Onze GèGè is vandaag precies eenentwintig jaar geleden deze wereld komen verrijken! Gefeliciteerd, we zien elkaar vrijdag weer.

Ruim twee weken geleden had ik een reünie van mijn oude school. Daar zijn natuurlijk ook weer veel foto`s gemaakt, zodat iedereen duidelijk kan zien dat we allemaal echt ouder zijn geworden. Vergelijk deze foto van de derde klas maar eens met de foto die op 19 september 2009 is gemaakt.

Zoals je ziet draag ik nog steeds liever een jurkje!

Van tijd tot tijd gebeurt het dat er binnen de familie nieuwe wegen worden ingeslagen. Alleen gebeurt dat bij ons natuurlijk weer allemaal tegelijk. Het lijkt wel herfst. Maar goed, wat dan is de vraag. Allereerst heeft Li een aantal nieuwe lesuren voor athteneum-klanten. Een mooie aanvulling op de studie. Het is invalwerk dus afwachten hoe lang dat duurt. Gègè heeft na lang wikken en wegen een nieuwe studie opgepakt op de vakschool Schoonhoven. Een school die opleidt tot allerlei beroepen waar de nodige vakmanschap bij komt kijken. Voorbeeld uurmaker, juwelier, maar ook wat Gègè doet goud-en zilversmid. We wachten zijn creatieve scheppingen met spanning af. Jiejie is ook met een nieuwe opleiding begonnen tot optometriste. Dus net als Li moet Jiejie iedere woensdag op pad naar de opleiding. Slimme meiden die twee. En per januari ga ikzelf ook wat anders doen.

Wat minder drastisch is de nieuwe weg van Meimei, namelijk trainen op zondag op de UT met de judomaatjes. Voor mij is dat een mooie kans om een duurloop van 2 uur te houden. Dat leidt ook voor mij tot nieuwe wegen. Letterlijk weggetjes waar ik nog niet eerder was. Simpel omdat het te ver van huis afligt. Voorgaande weken heb ik de omgeving van Drienerlo verkend en deze week ben ik richting Twekkelo gegaan. Dat is mooi landelijk gezien de foto.

Leuk hè, dat krijg naast de regen van vandaag er allemaal gratis bij. Vanaf de UT ben ik via de "rood-witte" wandelroute via de schaatsbaan het kanaal overgestoken (wees gerust er ligt een brug). En daarna knal je meteen de weilanden in. Mooie route, beetje glibberig bij de slootkanten. De beloning karakteristieke doorkijkjes.

En natuurlijk in Usselo de zouthuisjes. Bezoekers, touristen en ander vreemd volk weet het niet goed te plaatsen wat die huisjes nu eigenlijk zijn. Welnu het zijn pompstationnetjes waar zout wordt opgepomp en via een buizensysteem bij de Akzo in Hengelo terecht komt om de bekend Jozo (en meer) van te maken.

Volgende week weer deze kant op!

Vroeger op school had ik weleens momenten dat ik voelde dat ik vanaf een afstandje naar de klas zat te kijken, ik was er wel maar ik hoorde er niet bij. Wat dat betreft was er inderdaad niets veranderd. De kinderen die ik niet herkende op de foto zijn veranderd in vijftigers die ik niet ken.

Natuurlijk kende ik een aantal mensen nog wel, maar het gevoel bleef hetzelfde: 'wat doe ik hier?' Er waren mensen die niet veranderd waren, ze hadden andere koppen, maar houding en gedrag bleven hetzelfde. Er waren mensen voor wie de jaren moeilijk waren geweest en die met ziekte en verlies te maken hebben gehad.

Huwelijken waren gesloten en op de klippen gelopen, er waren kinderen geboren en geen kinderen geboren, carrières gemaakt en er was van banen geswitcht.

Voor de organisatiecommissie was het erg fijn dat er een grote opkomst was. Van de mensen die zich hadden opgegeven, waren er twee niet gekomen. Van de oude klas waren er natuurlijk leerlingen die niet te traceren waren. Er waren nog wel oude meesters en juffen, dat was een erg grappige ervaring. In onze beleving waren zij toen al erg oud, maar ze waren destijds pas jonge twintigers.

Maar goed, ik schijn ook niets veranderd te zijn, ik was een heel blond, stil meisje... en ik ben nog steeds blond!

Vanavond heb ik een reünie van mijn oude basisschool. De meesten van de oude klas zijn nu 50 jaar en dat leek de organisatoren wel een mooi moment om eens terug te kijken.

Zelf heb ik niet zoveel met terugkijken, ik kijk liever vooruit. Maar omdat mijn directe omgeving enthousiast reageerde, heb ik me toch maar opgegeven. Vooral mijn moeder is erg benieuwd wat er van al die kinderen terecht is gekomen. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik de meeste van die kinderen niet eens ken. Het houdt met een handje vol namen wel weer op.

Op de foto zie je trouwens de kleuterklas. Volgens MeiMei ben ik niets veranderd. Deze foto heeft er wel voor gezorgd dat nog iemand naar de reünie gaat. Ik heb hem aan goede vriend René G laten zien en hij herkende zichzelf ook. Grappig, dat ik niet eens in de gaten had dat hij ook nog bij mij in de zesde klas heeft gezeten? Maar goed, hij heeft contact opgenomen met de organisatoren en ja, hoor, René is officieel ook reünist.

Maar goed, ik pas wel dezelfde tactiek toe als bij de twee reünies van de middelbare school waar ik geweest ben. Ik ga niet wachten tot het gezellig wordt, is het niet leuk, dan ben ik weg. De mensen van tegenwoordig zijn voor mij belangrijker dan de mensen van vroeger, waar ik me toen al niet gelukkig bij voelde.

Al eeuwen zijn mensen bezig om te proberen om GOUD te maken, de alchemisten brouwden brouwseltjes en veel sprookjes en andere verhalen zijn rond dit gegeven ontstaan.

Wat blijkt nu: er zit schot in de zaak, we kunnen nu van klei al zilver maken!  

Ik wist het al een tijdje, want mijn zus, de beeldend kunstenaar Chris Ros, geeft er zelfs cursussen in. Maar nu heb ik het zelf ook gedaan. Want tijdens onze jaarlijkse moeder/zussendag heeft Chris ons (mijn moeder, mijn oudste zus en mij) een cursus gegeven, bij mijn moeder thuis. Mijn moeder heeft ons dit aangeboden, nog bedankt mam!

Natuurlijk was er eerst koffie met gebak en daarna was Chris onze docent 'Art Clay'. Ze had ook gezorgd voor doosjes met materialen waar we ook gebruik van konden maken. Die doosjes hadden vooral op onze oudste zus een gigantische aantrekkingskracht. Onze moeder was al aan het voorbereiden geweest, ze wilde een hanger maken van een mooie steen die ze nog had. En ik wilde graag oorbellen.

Volgens onze docente Chris moesten we eerst iets schetsen, dat hebben we collectief overgeslagen (sorry, zus) en daarom kregen we 14 gram(!)DASklei om mee te oefenen. Toen bleek dat zelfs volwassenen verschillende leerstijlen hebben en dat omgevingsprikkels heel lastig kunnen zijn. Ik vind het altijd erg prettig om meteen aan de slag te kunnen, ik begrijp over het algemeen vrij snel wat de bedoeling is, dus waarom wachten. Bovendien hou ik wel van gepriegel.

Toen we alledrie een idee hadden wat we wilden maken, was het tijd voor de Lunch, heerlijk, lekkere broodjes, vis, salades, kruidenbotertjes.

Maar de vraag bleef: Kunnen wij ook van klei zilver maken?

Na de lunch was het zover, we kregen onze minuscule pakketjes (2x 7 gram) om onze ontwerpen uit te voeren. De hoeveelheid is echt voldoende om iets heel moois te maken. Er kan met gemak een ring uit, of twee oorbellen. Het is alleen wel gepriegel. Ik was daarom erg blij met de loep die Chris had meegenomen, mijn leesbril kon me niet echt helpen.

Uiteindelijk heb ik oorbellen gemaakt, hoorntjes van overvloed, waar nog steentjes ingezet worden. Ik ben erg blij met het resultaat. Vrijdag ga ik even naar Brummen om steentjes uit te zoeken. Dat komt goed uit want MeiMei heeft een uitvoering van het schoolkoor in Zutphen. Kan tante Chris gezellig mee daarnaar toe.

Het veranderingsproces van klei naar zilver is heel fascinerend. De klei moet eerst drogen en daarna gaat het op een open vuur (tja, alchemisten) en dan nog even poetsen...

Deze foto heb ik van de site van mijn zus gehaald: eerst in DASklei, daarna ongebrand en als laatste: ZILVER!

Mijn foto's volgen.....

Vandaag (23 april) is de sterfdag van Mike. Het weer vandaag was eigenlijk hetzelfde als (alweer) 7 jaar geleden. Het was toen alleen nog wat warmer. Samen met Mike's familie heb ik die dag afscheid mogen nemen van Mike, één van mijn jeugdvrienden. Na het eerdere plotseling overlijden van Henny (mijn andere jeugdvriend) als gevolg van een auto-ongeluk, voel je je dan toch eigenlijk wel erg alleen.

Bijna dagelijks zie ik Mike en Henny nog voor me, of denk ik in ieder geval aan ze. Dat komt doordat we hier thuis links en rechts wat "jeugd" foto's hebben staan en hangen. Het was een mooie jeugd zo samen.

Maar Mike zou Mike niet zijn als hij niet iets bijzonders had op zijn laatste afscheid. Als marketeer had hij het allemaal voorbereid. Het logo van Ardanta (waar hij werkte), de muziek, een drankje in de tuin (vanuit zijn hotelschool) en een aandenken. Een kersenboom. Met de tekst: "het was goed kersen eten met jullie".

Die boom heb ik een mooi plaatsje gegeven bij ons in de tuin. Hij staat eind april vol in de bloesem. Ook dit jaar. Ik heb de boom dit jaar gefotografeerd. Hij staat hieronder, als een in memoriam aan Mike.

"Het was goed kersen eten met Mike".

Niet echt 4 trouwpartijen, maar toch wel de paasdagen, de verjaardag van Mauro, de doop van Leona. Allemaal feestelijke gebeurtenissen die afgelopen weekend in een stralend zonnetje plaats hebben gevonden.

Waarom dan die foto van onze Zwabber?

Omdat die schat, toen wij terugkwamen van een paasbezoek aan oma in Brabant, dood in zijn hok lag. Vredig in geslapen, na een lang en lief konijnenleven. Hij is, volgens onze berekeningen, een jaar of 9 geworden. Hij werd al wat grijzer en bewoog wat strammer.

Zijn lievelingshouding was lekker uitgestrekt, als het even kon in de serre, heerlijk zonnebadend. Gelukkig heeft MeiMei hem in die houding nog een keer op de foto gezet. Helemaal op zijn gemak, midden in de serre, net zoals zijn menselijke huisgenoten, genietend van de middagzon.

We zullen hem missen

Vorige week heeft Huà een nieuw speeltje gekocht. We hebben namelijk massa`s foto`s die overal verspreid door het huis liggen. Sommige foto`s zijn ingeplakt, andere liggen in dozen en lades en weer anderen zitten leuk in een lijstje.

Af en toe denken we weleens: "hè, hadden we hier geen foto van?" Meestal is dat dan weer een reden om alle boeken, dozen en lades na te zoeken, onze schatten even te bekijken  en weer kwijt te raken tot de volgende zoektocht.

Tegenwoordig kunnen we onze foto`s scannen met het nieuwe speeltje. Hierboven kun je onze kinderen bewonderen tijdens een trip naar Eurodisney en de tweede foto is er één van het weggetje naar Saints Bay op Guernsey. Een prachtig strandje om naar toe te lopen, alleen de terugweg is een ramp, een helling..... vreselijk!

Het leuke is dat we altijd wel iets meemaken tijdens onze vakanties: brandalarmen, bommeldingen, diefstal, overstroming en van heel wat van die dingen kunnen we zeggen:"Gelukkig hebben we de foto`s nog."

Als je de laatste foto bekijkt, kun je wel zien dat MeiMei`s gewenste studierichting (hotelschool) best goed gekozen is. Gelukkig kan ze deze zomer weer bij Talamini aan de slag. Zondag begint ze. Heerlijk, ik heb nu al weer zin in zo`n heerlijk ijsje, toch nog maar even met de auto gaan.

Het is vandaag alweer 17 jaar geleden dat je ons leven verrijkte! Daarom lieve schat, van harte gefeliciteerd en nog heel veel van deze mooie jaren erbij!

Gisteren hebben we deze bijzondere dag al een klein beetje gevierd. We waren in net doorgaans zo mooie Den Haag, maar de laatste winterstuipen zorgden voor een druilerige neerslag waardoor het allemaal toch wat somberder was. Gelukkig was er genoeg te doen en te beleven. Laura Ashley had weinig aantrekkelijks hangen, helaas. NoaNoa had nog leuke handschoenen voor mij en een T-shirt voor de bijna-jarige. Verder zijn de beloofde nieuwe spijkerbroek, een tas, parfum en prachtige nieuwe schoenen aangeschaft.

Toen werd het tijd om broerlief te bellen. Ook hij heeft nieuwe schoenen en een stofzuiger gekregen. Daarna hebben we zijn nieuwe kraakpand bekeken. Het zag er gezellig uit. Zo`n echt kamer-en-suite bovenhuis. Natuurlijk moet er nog veel aan gedaan worden, maar ze hadden al veel mooie kunst aan de muren, van GèGè zelf en van huisgenote Emily, die hele mooie tekeningetjes maakt met een verdrietige/duistere ondertoon. Daar zou ik er best één van willen hebben!

We hebben ter afsluiting van de dag heerlijk gegeten bij dit Mexicaanse restaurant waar ze, behalve heerlijk eten, ook een smakelijk eigen biertje hebben èn overheerlijke margarita`s!

Zo, nu is het tijd voor feestgedruis.......

Nog niet zo oud als ik, maar wel bijna!

CHeers, schat.

Huá en ik zijn net terug uit Bebra (Duitsland) waar we een Gouden Huwelijksfeest hebben meegemaakt. Heel bijzonder daaraan was wel dat de zus en zwager van de bruidegom (reeds 65 jaar verheiratet) daar ook nog bij aanwezig waren. Lieve mensen die al meer dan 50 jaar bevriend zijn met de familie van Huá. De dochters hebben vroeger nog met Huá in de zandbak gespeeld en nog steeds worden over en weer belangrijke gebeurtenissen met elkaar gevierd. De dochters waren ook present op mijn verjaardagsfeest.

Deze Goldene Hochzeit was weer een typisch Duitse aangelegenheid, veel eten en drinken, Schlagers en verspreidt over twee dagen. Het avondfeest voor familie en vrienden en de dag erna de ontvangst voor de buren en dorpsgenoten en het geheel werd afgesloten met een koffietafel voor de familie en vrienden die ook overnacht hadden. Bij de koffietafel hoorde natuurlijk ook een taartenbuffet. Tante Hanni (de bruid) had zelf een overheerlijke Käsesahnetorte gemaakt.

Huá is zo verstandig geweest om 's morgens lekker een eind (twee uurtjes) te rennen in de bergachtige omgeving van Bebra, dus hij kon al die extra caloriën best gebruiken. Ik ben bang dat ik mijn bewegingspatroon na dit weekend ook weer aardig op moet schroeven....

Onze MeiMei is niet meegegaan, die heeft hier thuis met een paar vriendinnen een Sinterklaas- film- girlie night gehouden. Met toch een Duits tintje eraan in de vorm van een fles zoete (Duitse) huiswijn van AH erbij.

Huá heeft in Duitsland nog mooie foto`s gemaakt en zal binnenkort vast zelf nog iets bloggen over dit gemütliche Wochenende.