De leukste lessen die ik ooit heb gehad waren de danslessen, op de voet gevolgd door de rijlessen. Tegenwoordig geniet ik ook van de meeste van de colleges van de Masteropleiding,vooral nu we weer met literatuur bezig zijn, is het echt weer 'mijn ding'.

Wat heeft dit allemaal te maken met de Weense wals? De vorige week hadden we herfstvakantie en die is aan mij voorbij gegaan als de muren van de dansschool tijdens het dansen van de Weense wals, heel snel en een beetje misselijkmakend.

Heel misselijkmakend en tegelijk ook heel bevrijdend was wel dat ik besloten heb om per direct te stoppen met de Topniveauklassen. Ik kon geen klik krijgen met deze leerlingen en het kostte me behalve tijd, daar had ik op gerekend, ook heel veel van mijn energie. Meestal krijg je energie van dingen die je leuk vindt en ik had gedacht en gehoopt dat dit hier ook het geval zou zijn, maar het was een bittere teleurstelling. Gelukkig zat ik nog in de proefperiode.

Even twijfelde ik nog aan het hele eerstegraadsgedoe, maar ik vind de opleiding leuk en stimulerend en ik ga gewoon door. Het doen van onderzoekjes zal wel weer lastig worden, maar dat was het vorig jaar ook. Bovenstaand gedoe heeft me wel op een achterstand gezet, ik heb te weinig gedaan aan Argumenteren en schrijfvaardigheid. Dat wordt waarschijnlijk een hertentamen!

Na al deze verwikkelingen was het erg fijn om zaterdag lekker naar Rotterdam te gaan, NK Judo heren, daar valt genoeg over te bloggen, de volgende keer..

Verjaardag, dierendag, moederdag, de kerstdagen en deze week was het docentendag. Maandag, mijn 'Topniveau'-dag, begon daarom met koffie en gebak. Mijn collega`s van de onderbouwschool waren niet zo verwend, die kregen niets.

Het is toch jammer dat een schoolleiding niet op de docentendag inspeelt, vooral niet als je van collega`s van her en der hoort dat die wel getracteerd zijn. Maar goed, mijn gebakje was heerlijk!

De media hebben zich, in schril contrast met mijn onderbouwvestiging, ook op het fenomeen Docentendag gestort en veel Bekende Nederlanders hebben zich gewaagd aan een mini-carrière in het onderwijs. Sterren voor de klas is daar het resultaat van.

In de aflevering van deze week was Harm Edens de VIP-docent. Hij stond voor een klas van het ROC in Enschede, afdeling mode, in prachtige gebouw tegenover ziekenhuis Stadsmaten. Het leuke is dat Harm afkomstig is uit Enschede. In het filmpje werd ook aandacht besteed aan zijn lagere schoolperiode. Hij heeft op een school gezeten waar ik in een ver verleden stage heb gelopen: Het Lang.

Wat het vermelden ook wel waard is: de docent (Jan) die Harm begeleid heeft is voor veel Nederlandse breisters (m/v) geen onbekende, op Ravelry kennen we hem als DutchJan. Leuk om een mede-Ravelaar eens op tv te zien. Ik had meteen al visioenen voor Jan als begeleider van deelnemers aan een Nederlandse versie van Project Runway

De laatste paar weken heb ik wel eens getwijfeld over mijn docentschap. Misschien komt het omdat ik niet meteen aan het begin van het schooljaar gestart ben met het lesgeven aan de Topniveau-leerlingen, want de klik is er nog niet echt. Dat heeft wel weer als voordeel dat ik nu echt geniet van het lesgeven aan mijn onderbouwleerlingen, hoewel ik daar ook wel lastige leerlingen heb.

Gelukkig krijgen we volgende week weer college van Coen e.a.: we beginnen met Wereldliteratuur.

Woensdag kregen we de opdracht van onze docente argumenteren en schrijfvaardigheid Josje Hamel om de afgelopen week een cijfer te geven en dat moesten we beargumenteren. Tot dat moment kreeg de week niet meer dan een 5,5 van mij. Ik vond het weer te koud, ik kon geen onderzoek verrichten in de bovenbouw omdat wij geen bovenbouw op school hebben en op dinsdag hoorde ik van het overlijden van Patrick Swayze en Keith Floyd.

Ik had dolgraag eens met Patrick willen dansen, maar dat komt er nu niet meer van. Dirty Dancing was de favoriete film van JieJie, we hebben er samen ontelbare keren naar gekeken en de soundtrack kennen we vast nog uit ons hoofd.

Keith Floyd, wat kan ik daar over zeggen, behalve dan dat Huá daar pas nog over geblogd heeft. Zijn mosselen, heerlijk! Ik hoop dat de BBC nog eens een kookserie van hem gaat herhalen.

Nee, ik vond het een tamelijk waardeloze week....

Maar, die avond na de pauze moest ik mijn cijfer wel herzien. Ik kreeg het prettige bericht dat ik met ingang van maandag een aantal vervangingsuren heb in een bovenbouwschool. Heerlijk, ik kan meteen in de praktijk gaan brengen wat ik leer en ik kan mijn onderzoeken echt uitvoeren. Dus de afgelopen week krijgt toch een ruime voldoende: ik geef een zeven. 

Eindelijk kan ik rustig verder met de studie.   De hele vakantie heeft de herkansing van het tentamen over de Gouden Eeuw als een zwaard van Damocles over mijn eerste graads aspiraties gehangen. Maar, ik heb het gehaald. Gelukkig wel, want ik heb heel erg van de colleges genoten en ik hou van het lezen van toneelstukken, waarschijnlijk omdat ik meteen de beelden al voor me zie.

Dat is soms ook wel erg onhandig, vooral bij een paar boeken die ik moest lezen voor Wereldliteratuur. De beelden bij bijvoorbeeld: Alleen maar nette mensen van Robert Vuijsje zijn niet allemaal even aantrekkelijk.

Ik heb Huá gevraagd dit boek ook eens te lezen. Hij vindt het wel humoristisch, terwijl ik het echt niet om te lachen vond, ik vond het echt om te huilen......

Misschien een typisch gevalletje Venus en Mars?

Voor de mensen die zich afvragen wat ik zoal heb gedaan op de momenten dat man en dochter aan het trainen waren: ik heb lekker gebreid en gelezen. Net voor we weggingen had ik bij Lohuis-Tijhuis in Oldenzaal heerlijk zachte Alpaca Soft gekocht. Die hadden ze in de opruiming, ik had twaalf bollen die ikvoor 45 euro mee mocht nemen,de normale prijs is 7 euro per bolletje. Ik had er een leuk patroon bijgezocht en op het terrasje bij het kippenhok ben ik lekker opgeschoten.

Dit is het patroon, de Snug jacket. Hij is helemaal klaar en vandaag heb ik er knoopjes bij gekocht.

Zoals je ziet heb ik gekozen voor een andere kleur dan het voorbeeld. Deze kleur heet Delft en past bij veel van mijn kleren. Tijdens de heen- en terugreis heb ik nog bijna een paar sokken afgekregen, al met al een productieve vakantie, wat het breien betreft.

Verder moest/mocht ik voor mijn studie alvast inlezen voor het vak Wereldliteratuur. We hadden van Coen een lijstje gekregen met daarop een wat vreemde combinatie. Ik heb nog niet alles gelezen, maar er waren prachtige boeken bij (Juni en De morgen loeit weer aan). Helaas waren er ook boeken bij waar ik de schoonheid niet in kon ontdekken. Ik zit me nog te beraden over hoe ik hier een soort recensie kan schrijven, maar als ze niet verplicht waren, had ik ze zeker niet uitgelezen!

Bij thuiskomst wachtte onze MeiMei trouwens nog een aangename verrassing, ze had een I-pod gewonnen! Als ze (wij dus) haar NS-kaart voor een bepaalde datum aan zou vragen, maakte ze hier kans op. We hebben de aanvraag daarom maar meteen ingestuurd. De bofkont is er natuurlijk heel erg blij mee.

Je hebt boeken en je hebt films èn je hebt verfilmde boeken. Wat mij betreft winnen boeken het altijd. Ik vind het heerlijk om zelf een beeld te vormen van het boek. Mijn beeld komt vaak niet overeen met het beeld van de regisseur van de film, jammer maar helaas.

Natuurlijk ontkom je er dan ook niet aan dat bij de diverse opleiding er aandacht aan de verfilmingen wordt gegeven. Zelf hebben we op school toch ook wel minimaal één filmververslag bij in het fictiedossier. Het mooist zou zijn dat de leerlingen dan naar aanleiding van de film toch ook nog het boek gaan lezen, maar dat is vaak niet zo. Kwalijker vind ik dat leerlingen wel 'even' de film gaan bekijken en dan denken dat het boek ook wel zo zal zijn.

Dat die gedachte niet helemaal conform de werkelijkheid is, blijkt wel weer uit De aanslag. Want ook voor mijn masteropleiding was het weer zo laat. Vergelijk het boek met de film. We hadden de keuze uit een paar boeken, maar De aanslag (Harry Mulisch,:boek, Fons Rademakers: film) had ik nog niet gelezen en nog niet gezien.

Het boek was fantastisch, meteen de eerste bladzijde was al meeslepend. Je bent meteen helemaal benieuwd naar de belevenissen van Anton Steenwijk. De alwetende verteller heeft zich in Antons geest verdiept en hij maakt de lezer deelgenoot van diens gedachten en gevoelens. In de films heeft de alwetende verteller plaats gemaakt voor een vervelende voice over, die de tussenliggende tijd verbindt met het volgende stuk film (tijdssprongen). Wat in een boek niet lastig, hinderlijk of vervelend is, is in de verfilming vaak een probleem voor de regisseur. Hoe ga je om met bijv. deze tijdssprongen. De voice-over onderbrak de film op een hinderlijke manier: zit ik een film te bekijken of kijk ik naar een documentaire?

Verder word je in een boek deelgenoot van de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon. Bij de film geldt het oudtwentse spreekwoord: Ie kiekt ze wal veur de kop, maar nich in de krop. (Je kunt wel het gezicht zien maar niet de gedachten lezen). Derek de Lint is best een goede acteur, maar moet het toch meer van zijn uiterlijk hebben. De confrontatie tussen Anton en Fake op school, die van Anton toch méér maakt dan een jongen die alles maar gelaten over zich heen laat komen, komt in de film niet terug. Huub van der Lubbe zet hier trouwens een geloofwaardige Fake neer.

Voor docenten is het wel handig om het boek gelezen en de film gezien te hebben. Als je dan een boekverslag aan het nakijken bent, vallen de filmkijkers goed door de mand.

Zo, nu eerst maar eens even bedenken hoe ik mijn gedachten over boek en film op een academisch niveau kan verwoorden voor de Masterclass.

MeiMei is trouwens ook druk bezig met films en boeken en verslagen. Ze is naar de film Twilight geweest en ze heeft meteen het boek in het Nederlands gelezen en is nu bezig met de Engelse versie.

Ze vindt de Engelse versie beter, Super, kind!

In januari, wat nog vreselijk ver weg lijkt, moet ik mijn tweede dossier inleveren. Niet dat ik al iets heb gehoord over mijn eerste, helaas. Maar voor dit tweede dossier moet ik vijftien boeken gelezen hebben en een film bekeken hebben. Dit afgelopen weekend was goed voor drie(!) boeken.

Het lezen is geen probleem, van de vijftien heb ik nu tien 'gehad'. Ik moet er nog twee ergens zien te vinden en de andere drie liggen hier op mij te wachten. Volgens mij wordt het weer net zo iets als op de Middelbare School, gewoon iets meer lezen en dan de meest interessante boeken op de lijst zetten.

Ik heb nu net van Simon Vestdijk De koperen tuin gelezen, gevolgd door Jan Wolkers`Serpentina`s petticoat en van Gerard Walschap Houtekiet.

Allemaal erg verschillend en toch alledrie erg mooi. Hoewel ik De koperen tuin toch wel een echte leestaak vond. Ik was er niet meteen helemaal verslingerd aan. Dat blijkt ook wel uit het feit dat ik over dit boek langer dan een week heb gedaan. De andere twee boeken waren op mijn 'normale' leessnelheid: gewoon in een dag.

Het tweede dossier bestaat, behalve uit het lezen, ook uit dossieropdrachten. Gelukkig zijn het hele interessante opdrachten. De literatuur die erbij hoort is echt koren op mijn molen, lekker veel achtergrondinformatie, die ik toch altijd al probeerde te zoeken.

Een lastig onderdeel blijft het bepalen van de geschiktheid van de boeken voor de leerlingen in mijn doelgroep. Één ding weet ik wel, deze boeken zijn niet geschikt voor de leerlingen die ik nu heb!

Daarom is het jammer dat ik nog steeds niets heb gehoord van de school waar ik op sollicitatiegesprek ben geweest........