Tijdens zijn duurloop kwam Huá gisteren deze prachtige paddestoelen tegen. Een prachtig teken dat de herfst begonnen is: spinnewebben, witte wieven, spannende verhalen. Het leven richt zich weer meer naar binnen.

Zelf raak ik altijd een beetje ontroerd door elfenbankjes, in de nevel kun je de kleine wezentjes bijna zien zitten, wie zegt er dat ze niet net achter die boom zaten? De natuur blijft iets om je over te verbazen.

Toen Huá mij de foto`s liet zien dacht ik meteen aan dit gedicht. Ja,het is al eerder gepubliceerd hier, maar ik houd van paddestoelen

er komt vast ook nog wel een gedicht over elfenbankjes.

Maar behalve sprookjesachtig en mysterieus is de herfst ook nat en koud. De dagen worden korter en het donker schuift een schaduw over het lichte leven. Daarom is herfst ook dit:

Heerlijke precies160-gedichten. Ik heb de site lang niet bezocht, te druk met andere dingen. Misschien een herfst- winterbezigheid?

Ik speur al weken de krant af naar een teken van leven. Onze nieuwe stadssdichter, Frank Weijerink, die mij zo aangenaam verraste met zijn winnende gedicht, is sindsdien onzichtbaar gebleven. Iedere dag lees ik de krant en vooral de zaterdageditie wordt door mij doorgespit in de hoop een gedicht van zijn hand te vinden, tevergeefs.

Zijn voorganger, Bob Boswinkel, stond er misschien net iets te vaak in, maar deze spanningsboog moest doorbroken worden. Wat is onze stadsdichter aan het doen? Gelukkig bracht het internet uitkomst, als je goed zoekt, vind je de site van de stadsdichter van Enschede met daarop een paar pareltjes. Je vraagt je af waarom dit de krant niet haalt.

Ik hoop dat het een beetje leesbaar is, anders moet je echt de die site maar eens opzoeken. Dit gedicht bracht mij een oud werk van mij in herinnering:

Als ik stadsdichter was geweest, dan zou ik 13 mei 2000 niet zijn vergeten, FC Twente een gedicht mee geven, de lente in Twente bezingen en .....publiceren in de krant.....

Gisteravond hebben we een stukje op het journaal gezien over herkenbaarheid op het internet. Het schijnt dat als je op eigen naam gaat zoeken, er rare dingen naar tevoorschijn kunnen komen.

Dat hebben we daarom maar even geprobeerd. En wat blijkt: er zijn meerdere RB's (Huá). Niet dat dit echt nieuws was, want regelmatig krijgt hij e-mails die bestemd zijn voor ene RB die iets in de muziek doet.  Maar er is ook een RB die journalist van beroep is. Leuk, er komen géén vreemde dingen tevoorschijn.

Dan maar even op mezelf: ook geen rare dingen, maar wel dit:

en nog een paar andere meldingen, meestal n.a.v. blogs, school en poëzie, leuk dus!

Gisteravond was het een aangename avond. Ik heb genoten van proza en poëzie, van prachtige muziek en van heerlijke hapjes.

Wat dat betreft zit Broekhuis echt op de goede weg om hier in het Oosten meer 'cultuur' te serveren. Op het menu stonden gisteren 3 schrijfsters, Desi Leijnen, Isis Zengerink en ikzelf, en het muzikale duo Niet in het Zwart. Desi begon de avond met voorlezen uit het boek dat ze aan het schrijven is, over een jeugd in Brabant. Heerlijk herkenbaar! Zij geeft trouwens cursussen schrijven aan o.a. de Volksuniversteit. Daarna was de beurt aan Isis die aandoenlijke gedichten voorlas over haar jeugd in Hengelo.

Nog voor de pauze konden we genieten van Niet in het Zwart. Wat is het toch fantastisch om te zien hoe mensen kunnen opgaan in elkaar en in de muziek. Ze waren erg goed op elkaar ingespeeld en ze hadden ook  nog een goed verhaal, over zijn joodse opa, over de vader die van een 'familiefluitje' een muziekstuk heeft gemaakt. Kortom, na afloop heb ik hun cd (Jewish music) gekocht, al was het alleen maar om hun uitvoering van Amsterdam huilt. Kippenvel muziek.

Na de pauze was ik aan de beurt. Ik had gekozen voor twee korte verhalen (De overkant en Baucis en Philemon) die qua sfeer goed aansloten op de muziek van NihZ, daarna drie gedichten over Enschede, je moet toch iets om je stad te promoten, niet waar? Ter afsluiting heb ik nog een gedicht uit de bundel die ik samen met mijn zusje heb gemaakt voorgelezen. De laatste boekjes die ik nog in mijn bezit had, heb ik meegenomen. Er zijn er een paar meegenomen door het publiek en er ligt nog een klein handjevol op de leestafel bij Broekhuis.

Na mij volgden de beide andere schrijfsters nog een keer en NihZ sloot af.

Trouwens, de hele avond werd ook culinair ondersteund door Broekhuis. De medewerkster die de afdeling Culinair onder haar hoede heeft, had de heerlijkste hapjes gemaakt, bij de aanvang was er koffie met arretjescake en in de pauze bij het drankje stond een heuse Tapasbar klaar. Vooral de mozzarellaballetjes met kruiden waren heerlijk. Die ga ik echt nog namaken!

Ik had in een vorige Blog al gezegd dat dit een stap vooruit voor mij zou worden: het was een positieve ervaring, het publiek reageerde erg goed op mijn verhalen en gedichten en ook de organisatie was er blij met mijn inbreng.

Als je zelf nog eens Proza wilt proeven: voor de vakantie kan dat nog één keer: op dinsdag 26 mei 2009 en daarna weer na de vakantie. Ik hoop zeker zelf nog eens mee te mogen doen!

Gisteren schreef Huá al over Mike, die we erg missen, maar die in zijn leven een voorbeeld was voor velen. Hij was iemand die het beste uit zichzelf wilde halen en die anderen inspireerde dat ook te doen. Volgende week dinsdag verleg ik weer een persoonlijke grens: Voor het eerst ga ik voorlezen tijdens een proza-avond van Boekhandel Broekhuis te Hengelo. Geen wereldreis of marathon, maar toch weer een stapje verder zetten.

Boekhandel Broekhuis organiseert vaker dit soort avonden onder de naam: ProzaProeven. Luchtige voorleesavonden die musicaal omlijst worden. Het lijkt me spannend en leuk. Ik ben wel benieuwd of er nog collega`s komen, want  het stond wel vermeld op het whiteboard in de koffiekamer.

In de vakantie gaan we ook nog echt over de grens: MeiMei`s trainingskamp in Koksijde zit er weer aan te komen. Dit keer ga ik ook mee, lekker genieten van het strand en het mooie weer dat ons beloofd is. Natuurlijk neem ik wel wat boeken mee, ik ben nu net begonnen met de Gouden Eeuw en daar moet ook het nodige voor gelezen worden!

Maar eerst loopt Huá de Marathon in Enschede:

Veel succes, schat!

dat dit de eerste keer wordt dat ik de bundel van de stadsdichter koop! Als de rest tenminste net zo goed is als dit gedicht waarmee Frank Wijerink de terechte winnaar is geworden. Ik ben na het lezen van dit gedicht eigenlijk al fan en ik kan bijna niet wachten tot zijn tweede gedicht in de krant komt.

Het winnende gedicht van Frank Wijering:

Reuzenrad met uitzicht

Ik durf niet goed maar tegen dochters is uiteindelijk niks bestand laat staan mijn angst voor hoogte, dus we gaan In het reuzenrad lijkt Enschede wel een Echte Stad, zo ver keek ik nog nooit, zo over de rand is het bijna buitenland alleen de klok van de ouwe kerk is zo dichtbij dat ik schrik de wijzers tellen af: daar gaat je laatste ogenblik omlaag langs de grote brand en de vuurwerkramp en meer geschiedenis die gaten slaat in het verdwijnend nu omhoog waar naast de torenspits plots Wilmink op vleugels aan komt zweven "Noem je dit hoog?" roept hij en fladdert jubelend met het laatste woord uit zicht

Dit komt zo van de site van de Twentsche Courant/Tubantia geknipt en geplakt, daar stond het gedicht, helaas, zo afgedrukt. In 'werkelijkheid' worden de regels heel verrassend afgebroken en ontstaat er een heel spannend geheel. Ik hoop het hier nog een keer te plaatsen 'zoals het hoort', want dat verdient dit gedicht.

Maar de Frank Wijerink (43) is de nieuwe stadsdichter van Enschede. Ik heb zijn winnende gedicht nog niet gelezen, maar dat zal ongetwijfeld maandag wel in de krant staan. Ik vind het wel heel leuk dat we nu een relatief jonge stadsdichter hebben en ik ben erg benieuwd hoe hij het er vanaf gaat brengen. 

Je moest twee gedichten insturen die beide over Enschede moesten gaan. Er waren vijftien deelnemers en drie dichters waren genomineerd. Daar hoorde ik niet bij, jammer want ik hou van Enschede en ik zou mijn liefde voor de stad best in gedichten willen vangen.

De gedichten die ik had ingestuurd waren twee heel verschillende gedichten. Vandaag zet ik hier Bijenkorf - Mierenhoop neer, dat vooral gaat over de gezellige drukte zaterdags op de markt.

Vandaag is het koopzondag in Enschede, maar het is ook vreselijk koud en er ligt zelfs sneeuw. Lekker thuis blijven lijkt mij dus een veel betere optie. Daar denkt Huá duidelijk anders over. Hij is al vroeg weggegaan om naar Apeldoorn te rijden. Daar doet hij mee aan één of andere midwinterloop, daarna rijdt hij nog even langs Twello om een kopje koffie te drinken bij onze lieve vriendin Diana.

Ik ga verder lezen in Het verdriet van België van Hugo Claus:

Niet het prettigste boek van de lijst. Van de Vlamingen heeft Louis Paul Boon wel mijn voorkeur. Het verdriet van België weet mij niet echt te boeien. Ik verlang plotseling heel erg naar anderen boeken: Eline Vere, Heren van de thee, Max Havelaar...

Ik ben ook benieuwd hoe Huá gelopen heeft in deze winterse omstandigheden.

Een belangrijke dag voor de liefhebbers van de Nederlandse taal. Het is gedichtendag en we hebben een nieuwe Dichter des Vaderlands: Ramsey Nasr! Hij was al eens stadsdichter van Antwerpen, waar hij ook woonachtig is.

Om stadsdichter van Enschede te worden, moet je in Enschede woonachtig zijn en dichter zijn, natuurlijk. Ik heb nog steeds niets gehoord en ik ga er vanuit dat, in dit geval, geen bericht slecht bericht is, omdat de bekendmaking aanstaande zaterdag al is. Drie genomineerden dragen hun ingezonden gedichten voor plus nog 2 andere (eigen) gedichten. Na zaterdag zal ik hier mijn inzendingen plaatsen. Ik ben wel benieuwd we nu als stadsdichter krijgen, want dit keer wordt hij/zij voor twee jaar aangewezen. 

Dit jaar is het voor het eerst dat ik op school niets met de gedichtendag heb gedaan. Woensdag had ik een tentamen, daar zat veel voorbereiding in en deze week waren er de rapportvergaderingen, waardoor ik vandaag maar aan twee klassen les heb gegeven, jammer, volgend jaar beter.

Door de extra drukte van de studie ben ik de laatste tijd ook niet meer toegekomen aan de 160, misschien dat ik me daar straks nog even aan ga wagen.

  De gedichten voor de Enschedese stadsdichterverkiezing moesten voor 17 januari 2009 binnen zijn. En nog net op het nippertje heb ik besloten om toch maar.... mee te doen, natuurlijk!

Enschede is mooi genoeg om een gedicht aan te wijden. Prachtige beelden, historie, ik voel me er thuis. Zelf vind ik Het Ei van Ko, zo wordt de bovenstaande beeldengroep in de volksmond genoemd, een prachtige plek. Vooral `s zomers is het een ontmoetingsplaats voor winkelend Enschede, lekker een ijsje halen bij Jamin en het dan lekker opeten 'aan het water'.

In Enschede kun je ook prachtige beelden vinden zoals die van Marie van Eijl-Eitink. Ik heb vroeger met haar dochters op school gezeten en kwam er destijds vaak. Ik denk dat mijn liefde voor beeldende kunst daar een extra dimensie heeft gekregen.

Dit waren de eerste opdrachten die ze kreeg. Twee kunstwerken voor de, toen nieuwe, brandweerkazerne. Ik ben benieuwd wat er nu mee gaat gebeuren. Vooral de haan vind ik prachtig, zo hoort hem bijna moord en brand kraaien. Misschien vind ik Enschede wel zo mooi omdat er zoveel schoonheid is op onverwachte plekken. Of omdat er, heel voorzichtig, toch een Skyline ontstaat. De Alphatoren doet zijn neem eer aan, hij torent hoog boven alles uit en doet mij denken aan het New York Hotel in Eurodisney!

Ja, Enschede bruist èn levert op....

De stadsdichter wordt op 31 januari 2009 bekend gemaakt.

Het stond in de krant, het is weer zo ver: Enschede zoekt een nieuwe stadsdichter. Dit keer zelfs voor een periode van twee jaar. En spontaan slaan de kriebels weer toe. Doe ik het wel? Doe ik het niet?

Er zijn ongeveer net zoveel redenen te bedenken om het wel te doen als er redenen zijn om het niet te doen. Redenen vóór zijn natuurlijk dat Enschede gewoon een leuke stad is en dat er heel veel gebeurt. Redenen tegen zijn eigenlijk dat ik de vorige twee dichters aan de sombere kant vond en niet erg toegankelijk. Een andere reden om het niet te doen is ook omdat ik vind dat de jury vorig jaar haar eigen regelement niet heeft nageleefd. Het thema was toen 'Kleur de stad' en dat vond ik eigenlijk niet uit het winnende gedicht spatten.   

Ook dit keer moet de aspirantdichter twee gedichten inleveren. Dit keer alletwee over Enschede. Vorig jaar moest er ook een gedicht bij zijn over het thema van de Landelijke Gedichtendag. Dit keer ben je dus eigenlijk vrijer in de interpretatie. Enschede biedt mogelijkheden en inspiratie genoeg, maar volgens mij moet het niet hoogdravend en afstandelijk zijn.

De stadsdichter is er om een brug te slaan tussen lezer en de poëzie, de dichter moet gevoelens kunnen overbrengen of juist oproepen. Juist dat vind ik belangrijk in gedichten.

Maar: Heb ik wel het talent dat gevraagd wordt? Heb ik wel tijd voor twee jaar stadsdichterschap (stel dat ik win) naast mijn gezin, werk en masteropleiding?

Gelukkig hoef ik niet meteen te beslissen, de inzenddatum sluit in januari 2009.

PS: ik heb nog steeds geen stem.

Vandaag stond er in de regionale krant een heel stuk over Willem Wilmink. Ik bewonder deze man al jaren. Voor mijn verjaardag heb ik zijn autobiografie 'Hier is prins zonneschijn' gekregen. Een grappige naam als je bedenkt dat hij toch een beetje overkwam als een oude mopperpot, geen echte prins Charming! En toch past de titel prima, het boek is verder een aanrader voor zijn fans.

In het verleden heb ik al eens een honderdzestiger geschreven met Willem in de hoofdrol:

Enschede, kom maar met het Willem Wilminkhuis, de Willem Wilminkprijs, het WillemWlminkplein, het Willem Wilminkfestival voor tekstschrijvers en muzikanten.

Lang zal ze leven onze Li. Een heuglijke dag vandaag want Li ziet Sara. Nou ben ik persoonlijk geen grote verjaardagsvierder. Op mijn eigen verjaardag ben ik het liefst gewoon weg of aan het sporten. Zo niet Li. Deze verjaardag gaan we groot vieren in het Paradijs. Gewoon op aarde hoor!

Maar voor we daar zijn Li van harte gefeliciteerd. Geheel in stijl zullen we maar zeggen heb ik een 160 gemaakt. Ik wil hem je niet onthouden. Hier is ie!

Nou zullen jullie denken welke talenten en natuurtalent, waar slaat dat nou weer op. Ik zal het gedicht wat afpellen. De ontdekkingen betreffen voornamelijk creatieve en de laatste jaren ook sportieve ontdekkingen. Li,volgens mij heeft ze het al eens geschreven, kon altijd goed naar sport kijken. Maar daar is verandering in gekomen. Een collage

On top of the mountain in Exmoor. De vakanties in Engeland waren altijd al goed voor het wandelen, maar de laatste jaren werden de afstanden ook steeds langer en de tochten avontuurlijker. Loslopende koeien en stieren in Wales.

De kroon op Li's werk was wel 21K Nordic in Krems, hier een trotse finish foto.

Dat Li goed kon breien en beeldhouwen dat is op de weblog terug te lezen. Ook het dichten zal de trouwe bezoeker niet zijn ontgaan. Wat velen niet weten is dat Li ook door docerend Nederland als een natuurtalent wordt gezien. Een hoogtepunt was wel de zeer geslaagde musical "hartenbrekers" van Paul van Loon, die met haar leerlingen gestaged heeft. Iets waar de leerlingen eerst helemaal geen geloof in hadden. Wat een geweldige boost moet dat zijn geweest voor die jongens en meisjes.

Tot slot een talent waar de laatste tijd wat minder aandacht aan is besteed en dat is het schilderen. Jarenlang heeft dit brandende bos met vogelnestje dan weer op zolder, dan weer naast een kast gestaan. Nu bijna 30 jaar later, heb ik het eens van een fraaie lijst laten voorzien,zodat het een prominente plek in de kamer kan krijgen.

Li, lieve schat, we gaan door met schatgraven.

In de krant stond gisteren een heel artikel over bloggers. De meeste bloggers leggen de (virtuele) pen al snel neer. Hoofdoorzaak: geen tijd.

Ons blog is oorspronkelijk gestart om de voorbereidingen voor onze reis en de reis zelf (Jeweetwel OS Beijng) bij te houden, zodat familie en vrienden een beetje zouden weten hoe het ons verging. Maar ook "voor later" , lekker nog eens terugkijken hoe het was. En, dat is echt leuk. De PC heb je vaker bij de hand dan een foto-album.

Het bloggen is ook wel een beetje verslavend en wij zijn toch wel redelijk vaak onderweg en dan is `s avonds even achter de computer kruipen helemaal geen straf. Zelfs Huá is, halverwege wat eerst mijn blog was, co-pilot geworden. Hetgeen een leuke variatie opleverde op de late telefoongesprekjes als hij weer eens onderweg was.

Maar, langzamerhand schijnen wij het kritieke punt (1 jaar) te bereiken. Voorlopig zijn we niet van plan om te stoppen. De naam blijft ook dezelfde, hoewel ik wel een leuk alternatief heb: cloudsofdust. Dat is mijn naam op ravelry. Dit is voor de moderne breisters geen "Chinees", voor de rest van de lezers: niet belangrijk, het gaat over breien!

Een tijdje terug had ik het op 160 ook al over uitgestorven rassen:

Inspiratie vind je overal, zelfs als het er al lang niet meer is.

Zelfs Huá is gegrepen door het 160-virus en heeft me verrast met een aantal prachtige exemplaren. Inmiddels ben ik er achter hoe het prachtige knipprogramma werkt en daarom plaats ik hier maar weer even een inzending van mezelf.

Met de studie gaat het goed. Mijn mission statement zit helemaal in mijn hoofd en moet nu nog op papier komen. Het schema is al gemaakt en ik heb nog even het eindexamenprogramma Nederlands uitgedraaid om te kijken of ik geen erg rare dingen ga schrijven. Daarna moet ik deze eerste drie dossieropdrachten goed doorlezen op taalfouten en -ergernissen. Dus ruim op tijd voor de uiterste inzendtermijn. Daarna meteen maar verder met dossier nummer twee, waarvoor we al uitstel hebben gekregen.

Ook voor dit dossier hebben we uitdagende opdrachten gekregen. Gisteren zat ik daarom lekker even in de bieb, dat ging trouwens sneller dan ik had gedacht. De literom staat daar helemaal op de pc, het was een kwestie van interessante recensies opzoeken en daarna uitprinten. 

Verder gebreid en huishoudelijk bezig geweest. Morgen zou het beeld aan de beurt moeten komen, maar de weersvoorspellingen beloven niet veel goeds.....

Omdat het weer zo ontzettend koud en guur wordt, maar vooral omdat de donkerte weer langzaam toesluipt en dan niet alleen buiten, maar bij mij ook van binnen (winterblues) hebben we een daglichtlamp aangeschaft.

Om dat te vieren heb ik op www.precies160.nl de volgende 160 geplaatst:

Dag daglicht

Herfstig lome lamlendigheid

slaat toe in al mijn vezels.

Warme chocolademelk en

appeltaart met slagroom

helpen maar nauwelijks.

Hallo daglichtlamp.

Ik las vanmorgen trouwens nog een verheugend berichtje in de krant. De partij van Verdonk verliest in de laatste peilingen heel veel stemmen, zou het dan toch nog goed komen met Nederland?

Verdonkeremaand

Ingepikt en verdwenen

Mijn gastvrij Nederland

Gestolen en voorgoed

Verdwenen:

Ruimhartigheid, Medemenselijkheid

Humaniteit

We kunnen nu we niets meer hebben

Rustig gaan slapen:

Gordijnen dicht, lichten uit en ogen dicht.

Wat je niet ziet is er ook niet,

Dag wereld, welterusten.

(Karin)

Ergens,

Ergens op de grens
tussen weemoed en verlangen
naar de toekomst uit het verleden
zie ik de horizon.

Waar wolken teruggaan
naar de zee en de golven
weer opwarmen naar de wolken
daar ligt mijn geschiedenis
en daar lag mijn toekomst,

die nu is en zo anders
dan ooit gedroomd
en die zo vaag is als
de scheidslijn van de horizon
waar de wolken en de golven
oplossen
zodat het nu
nog zo ver weg is als de toekomst
en het verleden.

Karin

Samen met mijn zusje heb ik een boekje gemaakt. Zij maakte de prachtige beelden en mijn gedichten bleken er prachtig bij aan te sluiten. Binnenkort komt er een link op www.juweelfabriek.nl waar je het boekje dan kunt bestellen!