaakt. Ik denk dat Armstrong met zijn focus op de tour wel degelijk deze concepten heeft meegenomen in zijn voorbereiding. Enfin .... ik zal het hem nog eens vragen... als de mogelijkheid zich voor doet.

Vanaf ons plekje hadden we een goed zicht op de startprocedure. Eerst moesten alle renners zich melden en vervolgens konden ze (net als bij een marathon) zich opstellen in het startvak. De mannen maken dan even nog een praatje met elkaar en dollen wat. In het echt zijn de renners wel klein van stuk en ogen ook erg jong. Voor de dames een plezant schouwspel met die gladde, strakke benen. Na het startschot zijn we even wat gaan eten om na ongeveer een uur de hele meute weer voorbij te zien flitsen. Ook hier stonden we niet verkeerd.... precies in een bocht met een vluchtheuvel. Stuurmanskunst is nodig want inhouden doen ze niet.

Al met al weer een mooie ervaring rijker.....

Na 6 maanden (waarvan 4 intensief) trainen toch geen PR. Het is de afsluiting van een tegenvallend sportweekend. Ook onze judoka's konden op het EK in Georgië geen potten breken. Drie finaleplaatsen en 3 keer zilver. Jammer..... uithuilen en opnieuw proberen.

Dat lot is ook mij beschoren. Ik zal het nog eens opnieuw moeten doen, de strijd om een nieuw PR. Maar dan op een marathon waarbij het minder warm wordt. De warmte hing de laatste weken al als een "omen" boven deze marathon en ja...... het was warm. Ook vandaag had ik alles goed voorbereid: sportdrank geregeld langs de route (Karin en Thea bedankt), gelletjes voor onderweg, gestart op schema (dus niet te hard). Alles ging goed eerste 13K in 59 minuten, 26K in 1:59 uur. Op dat punt werd ik ook ingehaald door de 3:15 groep. Die heb ik nog 3K kunnen volgen en toen was het gebeurd. Ik kreeg kippenvel (een indicatie dat er warmtestuwing is) van de warmte en dus moest ik mijn hartslag naar beneden brengen, door langzamer te gaan lopen. En dat is zichtbaar in de tijden. Bij 29K schiet ik net door de 5min de kilometer heen en dan wordt het steeds zwaarder. De laatste uitschieter komt doordat de marathon 42,198 K is.

Dat ik nog zo lang rond de 5:30 min/km heb kunnen lopen kwam door onverwachte hulp op de Geesinkweg. Daar werd ik namelijk opgepikt door Doris Persijn en zijn dochtertje Britt. Het leek wel of hij op mij stond te wachten. Ik had hem met zijn gezin ook op de Noord-Esmarkerrondweg al gezien.

Doris is een oud judoleraar bij Budo Schuttersveld en ook ik heb nog met hem getraind. En een goede trainer/coach verloochent zich niet. Doris was op de fiets en heeft tot op de Kuijpersdijk bij mij gefietst. Daardoor kon ik het tempo nog wat vasthouden. Een goede coach weet wat hij moet zeggen, zo ook Doris. Enkele termen die ik me nu nog herinner van vanmiddag: Je gaat goed,man!....... Ik vind het knap dat je zo hard gaat....... je begint ze alweer in te halen........ let op even een stukje vals plat, Is maar kort...... Ik snap nu dat deze man nationale kampioenen voortbrengt. En Britt had in de tussentijd nog een mooie aanmoedigingstekening gemaakt..... Fantastisch dat heeft me er wel doorgetrokken.

Er waren gelukkig ook heel veel collega's, kennissen, vrienden, judoka's en plaatsgenoten langs de weg. En ook onze MeiMei stond met haar vriendinnen in de bocht bij Broekhuis om mij aan te moedigen. Fantastisch, dat maakt het lopen in Enschede wel bijzonder.... alleen, dat weer.

Toen ik over de finish kwam was ik wel af! Ik heb lang nodig gehad voor ik weer naar huis kon fietsen. Paulino en Johan zullen wel gedacht hebben, die is wel erg kort van stof. Ik vond het fijn dat ze me toch bij de finish opvingen.

Thuis aangekomen ben ik na een heerlijke douche op bed gaan liggen en op de laptop heb ik het live-verslag van RTV-Oost nog maar eens bekeken. Daar kwam ik mijzelf verschillende keren op tegen. De eerste keer in Gronau (onderweg naar Roy, die met Diana, Leona en zijn vader stond te kijken).

En bij de finish waar Johan mij opving (het armpje is van Johan)

De familie's Fhij en Westerveld waren voor de finish ook luid en duidelijk in beeld en te horen, waaronder een aanmoediging voor mij. Een paar minuten later werden ze nog actief als ondersteuner voor een loper die in elkaar begon te storten bij hun plekkie. De heren waren niet te beroerd als Schuttersvelders om de helpende hand te bieden. Zo'n jiu-jitsu achtergrond heeft toch zijn voordelen.

Ondanks een langzamere tijd en klassering (124ste overall) een mooie hectische dag, waar in de marge weer veel te genieten viel. De komende dagen even rust en dan het trainingskamp in Kokszijde.

Dit bekende nummer van Toontje Lager bezingt het mooie Twente. Want dat was het vandaag met een heerlijk zonnetje zeker. In de afronding naar de marathon rest mij nu nog wat rustige duurloopjes van ongeveer een uur, waarbij genieten van de wijdse uitzichten nu voorop staat. Het leuke van de marathon in april is dat je in de voorbereiding door de verschillende seizoenen heen gaat. Het mooiste is dat te zien op de volgende foto's (drie maanden zitten er tussen)

Ondanks dat er op de winterfoto een kudde rendieren staat, was het in die periode tijdens het lopen aanzienlijk rustiger op de weg en fietspaden. Vandaag werd ik alweer bijna van de sokken gereden door fietsende opa's en oma's. Het moest er een keer van komen, een soort revanche, want laatst heb ik achter een fietsende opa en oma "derny" gestayerd en dat vonden ze niet leuk. Maar ja, als je maar 13/14k per uur fietst. Vandaag was het mooi weer, dus er waren weer hordes fietsende families, etc. op de weg. Het schijnt zo te horen in Twente.

Naast fietsende Twentenaren kom je ook andere zaken tegen in het Aamsveengebied.

Zoals deze grenssteen. Maar ook leuke natuurlijke "bankjes". Deze elfenbankjes zijn deze winter geschoten. Ja, zelfs tijdens het rennen moet je op de details letten. Vandaag was dat een buizerd die overscheerde en aangevallen werd door twee kievitten, die hun nest wilden beschermen. Het mooie zit in de details.

Tot slot nog een mooi shot vanaf mijn 4 kilometer punt.

Nog twee weken en dan is het zover: De Enschede Marathon op 26 april. Nu ben ik al vanaf half november bezig met de training. Lopen onder alle weersomstandigheden sneeuw, regel, hagel, wind, vorst en soms een flauw zonnetje. Ik lig voor wat betreft kilometers prachtig op schema. De testlopen de Asselronde (27,1k), de 10EM in Haaksbergen gingen in een fantastisch tempo, ruim onder de streeftijd per kilometer (4min30).

Het enige weertype dat nog ontbrak hebben we nu: "warm weer". En dat is toch wel even wennen. Vorige week zondag heb ik meegedaan aan de Drieland loop in Losser. 25K door Nederland en twee Duitse deelstaten. Mooie route, iets te veel zand- en bospaden (loopt wat zwaarder dan asfalt) en mooi weer (22-23C) en dat heb ik gemerkt. Mijn hartslag lag gelijk 5 slagen hoger dan bij de vergelijkbare Asselronde (toen was het -8C). En ook afgelopen vrijdag (ruim 25C) lag bij een training op marathontempo de hartslag weer veel hoger.

Ik zal het niet snel roepen dat het wel wat koeler kan. Maar ik hoop toch dat 26 april de zon niet zo uitbundig is. Het mag van mij dan wel rond een graad of 17 zijn (minder mag ook), dat komt het lopen wel ten goede.

Gisteren heb ik de laatste lange duurloop uit mijn schema gedaan (35k). Als een echte loper heb ik het parcours maar eens verkend. Het lusje Duitsland (7k) heb ik gelaten voor wat het is, daarmee houd je 35 k over. Na 3:08 uur weer terug. Tevreden want het ging best lekker. De hoogte verschillen zitten in het eerste stuk van de stad naar Glanerbrug, de Noord-Esmarkerrondweg en het stukje daarna naar Lonneker toe. Vervolgens is het grotendeels vlak.

In tegenstelling tot de stadsmarathon in Eindhoven zijn in Enschede de stukken lekker lang en is het aantal bochten beperkt. Iedere bocht betekent toch wat remmen en weer aanzetten, waardoor je ritme weer is verstoord.

De komende twee weken nog 6 keer trainen (van 8 tot 17k) en dan zit het er weer op. Zo'n 1400 trainingskilometers en ruim 80.000 verbrande kcal.

Zo... het is even geleden dat ik wat geblogt heb. Mijn leven bestaat de laatste weken voornamelijk uit werken, vergaderen én trainen. Afgelopen week heb ik toch maar even een "herstelweek" ingelast met maar 60k in totaal. Dat was wel nodig laat thuis en lopen is niet zo'n goede combinatie. Bovendien stond vandaag de 10EM van Haaksbergen op het programma als testloop in de marathonvoorbereiding. Dat is altijd een heel spektakel daar in Haaksbergen, dat op de markt geheel in Engelse sferen is omgedoopt.

Om toch focus te blijven houden (stap 3 in het coachingsverhaal) heb ik wel de snelheidstraining (6x1000 meter) erin gehouden. Die is 16k (da's bijna 10EM) en die had ik in 1:13 uur gedaan. Dus ik had er wel vertrouwen in. Bij het inlopen dacht ik nog, phhhh.... kom ik nu al achter de adem. Maar door een sterke focus op 'breed intern' (dat is de focus die ik moet hebben om in concentratie te komen) ging het van meet af aan erg lekker. Breed intern wil zeggen dat ik voel hoe mijn lichaam als totaal functioneert, ik denk dan ook veel na en ben ik tijdens de wedstrijd constant aan het letten op afleiders als pijnprikkels (en die vervolgens negeren). Dat leverde vandaag de bekende flow op.

Overall had ik met mijn tijd 1:06:59 een 45ste plaats van de 469 mannelijke deelnemers. Dus weer bij de eerste 10%. Dan ben je natuurlijk nog geen broodloper. Maar toch vielen we in de prijzen. We, het team waar ik mee liep. Een mooie tweede plaats. De beloning een bosje bloemen voor Li en een aanvulling op het bedrijfskledingsfonds voor renkleding. Na afloop hebben we er nog maar een pintje op gedronken.

De gemiddelde kilometertijd lag op 4 min 11 sec. Dat is ruim harder dan de 4 min 35 die ik op de marathon moet lopen voor mijn streeftijd. Ik weet nu dus ook welke hartslag ik dan moet volgen. Het ging zo goed, dat ik een negative split heb gelopen. Na de eerste 5 mijl gingen de kilometer tijden met 5 tot 10 seconden naar beneden en dat met wind tegen. In de laatste kilometer kon er zelfs nog een versnelling van af.

Op naar de volgende test...... de drielandenloop begin april in Losser. Ik ben er klaar voor!!!

Dat was het vanmorgen toen ik voor mijn lange duurloop op pad moest. Ik vond het al zo donker toen de wekker om 07.00 uur afliep. Oprekken dus..... omdraaien en ja om 08.00 uur er dan toch maar uit. Toen ik beneden kwam werd een en ander mij duidelijk. Geen zon... wel regen en wind. Tja..... daar had ik niet op gerekend. Wat doe je dan... precies wachten en hopen dat het beter wordt. Dat werd het niet en dus om 10.15 uur dan toch maar (goed aangekleed) de regen in.

Ik moest denken aan een artikel in de voorlaatste runnersworld, waar interviews instonden met krasse Engelse knarren (65+) die nog steeds renden. Zo was er ook een fell-runner uit Cumbria die het adagium huldigde "gewoon doorgaan". "Doe gewoon je schoenen aan, de de deur uit en loop. Niets is geschikter om mentale kracht te kweken, dan trainen in slecht weer......... Als je went aan lopen in omstandigheden waarin je je hond niet eens naar buiten zou sturen, dan kweek je karakter. Ik kwam vanmorgen de eerste twee uur geen honden tegen.

Voor degenen die het niet weten fell-runners zijn hardlopers die lange duurlopen in de bergen/heuvels van Engeland lopen. Fell is een oud woord voor berg. Meestal off-road. Ik heb ze tijdens onze laatste vakantie in Wales mogen bewonderen, toen ze mount Snowdon opgingen en naar beneden stormden.

Gelukkig had ik op die dag mijn schoenen niet bij me, want met zo'n snelheid naar beneden stormen is niet echt goed voor je enkels.

Vandaag brak na twee uur dan toch het zonnetje wat door en geloof me of niet, gelijk weer honden op de weg. Uiteindelijk na 3:34 uur was ik er weer. Eigenlijk iets teveel gelopen 37.5k, maar in een rustig tempo, dus het kan er net mee door.

Ik krijg regelmatig te horen dat mijn trainingsnelheid te hoog ligt. Die ligt zo rond de 5 min/per km oftewel 12 km per uur met een hartslag van rond de 145 gemiddeld. En.... dat is volgens de deskundigen te hard trainen.

Toen ik deze week verantwoording ging afleggen over mijn tijd tijdens de midwintermarathon (te snel, want ik moest op 13 km/per uur en niet op 13,6 km/ per uur lopoen) kreeg ik dus te horen dat ik maar eens met de echte professionals mee moest lopen. Dat wilde ik wel, je leert er altijd van. Alleen... de tijd was even schrikken. We vertrekken zondagmorgen om 07.30 uur in Oldenzaal. Wie A zegt, moet ook B zeggen. De wekker ging vanmorgen onbarmhartig om 06.00 uur af. Dat uurtje heb je wel nodig, hoor. Tandenpoetsen, koffie drinken, ontbijten, water stapelen en darmen legen. Dat kost allemaal tijd.

Om exact half acht was ik Oldenzaal en zijn we van start gegaan. De duurloop heb ik netjes met een hartslag van gemiddeld 135 gelopen (70%) van mijn max. De omgeving van Oldenzaal richting De Lutte is erg mooi. Er zijn wel veel "bergen" zoals de Wilmersberg, de Tankenberg en wat vervelende klimmetjes in het bos.

Natuurlijk heb ik wat foto's geschoten vanaf het hoogste punt in Twente, namelijk de Tankenberg

Foto 1 is een blik over Twente en foto 2 is het kapeltje op de Tankenberg. Ik was samen met drie anderen waaronder Huub, die mij het nut en de noodzaak van de langzame duurloop in het trainingschema tijdens het lopen nog maar eens uitlegde. Door het langzaam lopen breng je een proces op gang waarbij extra haarvaatjes rondom de spieren worden aangemaakt. Tijdens een wedstrijd als je meer snelheid moet maken, maakt dat dat er meer bloed naar de spieren gebracht kan worden. Ik heb het even nagekeken en de term daarvoor is capillarisering.

Ik ben nu dus overtuigd van het feit dat ik mijn extensieve duurlopen in een lager tempo moet gaan lopen (rond de 11-11,5 km/per uur). Vanmorgen hebben we uiteindelijk 2 uur 35 min gelopen, dus ongeveer 30 km. Lekker wakker worden, want het was fris, gladjes, maar ook zonnig. Genieten!

Zweten bij een temperatuur van -8 Celsius, het kan..... Ondanks dat vandaag de gevoelstemperatuur ruim onder het minpunt lag heb ik me tijdens de Midwintermarathon in Apeldoorn aardig in het zweet gewerkt. Li schreef het al. Ik ben vanmorgen rond half negen in de auto gestapt om aan een of andere midwinterloop mee te doen. Inmiddels heb ik er 27,6 K opzitten in een tijd van 2:01:57 uur. Een tijd waar ik zeer tevreden mee ben. Het bewijst dat ik voor de marathon aardig op schema lig. Ik heb zelfs iets te hard gelopen, nl. 13,6 kilometer in het uur, terwijl 13 kilometer uur voldoende is. Een beetje sleutelen nog aan de hardslag. Ik heb heel gedisciplineerd gelopen. Ik had tijdens de laatste marathon problemen om het goede tempo te pakken. Huub van Langen tipte me (na wat gereken) eens te proberen rond een hardslag van 165 te blijven. Nou dat is redelijk gelukt vandaag op een gemiddelde hardslagvan 166 gelopen. Soms moest ik wel wat hoger gaan zitten rond de 168-169, door het parcours zoals heuvel op en wind tegen, om de tijd vast te houden. Het maximum lag op 177, dat kwam door het "eindspurtje" op de Loolaan. Geslaagd want daardoor bleef ik dus net onder de 2 uur 2 minuten. Als bewijs hier een knipsel uit de uitslagen.

Daarmee kom ik op een 115e plek van de 964 mannelijke deelnemers op deze afstand. Dus bij de eerste 11%, niet slecht,maar normaal zit ik toch onder de 10%. Tijdens het lopen had ik al het gevoel dat er hier veel goede lopers waren. Ach ja wat wil je ook midden in de winter. Dan komen alleen de die-hards.

Hard ging het wel en dan is er niet veel oog voor al het schoons om mij heen. Twee dingen vielen mij wel op. Het parcours heeft nogal wat verval (tot vervelens toe) en ik was onder de indruk van de Asselse Heide. Mooi gebied.......

De loop was perfect geregeld met een transferbusdienst naar start en terug, lekkere warme douches en bij de finish warme dekens en thee. Perfect..... bijna. Het was vervelend dat de kilometerbordjes alleen om de 5 kilometer er stonden en op de laatste 4.  Wat ook jammer was, maar ja daar kan de organisatie niets aan doen, was de forse tegenwind op de laatste 10 kilometer. Koud, ja bij het teruglopen naar de bus!

Mooie dag..... nu nog een mooie foto van het staikoipdefoto.nl bestellen.

38-40-42-41 etc. neen het is geen kluiscombinatie en het zijn ook geen kledingmaten. Het zijn knooppunten. Sinds enkele jaren bestaat er in Twente een fietsnetwerk, waarbij je van knooppunt tot knooppunt fietst. Een prachtig initiatief voor de Twentenaar, de tourist en de lange afstandloper. Geheid mooie en pitoreske routes door het fraaie Twentse coulissenlandschap, houtwallen, loofbossen en heidevelden. Nou vandaag heb ik mijzelf verwend op loofbossen en heidevelden. Aangezien Meimei weer eens moest trainen, in Enschede, ben ik vanaf de dojo vertrokken voor een loop van ongeveer 30k en uiteindelijk 2:38 minuten.

Dus de kaart erbij vanmorgen en een route uitgezet via het Rutbeek, het Witte Veen en het Buurserzand, weer terug naar Enschede. Het geknoei met de kaart had ik mij kunnen besparen want op de website van fietsroutenetwerk overijssel kun je met eenvoudig klikken zelf een route digitaal uitzetten (incl. de afstand). Een weetje voor de volgende keer.

Nou het lopen ging in het begin wat stroef. Ik had van te voren teveel vocht en eten getankt, dus zoals de Engelsen zeggen "stuffed". Na een goede driekwartier was dat er wel weer uitgelopen en ging het hurry-up. Om de schoonheid van de route te laten zien ben ik hier en daar gestopt om een fotootje te schieten.

Knooppunt 41 net onder het Rutbeek. En.... en route naar nummer 80 over de Hegeveldweg, die net als andere plekken in de schaduw nog glad was. Neen...... dit is niet de camera met de loper op de grond!

Via bos en heide kwam ik dus in het Witte Veen (ook een natuurgebied), waar honden aangelijnd moeten worden, maar ja... de baasjes kunnen niet altijd lezen. Daar kunnen die honden ook niets aan doen. Daarom even gestopt om het monster te laten passeren onder het mom van even een plaatje schieten.

Het Witte Veen zowel links als rechts van mij net voorbij knooppunt 81 (op zo'n 16 kilometer van de start). Uiteindelijk zo'n 4 kilometer verder kom je dan in het Buurserzand terecht. Daar is het dan ook wat drukker met "dagjesmensen", die niet in de gaten hebben hoe hard je gaat. Het zal de leeftijd wel zijn! Dus ook hier maar even gestopt om het mooiste shot van vandaag te maken. Idyllisch!

Mooi hè, dat is dus genieten tijdens het lopen. Maar aan alles komt een eind met rasse spoed terug naar Enschede (zo'n 9k) om Meimei op te pikken bij de dojo. Ook zij, moe gestreden van de randori's, had haar beweging weer gehad. Li heeft vandaag een studiedag... woensdag tentamen over taalgebruik en taalbeleid. Dus dan komen die buitendedeurse activteiten van Meimei en mij goed uit.

En vanmiddag even uitrusten en dan een heerlijke garnalen chermoula maken voor vanavond. Wat dat is een chermoula? Het is een specerijenmengsel uit de Marokkaanse keuken. Waarin knoflook, komijn, paprikapoeder, chilipeper, saffraan en korianderblad de smaak maken. Heerlijk............ met garnalen.

Wat minder bekend dan de nieuwjaarsduik in de Noordzee (of recreatieplassen) is de nieuwjaarsloop van Avanti Wilskracht te Glanerbrug. Nou heb ik zelf een aantal jaren over moeten slaan, omdat ik op zondag lesverplichtingen op de judomat had. Nu die er niet meer zijn (les is op maandag) had ik het goede voornemen om maar weer eens mee te doen.

Ik had daarvoor gisteren nog speciaal een thermohemd met lange mouwen gekocht. Want echte bikkels lopen een wedstrijd slechts met een korte broek, een thermo hemd en daar nog hemdje over plus natuurlijk muts en handschoenen. Ik ging eigenlijk voor nieuwe schoenen (en die heb ik ook gekocht), want met al dat kilometer gevreet gaat de demping er wel uit. Gelukkig had mijn vaste leverancier Running Centre Enschede genoeg keuze. Dit keer werden het Saucony's.

Vannacht wat onrustig geslapen doordat ik last van de keel kreeg, maar vanmorgen toch de moed maar bijelkaar geraapt en met de uitrusting naar Avanti. Tja.... en daar hing het aangeplakt. Nieuwjaarsloop afgelast. Te glad.......

Gelukkig waren er volhardende lopers die er dan maar een rustig duurloopje van 15k er van maakten. Gelukkig had ik de warme kleren bij me en heb dus meegedaan. Prachtig rondje weer door de sneeuw. Wel leuk voor training, maar absoluut niet geschikt om op volle snelheid er overheen te gaan. Ondanks de ontspannen loop werd de keelverkoudheid en het hoesten in de loop van de middag erger, dus lekker met een boek (De Aanslag van Harry Mulisch) met de rug tegen de warme verwarming. Kopje warme chocolademelk erbij en het leven is weer een stuk aangenamer.

Deze foto's heb ik tijdens het lopen maar geschoten, om aan te tonen dat het wel mooi was, maar ook oppassen. Volgend jaar beter......

Het mooie van hardlopen is dat je nog eens ergens komt (bij wijze van spreken dan, want het is vaak een rondje dat je loopt). Dolf Janssen rent altijd als hij ergens een optreden heeft. Dat probeer ik ook wel te doen, maar de omgeving is daarvoor niet altijd even inspirerend (de buitenwijken van Bratislava bijvoorbeeld) én het past ook niet altijd in de strakke tijdschema's die cursussen en bijeenkomsten.

Eind november had ik al een voorproefje van winterse pracht. Dat was inderdaad op een uitje. De reeds genoemde goldene Hochzeit. In mijn jeugd heb ik in die omgeving veel vakanties doorgebracht, maar ja zoals dat gaat word je voortdurend "eingeladen" voor "mittagessen oder abendbrot" en als jeugdige ga je er dan niet echt op uit. Dat wilde ik deze keer wel en dus tussen de zondagse ochtendkoffie en de middag Kaffee und Kuchen ben ik het veld ingegaan, de "berg op en over" en door het "Wald" en ..... het had daar al gesneeuwd. Helemaal alleen met de waarschuwing dat er wel wat zwijnen liepen. Gelukkig ben ik die niet tegengekomen. Om jullie mee te laten genieten heb ik onderweg wat plaatjes geschoten. Uiteindelijk ben ik maar direct naar de gasthof gegaan waar de koffie en kuchen waren, want je krijgt er wel honger van. Met ruim 1500 verbrande caloriëen gingen de stukken zalige (home made) taarten er wel in.

Vergezichten in Bebra en omgeving.

Nu de winterse omstandigheden ook eindelijk hier hebben toegeslagen, zien mijn standaard (op de kilometer afgemeten) rondjes er ook ineens anders uit dan in de zomer. Ik heb nu meer close encounters met de Nederlandse "wilde" dieren (die zie ik overigens liever dan een wild zwijn) zoals laag overscherende buizerds, laag wegvliegende fazanten en overstekende herten.

Natuurlijk heb ik de laatste dagen trouw mijn schema gevolgd (taakacceptatie). Alleen het plannen van het juiste tijdstip was door alle late avonden wat lastig. Maar goed ik heb dus gisteren en vandaag een Aamsveenroute gedaan. Gisteren was dat tegen valavond. (Een prachtig woord (uit: Houtekiet). Dat leverde een idyllisch plaatje op. Vandaag heb ik 24 k gelopen en even de tijd genomen om het mooie Aamsveen vast te leggen.

Valavond Duitse kant (met een kwart maan) en een Aamsveen doorkijkje.

Ik zou zeggen check it out yourself.

Enige tijd geleden schreef ik over beginnersgeest (18 november) oftewel het vrijmaken van aandacht. Nou dat is gelukt....... ik heb weer plezier in het lopen. Alleen moet ik nu naar de tweede stap "taakacceptatie". Het belangrijkste is hier de "aandacht vasthouden", oftewel niet verslappen of te gemakzuchtig worden. In deze fase besluit je er vol voor te gaan, dan moet je dus niet verslappen. En aangezien ik een mooi weer loper ben, ligt verslapping (het zoeken van uitvluchten) wel op de loer. Het maakt nogal een verschil als je naar de onderstaande foto's kijkt.

Ik kan er echter niets aan veranderen, aan het weer. Ik moet het nemen zoals het is. Wat kan ik dan wel controleren. Nou één van die dingen is goede kleding, ruimte in mijn schema voor als het echt slecht weer is en ruimte in mijn agenda.

Bij een marathontraining hoort ook het accepteren van kilometers, véél kilometers. Op dit moment ben ik door mijn basisperiode heen en ga ik beginnen aan de intensieve periode. Dat betekent langere afstanden en intervaltrainingen. Ik heb vandaag de basisperiode met ruim 30k afgesloten met de opdracht in de zone 3 (70-80% van mijn kunnen) te lopen en dat ging lekker (02:36:16 uur gemiddeld 75%), dus alle moed voor de volgende periode. Het advies van de coach is nu onverstoorbaarheid en kalme vastberadenheid. De doelen moeten acceptabel zijn en op de middellange termijn gesteld worden (ik neem daarvoor de week en de maand). Gelukkig heb je daar bij het lopen schema's voor. Die geven houvast en een doel. Per training (en dat is eigenlijk de volgende fase) voeg ik daar nog een element aan toe, namelijk hartslag (inspanning), tijd per kilometer en afstand. Per week en per maand kun je kijken of je de gestelde kilometers en trainingsvormen hebt gehaald. Dat geeft rust en vertrouwen.

Werkt taakacceptatie ook op andere gebieden dan sport. Jazeker ook op je werk. Ik hoor mensen nogal eens klagen over randverschijnselen zoals de temperatuur, droge lucht en de airco. Ik zeg dan altijd.... daar hebben we allemaal last van. Het zit erin we kunnen er niets aan veranderen, we kunnen beter onze aandacht op andere zaken richten. Jan Huijbregts noemt nog drie zaken die aangeven dat er te weinig taakacceptatie is .......het bekende "ja....maar", het te veel gebruiken van het werkwoord "moeten" waar je beter kunt invullen "gaan" of "willen" en het "als... dan" redeneren. We kunnen daar allemaal onze voorbeelden bij bedenken. Tot slot...... dienen we het gebruik van het woordje "niet" of "geen" te vermijden, omdat dat tot gegarandeerd falen leidt. Het is beter de positieve zaken te benoemen.

Tot zover de wijze lessen voor het tweede deel van mijn marathontraining. De volgende keer gaan we het hebben over focus.

Met enige regelmaat kom je weer nieuwe "mode"-woorden tegen. Dan lijkt het of iedereen ze gaat gebruiken. Zo hoor ik nu overal het woord "reuring". Er moet een beetje reuring in komen. We bedoelen dan er moet wat levendigheid zijn.

Nou vind ik reuring wel een grappig woord. Een echte dooddoener is "omwille van..." aangevuld met een vergoedelijkend woord zoals "de tijd" of "de voortgang". Meestal gebeurt dat in vergaderingen. Gewoon niet goed geleid denk ik dan. Dan moet je je maar iets strakker aan het tijdschema houden. Alhoewel dat ook tot "stress" leiden kan. Zo ondervond ik gisteren maar weer eens tijdens het lopen.......

De zondag was met een zonnetje zeer aangenaam om te lopen. Eigenlijk was ik alweer wat te laat vertrokken. De kerstboom (het resultaat hebben jullie kunnen zien) moest eerst opgezet worden, althans het gehannes met de lichtjes. Daarna ben ik weggegaan..... iets te overhaast, want ik had niet zo veel gegeten. Gelukkig kon ik voor de hongerklap echt toesloeg in Losser bij Hans (van de judo) aankloppen voor een boterhammetje met jam. Heerlijk en...... daarna kon ik met vernieuwde energie verder de Zandbergen in en daarna richting klooster Bardel om vervolgens weer af te zakken naar Glanerbrug.

Alleen het tijdschema had ik wat te strak, ik moest Li ontmoeten in de stad en kwam dus in tijdnood. Dus....... omwille van de tijd moest ik net als vorige week een negative split gaan lopen. (Het tweede deel van de loop sneller dan het eerste deel). Eigenlijk een goede training voor mijn marathon. De teller stokte op 25,5 k in 02:08:16. Best redelijk al zeg ik het zelf. Snel stretchen en douchen en hop naar de stad om er achter te komen dat de koopzondag wel erg kort duurde. Dus hebben li en ik onszelf maar getrakteerd op wat lekkers bij Samsam.

Het was weer een mooie zondag!

Huá schreef het al: De Sint is weer in het land.

  De tijd van warme chocolademelk, speculaasjes en appelgebak is weer aangebroken. Op het menu komen weer stamppotten, bonen- en pompoensoep te staan. Er is schaatsen op tv (Sven Kramer!). Het klinkt allemaal heel gezellig en dat is het ook.

En dan komt de 'MAAR' in dit verhaal: het is zo koud!   

Ik ben vanmiddag even naar JieJie en familie gelopen. Na die halve marathon enzo zou dat een fluitje van een cent moeten zijn. Maar het was zo koud, dat ik besloten heb dat het meteen de laatste buitenwandeling van dit seizoen was. Vanaf nu gewoon weer op de band en op de hometrainer, het wordt vanzelf weer lente.

Huá wil deze winter de kou wel trotseren door gewoon door te blijven trainen. Hij gaat binnenkort nog even naar de Runningshop voor wat extra thermogoed, zodat hij koning winter wel de baas blijft.

Ik zorg dat het hier binnen warm en gezellig blijft!

(foto genomen na afloop halve marathon in Krems)

De trouwe lezer had natuurlijk al opgemerkt dat ik een fanatiek sporter ben. Ondanks mijn status als "oudere jongere" of "bejaarde judoka", zoals Meimei mij noemt, probeer ik wel iedere keer de grenzen te verleggen. Het zal wel in de aard van het beestje zitten. Sporten hoort "fun" te zijn, maar beste mensen dat is niet altijd het geval.

Soms is het gewoon afzien. En de laatste tijd is het veel afzien. De marathon in Krems was wel een succes (5 minuten van mijn PR af, een 67ste plaats van de 800 op 3:18:37), maar toch...... de lichte stijgingen vielen mij dit jaar zwaarder dan vorig jaar. Er had meer ingezeten en dan ben je (kijk maar naar Henk Grol) niet helemaal tevreden. Mijn streeftijd was 3:15. Hoe kan dat dan.... In de training heb ik niet genoeg afgezien. Immers "zwaar in de training, is makkelijk in de wedstrijd". Mijn lange duurlopen schoten te kort (let op de woordspeling). Dat gaat de volgende keer dus vaker en ietsje harder in de training. De volgende keer. Jazeker op 26 april in Enschede.

Afgelopen zondag (halve in Eindhoven) was eigenlijk wat uitlopen na de marathon. Ik mocht hard, maar had er tussen de oren niet echt veel zin in. Het weer sloeg ook om net voor de start. Van bewolkt en koud, naar blauwe lucht en warm. Ik weet nu ook weer waarom ik liever start op kleinere marathons. De eerste kilometers was ik alleen maar aan het zigzaggen om de langzamere lopers te ontwijken. Al met al kan ik niet klagen met 1:34:37 als tijd. Dat betekent dat er toch zo'n 94% van de lopers na mij kwam. De afterparty bij De Lage Landen was weer gezellig en de pasta was lekker (ik moest terugrijden). Over een paar jaar zijn er wel kansen bij de 50-plus om een Rabo-prijs te pakken. Daarvoor is slechts vormbehoud nodig.

Afzien bij lopen is toch van een andere orde dan afzien bij judo. Het laatste is nog heftiger. Want je wordt niet alleen moe, maar ook iedere keer op die mat gegooid. Vorige week donderdag heb ik meegedaan aan de selectietraining (duur 2 uur). Zwaar en heftig, maar het geeft je toch en lekker gevoel. In navolging van Li (ik moet even oefenen voor haar verjaardagsgedicht) heb ik afzien tijdens die training proberen te pakken in een "160".

Dat was niet de tijd die Huá over zijn marathon heeft gedaan. Hij heeft weer een paar minuten van zijn PR afgekloven en dat staat nu op 3.18.37.

Nee, die 3.47 uur heb ik over de Nordic halve marathon gedaan. Gelukkig ben ik met die tijd geen laatste geworden (wel bijna). Maar ik ben erg tevreden, ik was van start gegaan met de gedachte van ongeveer 5 km per uur. Ik kan dus meer dan ik dacht. Het was een grappig gevoel, de kilometers werden steeds onderweg aangegeven en ik vond ze elkaar zo snel opvolgen dat ik het bijna niet geloofde.

Vooral niet omdat de echte Nordiccers werkelijk van start vlogen, zo waren meteen uit mijn gezichtsveld. Toen heb ik wel een paar lastige momenten gehad, gelukkig kon ik me focussen op de mooie natuur. Het was wel jammer dat het regende en dat er wat tegenwind was, maar de route langs de Donau is prachtig.

Naderhand bleek dat de meeste Nordiccers "echte" sporters waren, van die trainingsbeesten zeg maar. Want op de starterslijst zag je namen van diverse Nordicclubs en Langlaufverenigingen. Ik zal nooit bij zo`n club gaan, ik probeer wel het lopen bij te houden.

We hebben verder nog enorm genoten van de prachtige omgeving van Krems,van de heerlijke wijn en het lekkere eten.Huá heeft nog een mooi Oostenrijks jasje gekocht en we hebben een nieuw (tweedehands) fototoestel uitgeprobeerd.

Dit is één van de leukste torentjes in de omgeving, het lijkt wat op "jasperware" servies van Wedgwood, met dat blauw en wit.

Hier hebben we vorig jaar een leuke rondleiding met wijnproeverij gehad. Deze keer hebben we weer een paar flessen gekocht, o.a. de wijn de geschonken wordt tijdens het Debutantenbal in Wenen.

We hebben ook een rondvaart(je) gemaakt op deze boot, lekker op het bovendek, glaasje wijn erbij, wat wil een mens nog meer?

Het meest vreemde museum dat ik ooit gezien heb, helaas zijn we er niet in geweest, het karikatuurmuseum in Krems. Misschien als we volgend jaar weer gaan??

Nog maar nauwelijks uitgepakt en nu alweer bijna ingepakt! Dat is natuurlijk een beetje overdreven, want zoveel hebben we niet nodig voor een (lang) weekendje weg. De sportkleding, mijn Nordic-stokken, spijkerbroeken, en een beetje rekening houden met het weer. Dan sluipen toch de regenkleding en die warme truien er weer mooi bij in. Die hadden we in China niet nodig. Alles bij elkaar gelegd is het toch weer een flink stapeltje.

Ik heb trouwens nog een "extra" tasje nodig. Mijn stokken passen niet in de koffer! en natuurlijk mogen ze niet bij de handbagage. Het ziet er naar uit dat ik (pacifist) levensgevaarlijke hobby`s heb met al die puntige stokken.

Maar goed, Huá heeft een leuk programma gemaakt voor ons verblijf in Krems, met een rondvaart op de Donau en misschien zit er zelfs nog een bezoekje aan Melk in. Wereldberoemd om het prachtige klooster, denk maar aan de film The Sound of Musik.

Het weer schijnt dit weekend niet zo goed te zijn als vorig jaar tijdens de marathon, maar van het lopen worden we vanzelf wel warm.

Ik heb echt zin in deze marathon, misschien volgend jaar weer??

Je hebt zo van die dagen, dat je beter iets niet had kunnen doen. Vandaag was zo'n dag. Naast een passie voor judo, heb ik nog een wat kleinere passie voor hardlopen. Die is ontstaan net voordat ik naar de KMA ging. Ik trainde toen samen met Jan-Willem om mijn conditie voor het introductiebivak op peil te hebben. Op de KMA ging het lopen mij ook redelijk af (met helm en geweer en kisten). Nu ben ik training voor de Wachau Marathon in Krems (Oostenrijk). Het doel: mijn tijd van vorig jaar 3 uur 23 minuten verbeteren.

Dus..... ik dacht vanmorgen. Laat ik het maar eens proberen op 13k in het uur dan is die duurloop in twee uur gedaan. Tja..... ik was even vergeten wat een onweersbui met veel regen en daarna volop zon doet met een loper. Het lijkt dan wel een sauna (warmte van boven en van onder). Het resultaat ...... viel dus wat tegen. De eerste 6k ging nog wel in 26 minuten. Maar daarna was het wel over, moest ook wel met een hartslag op 92% van mijn max. De temperatuur lag inmiddels ook op 27 graden. Ik moest dus wat langzamer. Uiteindelijk na 26k bleek het gemiddelde toch nog net onder de 12 kilometer per uur te liggen. Achteraf ....... wel goed, gezien de temperatuur. Gelukkig had ik genoeg water en sportdrank bij me, anders had ik het kunnen schudden.

Dit is een wijze les voor Beijing, want ik zit vast aan een schema en zal daar dus ook wat kilometers moeten maken. En volgens mij is het daar ook een sauna. Dat wordt dus vroeg opstaan en dan genieten van de stad. Ik loop vaker op "verblijf"-adressen. De laatste keer was op het trainingskamp in Kokszijde, lekker over het strand naar Frankrijk. Heeft wel wat en je ziet nog wel eens wat!

Maar zo'n sauna loopje hakt er aardig in. Mijn shirt leek zo (ongecentrifugeerd) uit de was te komen. Als voorzorg weeg ik me altijd voor en na het rennen. Dat was schrikken. Ik was 3,5 liter vocht kwijt (onderweg heb ik dat nog met 1 liter aangevuld) dus netto woog ik 2,5 kilo lichter. Dat is bijna 4% van mijn lichaamsgewicht en dat gaat ten koste van de prestatie. Het voordeel van het wegen is dat je weet wat je moet aanvullen (ongeveer 1,5 keer.... ik ben dus nog even bezig, nog even een acquarius dus).

Naast vochtverlies stijgt ook de lichaamstemperatuur. Onlangs hoorde ik tijdens een lezing van Marc Lammers (coach dames hockey team) dat hij zijn dames in een ijspakking doet. Hé dacht ik, ik heb nog een ice-pack in de diepvries. Heerlijk was dat zo in de nek en op je hoofd. Daarna heb ik nog een verkoelend bad genomen... Ik kan het iedereen aanraden.

Nog even Beijing.... het wordt dus afzien voor de buitensporters met temperaturen van 30 graden en meer. Het is maar dat je het weet.