Vaak als we op vakantie zijn in ons favoriete vakantieland Engeland genieten we van de prachtige natuur. We hebben daar genoten van prachtige palmen en rijkbloeiende fuchsia`s, in de stenen muurtjes die je daar veel ziet, zitten ook vaak de meest verrassende plantjes. We hebben daar aan de overkant van de Noordzee ook al prachtige dieren gezien, vooral de puffins die we in Guernsey hebben gezien, waren prachtig. Die zie je hier in Nederland niet.

Wat hebben we in Frankrijk gezien: Ik heb in Eurodisney, buiten het hotel, een vos gezien! Ik geloofde mijn ogen niet en ik heb nog geprobeerd om het beest op de foto te zetten, maar ik had alleen mijn telefoontoestel en dat maakt niet zulke mooie foto`s, bovendien was de afstand te groot. De andere dieren in Disney zijn vooral van dit soort:

Het eerste beestje dat we op Ôleron zagen was een hagedisje. Dat vind ik zulke leuke dieren, net als kikkers. Ik zou er best één bij ons in de tuin willen hebben.

Verder hebben we in Frankrijk veel ratten gezien, daar hebben we maar geen foto`s van gemaakt.

De plantengroei op Île d'Ôleron was lang niet zo uitbundig als ik had verwacht. Ik had van Frankrijk velden vol geurende lavendel en vrolijke zonnebloemen verwacht, maar het was allemaal nog al kaal. Misschien zaten we er net op het verkeerde moment?

Toch hadden de zoutvlaktes op Ôleron wel iets magisch en onwerkelijks. Het was heel leerzaam om te zien hoe het zout gewonnen werd uit de zee, bovendien maakten de mooi gekleurde huisjes er toch wel iets vrolijks van.

Na een intensieve vakantie in La douce France zijn we weer in het Twentse land aangekomen. Het was voor ons al heel lang geleden dat we voor het laatst op vakantie waren in Frankrijk. GèGè en MeiMei waren nog niet geboren. Die vakantie stond ook niet in ons geheugen gegrift als onvergetelijk: veel zon, zee en zand.

De eerste paar dagen van onze vakantie hebben we doorgebracht in Eurodisney, waar we het parkbezoek hebben afgewisseld met een paar bezoekjes aan Parijs.

Eurodisney heeft ons toch wel weer een paar nieuwe aanwinsten verrast. Het nieuwe gedeelte "Disney Studio`s" heeft een attractie bij de film Nemo, het lijkt heel leuk, een onderzeetochtje, maar het is toch weer een rollercoaster, Huà en MeiMei hebben er meer van genoten dan ik. Ik vind de twee meeuwen aan het begin het leukst!

De komende dagen gaan we natuurlijk uitgebreider verslag doen van alles en meer foto`s oploaden!

Maar Parijs wil ik natuurlijk niet onvermeld laten: die ene toren is bezocht, evenals het Dalì museum, natuurlijk zijn er ook aankopen gedaan:

Na Parijs zijn we verder gegaan naar het Île d'Oleron, waar het 34e internationale trainingsstage plaatsvond. Huà en MeiMei hebben zich daar behoorlijk in het zweet gewerkt. 

's Middags hebben we tijd voor onszelf gehad en daarom hebben we toch nog wel iets van het eiland gezien.

Ons appartment is ons erg tegen gevallen. Gelukkig was het zwembad wel net zo mooi als de folder ons beloofde, het appartement zelf was kleiner dan onze garage en het was er erg donker. Ik heb het al snel 'het kippenhok' gedoopt.

De huur van het appartement liep niet synchroon met de stage en daarom hebben we nog twee nachten doorgebracht in Port-des-Barques in het Hôtel de l'île, echt een aanrader! Heerlijk geslapen, voortreffelijk gegeten en na een weekje behelpen in het kippenhok was de powershower een verademing.

Een land van tegenstellingen, zo kun je België toch vaak typeren. Ze spreken er drie talen en vaak niet met elkaar zo bleek ook vanavond maar daarover later. Vanmorgen hebben we eerst maar eens uitgeslapen, voor zover dat kan, want de mobiele telefoon ging weer eens genadeloos af. Het was verder ook een spannende dag, want Meimei kwam vandaag na met de trein. Dat verliep zo goed dat we nog "moesten aanmaken" om op tijd te zijn in Oostende. Even wat sfeer beelden van ons kind.

Voor dat het zover was hebben Li en ik Koksijde wat verkend. Nu ben ik vroeger (we gingen niet zo vaak op vakantie) wel eens bij familie op vakantie geweest in Nieuwpoort-Bad. Dat ligt tegen Koksijde aan en ook ik heb vroeger, samen met mijn nichtjes, de boulevard onveilig gemaakt met deze race-karretjes.

Jullie begrijpen dat met dit trapmechaniek er toen weinig dikke kinderen waren, helaas is er tegenwoordig ook een gemechaniseerde versie. Ja daar word je als kind niet moe, maar wel dik van. Voor mij is dit beeld, hét beeld van Belgische kust.

België heeft nog veel meer mooie dingen, waaronder eten en drinken. Zelfs koffie drinken met iets erbij is een belevenis. We kwamen in een prachtig gestyleerde kofferie/pattisserie terecht. Rood en zwart, achterin een grote lcd televisie met National Geographic Channel als afleiding. Het kan erger. De koffie en wat erbij een beleving.

Zo mooi dat Li het wel even recht moest leggen.

Daarna zijn we met Meimei nog even naar het strand geweest. Want ja.... het is de kust nietwaar.

Het waaide wel iets zoals jullie zien, maar het blijft een mooie kustlijn. Na dit strandintermezzo hebben we Meimei afgezet bij de het onderkomen waar ze slaapt voor het trainingskamp. Wij zijn daarna naar een restaurant gereden wat wij onderweg hadden gezien, Maison de la mer (een visrestaurant). Een goede keuze, want we hadden het laatste niet gereserveerde tafeltje. Het zat bomvol .... met Belgen. Achterons zat een Belgische familie, die Frans sprak en daarnaast Nederlandstalige Vlamingen. Wat bleek het Frans sprekende paar was 52 jaar getrouwd. Hij een vlaming uit Koksijde, zij Franstalig die geen woord Nederlands sprak. De dochter tweetalig. En dan hebben wij het over integratie. Zo'n visrestaurant gaf mij weer de kans om (in Nederland bijna niet te vinden) Plateau Fruits de Mer te bestellen (kreeft, langoustines, garnalen, wulken en oesters). Het geheel voorzien van een heel arsenaal tangen, vorkjes en prikkers. Heerlijk.

Wij hadden het plekje onder het bord. Lekker knus! Heeeeeerlijk gegeten.

Nog steeds zit ik, als ik op mijn studeerkamer zit, met de daglichtlamp aan. De lente laat nog steeds behoorlijk op zich wachten, hoewel Huà al een behoorlijk gebruind gelaat heeft. Dat rennen van hem door weer en wind zal daar wel mee te maken hebben.

Helaas, ik moet het nog steeds kalm aan doen en ik ben daarom maar rustig aan het fietsen op de hometrainer en ja, die staat binnen, dus geen echt daglicht.

Hopelijk hebben we deze lente en zomer lekker weer en kunnen we voluit genieten van bijvoorbeeld dit zwembad dat hoort bij het appartement op Île d`Oleron:

Normaal gesproken slapen de judoka`s in een jeugdherberg of iets dergelijks, dat is altijd heel gezellig, maar na het zien van deze foto lijkt het MeiMei toch ook wel heel erg leuk om bij haar ouders in het appartement te logeren.

Moet je je voorstellen: zon, zwembad.......

Het zijn de vaak de kleine krantenberichtjes die je een flashback bezorgen. Zo ook net aan de ontbijttafel. Onder het kopje "normandisch stadje wil geen 'Eu' heten". Eu is een plaatsje met 8000 inwoners in Normandië dat moeilijk vindbaar is...... op internet. Het is natuurlijk ook lastig in een tijdperk waar alles als EU wordt geschreven en er ook .eu extensies zijn. Ik kan u vertellen dat EU niet alleen op het internet moeilijk te vinden is, maar ook in werkelijkheid. Ik spreek uit ervaring. We zijn er weleens geweest.

Dat was voor het internet en Tomtom tijdperk. Op doorreis naar Guernsey met de landkaart op schoot. Volgens mij moet dat rond 1990 geweest zijn. Gege was toen net baby af. Met een volgepakt Renaultje 5 (incl. buggy), het paste allemaal, zijn we zo jaren naar Guernsey gereden. Wel om het jaar, omdat ieder jaar op vakantie gaan toen nog niet in het budget paste. Van een snelweg naar Saint Malo waar we op de boot moesten, was nog geen sprake, dus alles via de route national en binnendoor. Het knippen was noodzakelijk want Li en Gege zijn (waren) niet zulke wagenvaste reizigers. We hebben dus heel wat hotels familiale bezocht tijdens onze reizen. Maar die in Eu was wel heel bijzonder. Bij aankomst was het hondenweer, Gege was niet lekker (koorts) en Li was groen en geel van de bochten. Dus met Jiejie heb ik nog mijn best gedaan om wat van de omgeving te zien, maar daar is me weinig van bij gebleven. In ieder geval heb ik bovenstaande Chateau d'Eu alleen maar op routebordjes gezien.

Het hotel, de naam is me in de loop der jaren ontschoten, was zeer bijzonder. Het was een klein familiehotel, met een eetgelegenheid. Maar daar hebben we de eerste uren maar geen gebruikt van gemaakt. Het was echt volgepropt met wat we object d'arts zouden kunnen noemen. Beelden, kroonluchters, plastieken en schilderijen. In de "lounge" stonden allerhande luie stoelen met stapeltjes literatuur en tijdschriften. Lekker rommelig, maar zeer gemoedelijk en gezellig. Hartverwarmend zeker in vergelijking met het weer buiten. Wat later op de avond hebben we er heerlijk gegeten. Ach ja....cuisine Francais!.

Het was wel een voorbode voor Guernsey...... waar we bijna 14 dagen regen, wind en storm hadden. (zie foto)

We hebben altijd gezegd...... daar moeten we nog weer eens heen. Eén probleem tot vandaag...... ik heb het jaren niet kunnen vinden!

Vanmiddag op weg naar een cursus was er op radio 1 een programma over een journalist van de volkskrant die reportages maakt over steden en landen waar je je niet eenvoudig verstaanbaar kunt maken. Daarvoor was hij naar Beijing afgereisd. Wij kennen het gevoel. Op een papiertje wat chinese karakters en daar moet de taxichauffeur dan maar heen rijden. Toch hoef je niet zo ver om "lost in translation" te geraken. Wij hadden die ervaring in 2007 ook in Cymru/Wales. Voor ons Chinese avontuur zijn we van 2000 af ieder jaar naar Great Brittain geweest. In 2007 dus naar Wales. Om even het geheugen op te frissen, in de zomer van 2007 stond het midden van Engeland zo ongeveer onder water. Wij zijn net voor die vloed uitgereden. Het had geen dag later moeten zijn.

In Wales was ik erg blij dat ik een navigatiesysteem had, want onze plaats van bestemming was het Haven holiday park vlakbij (de tongbreker) Pwllheli. Geen idee hoe we dat uit moesten spreken. Ook de locals waren niet te volgen in hun Gaelic-achtige taaltje. Gelukkig zijn ze tweetalig, ze spreken ook Engels. In het verkeer is echter niet alles tweetalig.Zo zagen we auto's met zwaailicht met de tekst: HEDLU, het waren politiewagens.

Nu ga je niet naar Wales voor het mooie weer maar voor de mooie natuur. Ikzelf was ook wel benieuwd naar Wales, maar dat kwam meer door de boeken over Boudica. Ik had het beeld dat de natuur in Wales er nog zo uit zou zien als ten tijde van de Keltische strijd tegen de Romeinen. Ook wilde ik de "Yr Wyddfa" beklimmen. Beter bekend als mount Snowdon. De beklimming valt wel mee. Maar de berg is wel een toeristische trekpleister. Laten we zeggen dat je niet de enige klimmer op de top bent. Het was zelfs dringen! De berg maakte me wel één ding duidelijk over Wales. Het weer kan er in een keer omslaan. Ik ging weg met een t-shirt aan en boven op de berg had ik er al een trui en een stevige regenjas er overheen nodig.

Zo moeten de Romeinen Yr Wyddfa ook hebben gezien. Heerlijk onherbergzaam.

Wij hebben natuurlijk ook wat gewandeld. Ook weer naar onuitspreekbare plekken zoals Nr Trawsfynydd. Gelukkig was de route in het boekje (van Kittiwake walking around) in het Engels. Het leidde ons door de echte heuvels van Wales, langs, niet te vermijden in Wales, schapen, half wilde koeien en Romeinse kamp en amphitheater restanten. Voor Li ook fantastisch natuurlijk met die lopende wolbaaltjes. Het is als op de foto..... je komt geen mens tegen, alleen schapen.

En na het lopen is het heerlijk uitrusten bij de stacaravan. Even lekker genieten van het zonnetje met een goed boek en een pint (Grolsch).

Het wordt spannend, want Li is bijna Sara. Dat vieren we met een feestje, maar daar berichten we later nog wel over. Op het feest komen ook "oude" familievrienden uit Duitsland. In dit geval de dames Aschenbrenner met Ehegatte. Vroeger was het niet gebruikelijk om op vakantie te gaan. Wij gingen dan met enige regelmaat met de trein naar Duitsland op vakantie naar de familie Aschenbrenner. Een wereldreis zonder internet en allemaal via een spoorboekje te regelen. Zo leerde ik zeer praktijk gericht de Duitse taal. In mijn beleving prachtige vakanties  met natuurlijk twee speelkameraadjes (en hun vrienden en vriendinnen uit de buurt). Eén vakantie was wat minder, maar dat lag niet aan onze gastheren. Dat was in 1974 toen we in Duitsland de bekende WK finale bekeken. Aber dass ist schon lange her.

De laatste keer dat Li en ik in Duitsland waren is alweer enkele jaren terug. Het kan zo lopen. Toen kwam ik ook voor de eerste keer eens achter het ijzeren gordijn. In al die andere vakanties had ik er slechts voor gestaan of naar het Ostfernsehen gekeken.

We hebben toen het Slot Wartburg in Eisenach bezocht. Een aanrader. Dat is echt zo'n slot waar je de ridders met hun paarden nog binnen hoort rijden. Strategisch gelegen op een rots (400 meter), waarvan je de helft naar boven moet lopen. Je krijgt dan wel waar voor je geld.

Het slot heeft een fantastische ridderzaal, waar de nodige verdragen zijn getekend. Ik heb echt genoten van de schilderingen in deze zaal. Ook de gobelins zijn fantstisch. Het probleem met die Gobelins is, dat ze door de inwerking van licht vaak erg verkleuren. Maar zoals je ziet zijn hier ook de blauwe kleuren goed behouden.

Dit is niet het enige pronkstukje. De restauraties waren in volle gang. Eén van de vertrekken was geheel voorzien van een mozaiek. Schitterend letterlijk en figuurlijk. Niet alleen normale kleurtjes, maar ook bladgoud. Hieronder een voorbeeld.

De Wartburg is verder ook nog bekend omdat Martin Luther er gewerkt heeft. Hij heeft er het nieuwe testament in het Duits vertaald. Natuurlijk...... dat doen wij ook op iedere plek waar Van Gogh heeft gewoond..... is de werkkamer van Luther bewaard. Ik wil jullie hem niet onthouden.

Spartaans maar wel met een lekkere tegelkachel. Die kom je wel vaker tegen in dit soort kastelen. Voor de goede orde we praten over het jaar 1521.

Tot zover.

Vandaag alweer de laatste dag van onze studiereis. Afscheid (tijdelijk naar ik hoop) van Polen, Krakow en hotel Francuski. Het hotel is een oud hotel in de binnenstad van Krakow, met bladgoud op de kranen en een statige trap naar boven. Een hotel voor de liefhebber zullen we maar zeggen. Geen plastickaartje om binnen te komen, maar een sleutel met hanger van ruim drie ons. Die vergeet je zomaar niet.

Na een lekker ontbijtje zijn we vandaag een kilometer of 12 buiten Krakow naar een zoutmijn gegaan. Op het eerste gezicht denk je.... waar moeten we heen. Maar ook hier door de muren heen kijken en dan zie je een fantastisch museum (dat op het werelderfgoed van Unesco staat). Een miljoen bezoekers per jaar gaan hier tot 125 meter onder de grond. De route is gelardeerd met beelden gemaakt uit het zout. Op het diepste punt is een complete feestzaal gebouwd, waar je getrouwd kunt worden. Ook (we zijn immers in Polen) is er een ondergrondse kathedraal met een beeld van Paus Johannes Paulus II

Zout was in het verleden waardevoller dan goud of andere edelmetalen. Ik heb het proberen te vangen in een 160:

Na ongeveer drie uur te hebben rondgedoold hebben we de uitgang weer gevonden. Helaas zijn we Pinokkio niet tegen gekomen. Wel de zeven dwergen.

De terugreis verliep voorspoedig tot de landing. Gewoonlijk kijk ik uit het raam omdat de landing mij altijd wat doet denken aan de parachutesprongen die ik in mijn jonge jaren heb gemaakt. Je zakt, zakt en zakt, totdat je tegen de grond aansmakt. Ik vond dat de piloot toch wel wat veel eindsnelheid had, vergeleken met de heenreis. En...dat bleek ook zo. Met een smak zette hij het toestel op het tarmac en er moest behoorlijk geremd worden. Een budget landing zullen we maar zeggen. Moe, voldaan en vele ervaringen rijker zijn wij allen weer thuis.

Kijk hier gaan we naartoe:  

We zijn ons al druk aan het inlezen en inleven. Gelukkig leven we in de tijd van het internet. We hebben ons appartement opgezocht en heeft wel redelijke waarderingen. Er zijn zelfs kaarten te vinden waar mensen 'kaartjes' op hebben geplakt met hun belevenissen, erg leuk.

De regio Noord heeft nu lekker vakantie, ik ga nu lekker aan de gang met breien, trainen en het mosaiken van een kunstwerk. Dat is een echt meerjarenplan, maar dit jaar moet het gebeuren, hij moet nu eindelijk in de tuin!

Het breien heeft trouwens niet echt onder de laatste drukke schoolweken geleden. Ik heb het peuterjurkje al af en ook weer een babymutsje, breien met naalden nummer 5 gaat echt snel. Alhoewel ik wat fijner breiwerk mooier vind. Foto`s volgen natuurlijk.

Finally schoolholidays, so much more knittingtime for me. Yesterday I finished the little dress and again a little hat. Washed and blocked it, so tomorrow there will be pictures.  

Je kunt rustig stellen dat ik daar weinig last van heb. Ik heb last van hyperactieve hersenen en dat is net zo lastig als iedere andere vorm van hyperactiviteit.

Vannacht was het weer raak. De ideeën bleven maar komen en ik ben maar uit bed gestapt om wat aantekeningen te maken. Vanmorgen heb ik een paar dingetjes verder uitgewerkt en plotseling zijn een paar dingen een stuk duidelijker geworden.

Wat ook geregeld is en dat is héél prettig: We hebben alledrie een visum in ons paspoort, we mogen China in!  

 Gisteren heb ik voetbal gekeken. Eigenlijk was ik van plan om dat niet te gaan doen, maar ik kon het niet laten. Sport is gewoon heel leuk om naar te kijken. Het is emotie. Met die uitspraak ben ik het meer eens dan met die andere bekende uitspraak: voetbal is oorlog, want dat wil er bij mij niet in. Voetbal is een sport, een spel en het zou om de eer moeten gaan en niet, zoals tegenwoordig, om de knikkers.   

Aan dit item kun je wel zien dat mij hersenen op het moment van het ene idee naar het andere idee stuiteren, want we hebben, school, reis, voetbal al gehad. Terwijl ik nog iets wil schrijven over breien en over de verbouwing......

Volgt vast later wel

Het is nu dus echt aftellen geworden. Want het stukje "naar school" is na deze vakantie nog maar erg klein tot de volgende vakantie.   

Voor China hoeven we nog maar weinig te regelen. Het enige echt belangrijke is het visum, maar omdat dat een beperkte houdbaarheid heeft, moeten we daar nog even mee wachten.

We hebben al wat zomerkleding gekocht (lekker luchtig) en we willen nog even met de huisarts overleggen of er medicatie voor de luchtwegen mee moet. Ik neem in ieder geval wat extra anti-allergiespul mee èn ik heb een zonnebril op leessterkte laten maken. Want ouderdom komt met gebreken.

De nieuwsberichten uit China geven de laatste tijd weinig reden tot vrolijkheid. Ziekte, natuurgeweld en natuurlijk de politieke situatie in samenhang met de Olympische Spelen. Je zou je af kunnen vragen of dat redenen zijn om niet te gaan.

Ik denk het niet.

Vorig jaar zijn we naar Engeland geweest. De dag dat we daar aankwamen regende het. `s Nachts regende het nog steeds. Het nieuws voorspelde heavy flooding (overstroming) en `s morgen vroegen we ons af of we wel verder konden. Onze gastheer heeft met R onze route doorgenomen en omdat we zo vroeg vertrokken, hebben we toen geluk gehad. We konden gewoon doorreizen naar Wales. Als we een andere route hadden genomen waren we vast komen te zitten in het wassende water.

Ik wil niet zeggen: "Er is overal wel iets." Ik ben ook niet iemand die het gevaar opzoekt of die mensen in gevaar zou willen brengen. Maar ik heb niet het gevoel dat China op dit moment een gevaarlijk vakantieland is en ik denk dat het goed is dat de hele wereld dat land nu van binnen en van buiten kan bekijken.

Sport gaat om het verleggen van grenzen, misschien moeten we dat dit keer maar heel letterlijk nemen en er ook op vertrouwen dat sport verbroedert.