Vandaag weer eens voor het judo op pad geweest. Nu niet voor wedstrijden maar voor de uitreiking van hogere dangraden. In dit geval voor een roku-dan (6e dan). Dat is toch wel heel bijzonder en zeker als het iemand betreft waar je veel van hebt geleerd, als judoka. De bijzondere promotie viel Jan Nagelkerken te beurt. Hij was op de KMA mijn judoleraar. Samen hebben we een fantastische judotijd gehad. Tijdens de week (je was toch intern) stond ik soms wel drie keer per dag op de mat. Een uurtje met Jan, een uurtje met Fons en dan om 17.00 uur de normale training van anderhalf uur. Al met al succesvol omdat ik tijdens de KMA-periode mijn 2e en 3e dan heb gehaald.Op de onderstaand foto staan we dan vlnr: Huá, Jan en Fons.

In die tijd (rond 1980) werd Jan al go-dan (5e dan) en zo af en toe trainden we dan ook wel voor die hogere dan. Op onderstaande foto wordt een oefening uit het kime-no-kata gedaan.

Een fantastische periode waarin judo, studie en galafeesten centraal stonden. Overigens heeft Jan nog wel wat moeten manipuleren om mij op de judomat te krijgen op de KMA. Ik wilde namelijk ook graag gaan schermen. En ja….. kwam er eindelijk weer een zwarte band en dan gaat hij wat anders doen. Ik heb het verhaal vandaag weer moeten horen. De schermles op de KMA werd gegeven door een robuuste marinier. De jongens van de marine hebben wat met schermen. Maar goed, na een paar lessen komt die marinier naar mij toe en zegt: “Bogaarts, dat wordt niks met jou en schermen, ga maar fijn judoën”, om er later nog aan toe te voegen, “ik wil ook geen ruzie met sergeant-majoor Nagelkerken.” Achteraf een wijze keuze (alhoewel ik schermen nog steeds leuk vind). Het heeft voor mij geresulteerd in twee dangraden, 6 luchtmacht titels en twee derde plaatsen bij de nationale militaire kampioenschappen. Plus leuke uitstapjes tijdens de internationale uitwisselingen. Maar daarover later meer. Ook daar zijn mooie foto’s van.

Op deze foto zit Jan links in de hoek. De foto is gemaakt tijdens de Klu-kampioenschappen van 1980, waar de latere gouverneur van de KMA, de toen nog commodore Klik mij de medaille omhangt. Het leuke van die wedstrijden was dat ik die week te gast was op de Belgische Militaire School om hun jaarlijkse galabal bij te wonen. Helaas was ik wat gehavend uit de strijd gekomen maar dat mocht de feestvreugde niet drukken.

Vandaag was dus feestelijk, waarbij het een mooi weerzien was met Jan, zijn vrouw en zijn dochter.

Ook jammer is dat we vandaag niet naar Rotterdam konden. Onze MeiMei is geveld door griep (Mexicaans of anderszins) en daardoor niet in staat om Linda Boers aan te moedigen. Linda stond vandaag op de mat tijdens de NK Dames Judo en haalde BRONS! Dat is een grote prestatie, vooral omdat ze judode met een gebroken middenhandsbeentje! Echt jammer dat we Linda niet vanaf de tribune hebben kunnen aanmoedigen.

  Linda is hier in actie op de trainingsstage in Koksijde.

Verder is het natuurlijk jammer dat ik het tentamen Argumenteren niet heb gehaald, een vijf is niet voldoende. Ik vind het vooral jammer dat ik wel gegaan ben, hoewel ik wist dat mijn voorbereiding niet goed was, zonde van de tijd. Ik twijfel toch al aan die hele Masterstudie, de Tweede Fase lijkt me eigenlijk helemaal niets meer. Zo weinig tijd en zo veel te doen, dat maakt het Nederlands niet aantrekkelijker.

Gelukkig had onze JieJie meer succes, zij heeft haar tentamens heel goed afgesloten, gefeliciteerd, schat!

"Ben in Markelo" stond gisteren op heel veel voice-mailtjes. Wat dan.... wel het was weer quality time voor Meimei en Huá. Een judoclinic van niemand minder dan Ben Sonnemans. Ben is wat minder bekend dan de broertjes van der Geest maar komt uit de dezelfde stal. Geheel onbekend is hij niet voor de judoka's. Hij was in de jaren negentig één van onze boegbeelden. Europees kampioen 1997, EK brons 1995 en 1998. Winnaar tournoi de Paris (een soort onoficieel WK) in 1999 en 8x keer Nederlands kampioen. En dat in een tijd zonder uitgebreid internet en weblogs enzo. Dus dan moest je je bekend halen uit de spaarse momenten van studio sport.

De clinic was mooi en ook Ben had een fantastische dag gehad. Want dames en heren hij stond vanaf negen uur tot half vijf op de mat. In de ochtend groepen was het zeer druk met per keer wel 100 judokaatjes. De middag was de eerste sessie met ruim 60 judoka's ook mooi en van de senioren waren er toch ook nog 28. Waarvan 20 van Top Judo Twenthe.

Ben begon de training met wat coördinatieoefeningen. Een onderdeel dat eigenlijk niet vaak wordt beoefend. Bij de Kenamju zijn ze daar nu mee bezig. Door het inslijpen van de bewegingen kun je die blijven maken ook als je moe bent. Overigens is dat niet de eerste keer dat ik met dit soort oefeningen in aanraking kom. Ook over de grens in Duitsland is men hier druk mee bezig. Ik heb begrepen dat Ben bij de jongere judoka's ook aandacht heeft besteed aan basistechnieken. Bij ons lag het accent op newaza. Ook hier toch weer wat ideeën opgedaan. Overigens zegt Ben zelf ook:"ga bij diverse mensen trainen. Je pikt er toch altijd wat vanop, zoek uit wat jou lekker ligt en ga daar dan mee aan het werk.." Ben vertelde ons dat zijn "room-mate" tijdens toernooien, Maarten Arends, ook een paar newaza technieken had om de wedstrijd weer open te breken. Voor de jeugd is het goed dit soort dingen uit de mond van een (ex)topsporter te horen.

Naast de oefeningen was er ook wat ruimte voor randori op de grond of staande. Na wat spetters die ik van Mathias om de oren kreeg kon ik met Meimei nog een grondpartijtje draaien. Een vader - dochter confrontatie.

Natuurlijk was er gelegenheid voor foto's en handtekeningen. Meimei heeft haar collectie foto's weer uitgebreid en ons boek Judobanden is in waarde gestegen door de handtekening van Ben bij zijn verhaal in dit boek. A day well spent.......

Hebben we in Nederland te maken met een vergrijzing van de bevolking. De Belgen hoeven daar niet bang voor te zijn. Vele Nederlanders willen graag Belg worden. Tja..... als reserve-Belg begrijp ik dat niet zo goed, want het leven hier is natuurlijk goed. Zouden er andere redenen zijn.

We kennen de redenen van Bart Veldkamp en sinds kort kennen we ook de redenen van Elco van der Geest om Belg te worden. Competitie en de drang om op hoog niveau te presteren. Dat lezen we in de Nederlandse pers.

Soms lees je ook zaken in de buitenlandse pers. Zo las ik in mijn judo-vakblad L'esprit de Judo in een artikel over Aziz Messaoudi (en de vereniging waar hij traint) de volgende passage  ".... d'autant qu'on annonce que l'actuel titulaire, Grim Vuijsters, prendrait aussi volontiers la nationalité belge". De reden, Luuk Verbij wil naar graag "le leadership en lourds dans les années à venir" en dat zou wat ik uit he artikel opmaak een reden kunnen zijn. Tja... ik weet niet of het waar is. Op de website van Grim kan ik in ieder geval niets vinden.

Afwachten...... dus

Tijdens het WK judo in Rotterdam was er ook een heel "circus" om de judowedstrijden heen. De bekende judomerken verkochten er pakken, tassen, trainingspakken en wat al niet meer. En inderdaad... ze verkochten er ook judobanden. Ik was eerst nog even in de verleiding om een judoband van mijn naam te laten voorzien, maar dat heb ik toch maar niet gedaan. In de stand van Essimo werden er ook andere "judobanden" verkocht. Namelijk het nieuwste judoboek. Nu ben ik al een aardige verzameling aan het aanleggen met betere en mindere boeken. Maar het gaat uiteindelijk omhet verzamelen. Dit nieuwste boek van Kees Jongbloed (inderdaad van NOS sport) is een aanrader.

Het gaat over relaties tussen judoka's, het gaat over banden tussen judoka's en het gaat over banden van judoka's met trainers en familie. De hele nationale judotop (ook die van vroeger) komt aan bod. Het is journalistiek geschreven, zal ik maar zeggen. Dus het leest als een trein. Maar meer dan dat het geeft eens te meer aan dat het ook bij de judoka's tussen de oren moet kloppen. Het mentale blijkt iedere keer weer in orde te moeten zijn om te presteren. Soms helpt daar ook een "verkeerde" reactie van de trainer bij.

Het bevat wijze lessen voor jonge judoka's. Wie had ooit gedacht dat Elizabeth Willibroordse meer bezig was met het "niet verliezen" van een partij in plaats van hoe deze te winnen. Het vertelt over de opofferingen die de judoka's zich moeten getroosten in reistijd of afval-ellende.

KMA dec 1982. vlnr: Huá, sensei Jan, Fons

Voor mij was judobanden meer dan alleen een boek. Ik herken het ook. Ook ik heb zo mijn judobanden opgebouwd. Op de KMA met sensei Jan en met opperwachtmeester Fons. Vier jaar lang soms iedere dag trainen (soms 2 tot 3 keer per dag). Sinds 1992 deel ik met mijn judopartner Ad al het judo lief-en-leed. Alle uren training voor een hogere dangraad, de lange autoritten om weer eens ergens wat andere ideeën op te doen, de opgelopen blessures door even een moment van onachtzaamheid. Een boek kun je er van schrijven. Er zijn ook oude banden met mijn trainers. Daarvoor verzet je dingen. Zo ga ik binnenkort naar de promotie van mijn leraar op de KMA. Na vele jaren krijgt hij wat hij verdiend, namelijk de 6e dan. En ook dat is een band. Een rood-witte in dit geval.

Een andere judoband is die met Meimei. Ook wij brengen heel wat tijd door in de auto op weg naar trainingen, of tijd tijdens de trainingsstages in Kokszijde en Oleron. En natuurlijk tijdens wedstrijden, al is de band dan wel wat strakker aangetrokken. Het is beter dat je je eigen kinderen niet coacht. Maar ja... soms moet het omdat het niet anders kan. Ook op de mat komen we elkaar tijdens een training weleens tegen. Die kleine meid wordt iedere keer wel iets sterker. En soms dollen we wat zoals hier boven de foto in Beijing. Hmmm...... quality time.

Het zit erop. Het WK judo is afgelopen. De mat is opgeruimd en de judoka's maken zich waarschijnlijk alweer op voor het volgende WK, dat overigens volgend jaar al is. Ik denk dat de IJF (International Judo Federation) het judo meer in beeld wil brengen. En het jaarlijks organiseren van een WK (in plaats van wat voorheen gebruikelijk was om de twee jaar) hoort daarbij. Persoonlijk vind ik dat wel jammer, omdat de charme er wat afgaat. En voor de judoka's wordt ook wat drukker. Het is weer een extra toernooi dat in het periodiseringschema gepast moet worden.

Het WK is een mooie plek om in beeld te komen. Niet alleen voor de judoka's ook voor de toeschouwers. Het is heel raar om jezelf op de tribune te zien zitten. Dat was niet zo moeilijk want we hadden fantastische plekken. Recht voor de finalemat, we konden het niet beter treffen. Hier klappen Meimei en Li voor de prijsuitreiking -100kg.

Tot de OS vorig jaar was het niet zo heel erg als je er niet bij was. Hoezo.... nou Fighting Films kwam na een half jaartje of zo met de DVD van het toernooi. Vorig jaar ging het mis, want de Japanners hebben de uitzendrechten opgekocht. Ook van dit WK. Dat maakt het voor Fighting Films niet interessant om deze dure rechten op te kopen. Dus geen DVD's van de toernooien meer. Dat brengt het judo verder uit beeld.

De JBN heeft wat ik zo in de wandelgangen hoorde een prima WK gedraaid. Een goede proeve van bekwaamheid. Waarschijnlijk zouden we het WK wel weer eens toegewezen kregen, ware het niet dat de IJF nu net als bij de OS geïnteresseerde steden een bid-book laten uitbrengen. We zullen zien wat er van terecht komt.

Ondanks een wat "slechte" start hebben we toch nog 1x goud (Marhinde Verkerk), 2x zilver (Elisabeth Willeboordsen en Henk Grol). Daarmee eindigen we op een verdienstelijke 4e plek overall, achter de top 3 landen Japan, Zuid-Korea en Frankrijk. Landen waar veel meer geld omgaat in het judo. Een mooie prestatie en ook de "nieuwelingen" zoals Birgit Ente en Kitty Bravik hebben het goed gedaan. Het tweede staatje geeft onze stand in de som van de WK's. En daar staan we op een zevende plek. En voor de toekomst, denk ik dat we daar nog wel wat plaatsen kunnen opschuiven, te meer omdat Cuba en Engeland slecht hebben gepresteerd op dit WK. De Cubanen waren zelfs niet in alle gewichten vertegenwoordigd. De Engelsen hadden alleen Karina Bryant als stabiele factor, maar ja die komt iedere keer Wen Tong tegen. Een vijfde plek is haalbaar, want met Wen Tong in de gelederen is China vrijwel zeker van minstens 1 gouden medaille.

  Meimei en Wen Tong in de Beijing metro

Wij hebben in ieder geval genoten van de live-beelden vanaf ons mooie plekkie....

Het was een fantastische judodag vandaag. De dag begon wat triest door de uitschakeling van Marvin de la Croese. Er lag natuurlijk redelijk wat druk op zijn schouders. Maar we zullen nog wel van hem horen. Hij is pas 20 jaar dus kan nog heel lang mee in zijn gewicht. En ook onze eigen favoriet Fiderd Vis redde het niet. Hij zal nog wat gewicht moeten maken. Want gisteren zei hij dat hij rond de 83kg woog en dan ben je natuurlijk al in het nadeel bij de jongens die op het randje van de 90kg balanceren.

Op de tribune lijkt het allemaal zo eenvoudig. Er zitten ook veel stuurlui aan wal. Niet alleen voor de judoka's maar ook voor de scheidsrechters. Ook Edith wist het niet bol te werken en ene te wat roekeloze aanval werd overgenomen. Helaas...... maar toen moest Marhinde nog komen. Een verrassing was toch wel de uitschakeling van de Japanner Ono. Dat betekent dat de Japanse eer bij de mannen morgen gered moet worden. Want naast een zilveren medaille hebben ze bij de mannen verder niets gehaald en dat is toch hun eer te na. Na komt morgen Muneta (+100kg) in actie en die is meestal wel goed voor een medaille. We zullen zien.

Nou zijn die judowedstrijden wel erg slopend. In vijf minuten tijd zijn al je armspieren verzuurd. Zit je op een maximale hartslag en heb je een zware ademhaling en dan nog moet je geconcentreerd blijven om niet op je rug gegooid te worden.

Gelukkig konden we na de voorrondes in de pauze weer even tot rust komen. Meimei heeft zich weer volledig op haar fotoshoots gestort en met succes. Want we staan nog op de foto met Tomoko Fukumi. Ja... die waarvan we de zus hadden ontmoet.  En natuurlijk onze judoBelg... Elco. En passant is ze ook nog op de foto geweest met Ruben Houkes, Dirk van Tichelt en Dogan Tekin. Het is hard werken op zo'n dag. Maar het geeft wel aan hoe benaderbaar de judoka's zijn. De sport is gelukkig nog niet verziekt door al het geld.  Ons boek "Los" van Dennis van der Geest is door de auteur gesigneerd. Toen het aangeboden werd door Meimei zei Dennis: "Hé eindelijk eens een leuk ding om te signeren", waarvan akte.

Na de pauze brak de heksenketel pas echt los toen we Marhinde moesten aanmoedigen. Spannende wedstrijden waarbij het publiek toch wel probeerde de tegenstander en de scheidsrechter te imponeren. Uiteindelijk hoorden we dan toch het Wilhelmus, dat enthousiast is meegezongen. Marhinde moest hard werken, maar kreeg loon naar werken.

Hier in haar partij tegen de Spaanse San Miguel.

Een fantastische judodag, morgen kijken we uit naar de match België-Nederland. Vreemd welnee, want dat is dan de finale tot 100kg.

Het verschil tussen de OS en dit WK is het nevenprogramma. Tijdens de OS was alles gericht op de wedstrijden. Je kwam in de hal en naast wat etenstentjes waren er geen presentaties of iets dergelijks. Nu was Beijing als nevenprogramma spannend genoeg van zichzelf. In Rotterdam is dat iets anders. In Beijing was er geen ontkomen aan. Alles was en rook olympisch. Hier in Rotterdam merk je behalve als in de buurt van de Ahoy bent weinig van de WK.

Binnen in de Ahoy is dat anders. Ik had al geschreven dat er een Total Judo Experience is, waar kledingstands van de grote judomerken hun merchandise en pakken verkopen en dat er een aantal stands zijn van de JBN, Right to play, NVJJL etc. Daarnaast is er door de NVJJL (vereniging van judo en jui-jitsu leraren) een masterclass georganiseerd met Mark Huizinga. En daar heb ik aan meegedaan.

Mark heeft met ons in ruim een uur twee technieken doorgenomen. Hier demonstreert hij de grondtechniek, die zoals hij al zei op dit moment veel in wedstrijden wordt gebruikt. We hadden hem inderdaad al succesvol door Dirk van Tichelt zien gebruiken. Staande heeft Mark de kata guruma vanuit drie posities behandeld. Ook die zijn herkenbaar. Ik heb het gisterenavond maar even uitgeschreven om het zelf nog eens door te nemen en uiteindelijk in de les te gebruiken. Mark bedankt!  Voor degene die niet weet hoe de kata guruma gaat. Kijk dan even op de onderstaande link voor uitleg van Mark zelf.

Ja, hoor, één jaar later weer een foto van de judo-afvaardiging van Venezuela met onze eigen MeiMei. Dit keer zijn er zelfs e-mailadressen uitgewisseld, zodat de foto`s ook uitgewisseld kunnen worden. Natuurlijk ging dit alles gepaard met veel gelach en taalmoeilijkheden, maar het was wel een hoogtepuntje van deze dag.

Hèt hoogtepunt was natuurlijkde zilveren plak voor Elizabeth Willeboordse. Ondanks een blessure aan haar hand haalde zij de finale. Maar de halve finale, die pas na de Golden Score door de scheidsrechters beslist werd, was zo slopend geweest, dat zilver het meest haalbare was.

Voor mij was het ook fijn om gewoon weer lekker bij Huá en MeiMei te zijn om samen te genieten van de sfeer tijdens het toernooi.

Gisteravond hebben ze me opgehaald van het station en we hebben lekker gegeten bij Humphreys. Vandaag hebben we bij Zinc gegeten. Een restaurant waar je eet wat de pot schaft en dat is heerlijk biologisch.

Op weg naar dat restaurant kwamen we een paar autochtone Chinezen tegen (Rotterdammers) die MeiMei`s Chinajack gespot hadden en daar 'problemen' mee hadden. Ook vroegen zij zich af wat die Marokkaan (Huà) met die blonde vrouwen moest.

Conclusie: de Chinezen die we in China hebben ontmoet waren een stuk leuker dan deze Rotterdammers.

In het judoblad L'esprit du judo wordt regelmatig het judo in wat minder bekende landen belicht. Vanmorgen hadden Meimei en ik zo'n moment in de metro op weg naar Ahoy. We kwamen namelijk een rijksgenoot tegen, wiens naam we vorig jaar ook in Beijing al hadden gespot. Judo van Aruba. In de klasse -90kg doet Fiderd Vis mee voor Aruba. In tegenstelling tot zijn Nederlandse collega's moet hij erg veel zelf regelen. Om te verbeteren heeft hij het laatste jaar zo'n acht maanden in Brazilië getraind. Deze week traint hij in Rotterdam. Een sympatieke judoka, onlangs afgestudeerd en wil nu kijken hoe hij zich voor het judo op Aruba kan inzetten. Natuurlijk moest Meimei even met hem op de foto.

Wij wensen Fiderd veel succes, we zullen hem toejuichen.

Ondanks de dappere pogingen van de Muilwijkjes, waren de "Ollanders" toch weer niet op het spektakel ingesteld. Weinig oranje. Maar dan de Vlamingen die voor Dirk van Tichelt kwamen. Overweldigend groen en veel spektakel en lawaai.

Dirk heeft ons vandaag vermaakt met fantastisch judo. Vooral zijn grondwerk (newaza) was onnavolgbaar voor zijn tegenstanders. Helaas was de Noord Koreaan Kim te sterk en moest Dirk zich via de herkansing terugvechten tot de derde plek. Het lijkt erop dat het Belgische judo weer op de weg naar de top is.

Het was me gisteren al op gevallen, maar er zitten bij de kwart en halve finales charmante en goed gekleedde coaches langs de kant. De heren en dames moeten namelijk decent gekleed, dus in colbert en voor de dames iets soortgelijks. De campingsmoking waar ze vroeger vaak in zaten is verboden. Toch levert dat soms wat geforceerde beelden op zoals bij de Cubaanse coach, die nogal "zwaarwichtig" is. De Braziliaanse vrouwencoach komt heel wat charmanter over.

En dit colbert verhaal is niet de enige wijziging. Ook de prijsuitreiking is aangepast. De judoka's moeten allemaal in witte judogi op het podium. Het ziet er wel fraaier en indrukwekkender uit.

Eens kijken wat we morgen weer voor mooie dingen ontdekken.

Meimei vindt ze schattig. Al dat geknik en die grappige lachjes. Ook vandaag hebben wij ons goed vermaakt met de Japanners. Al blijft het wel "lost in translation". Maar goed ..... je moet je tijdens zo'n WK blijven verbazen. En dat deden wij vanmorgen al en ook vanavond, maar daarover later. Ik viel in mijn oranje outfit zo op dat ik direct gespot werd door een bondsbestuurslid, maar misschien dat de rest van Nederland zich ook nog wat optuigt. De Japanners waren al wat in vorm zoals je op de foto's ziet.

De dame rechts, niet Meimei maar de Japanse had een t-shirt met "I 293 Tomoko always win". Het bleek de zus te zijn van Tomoko Fukumi. Her little sister deed mee. Meimei en ik moesten wel even glimlachen gezien de afmetingen. De 293 is overigens het deelnemersnummer.

Gelukkig doen de Muilwijkjes morgen hun Leeuwenshirt weer aan speciaal voor Deborah. Ook ik ga weer in het oranje. Als de rest van de "Ollanders" ook ontdooit moet het toch lukken met die medaille.

Helaas waren de Belgen vandaag ook wat onfortuinlijk Bomboir (-60kg) en Flamand (-66kg) kwamen net één winstpartij tekort voor een herkansing. Samen met de Belgen voor ons hebben we van hun judo genoten. Ja .... die Belgische humor mag er ook zijn. Bomboir moest tegen Castillo (MEX), waarvoor hij dubbel moest oppassen volgens de Belgen. Mmm, mmmm voor de Mexicaanse griep.

Nevenprogramma. De JBN als organisatie heeft ook een nevenprogramma de Total Judo Experience. Met clinics, een stand van de NVJJL (leraren), scheidsrechters en urban judo. En... een fantastische wall of fame, met de Nederlandse OS en WK kampioenen. Ook voor de kids is er het nodige te doen. Ik heb er een paar foto's van geschoten, toen het er nog rustig was. Op de rechterfoto deelnemers uit Kirgizië. Goed voor je topografische kennis zo'n WK.

Nou is zo'n hall of fame leuk, maar een loslopende "wall of fame" blijft veel spannender. Meimei had helaas zijn boek (Los) vergeten, maar een fotoshoot met Dennis is ook mooi. En dat blijft natuurlijk mooier dan een fotootje op de wand.

Het nevenprogramma is een mooie plek om tussendoor je "judovrienden" weer te eens te zien en te spreken. En ook dat hebben we vandaag nog gedaan.

Avondprogramma. Ons avondprogramma bestaat uit retour naar het hotel (met de metro) en dan eten. Vandaag waren we in een restaurant waar ook Japanners binnenkwamen. Nou was het niet een hypermodern restaurant, maar restaurant de Pijp (Gaffelstraat 90). Ik was er al eens eerder geweest.

Het is een door studentensociëteiten opgezet restaurant (1947 volgens de deur). Het plafond ziet er niet uit en de versiering is studentikoos. Pinda's op tafel en die moeten gepeld op de grond. De Japanners kwamen al binnen met een blik van.....?????. Het menu op schoolborden niet te begrijpen voor die mensen. ZE keken rond en zagen dat alle pinda's gepeld op de grond lagen. Toen ze de truc doorhadden, ging het eerste pellen met veel gegiechel, hoofdgeknik en ongeloof. Zomaar op de grond!? Een succes want ze vroegen om een tweede bak. Meimei en ik hebben ze gevraagd of ze voor het judo kwamen en dat was ook zo. En hoe kwamen ze zo in de Pijp. Een tip van het hotel, een goed tip!

Zo de kop is eraf..... het was een mooie dag!

Morgenmiddag, na school, vertrek ik ook naar Rotterdam. Na het zien van Studio Sport vanmiddag heb ik er helemaal zin in! In de studio hadden ze niemand minder dan Mark Huizinga als deskundig commentator. Er werd helder en duidelijk commentaar geleverd bij de wedstrijden en Mark gaf al aan dat er waarschijnlijk wel over de nieuwe regels gesproken zou worden. Er waren veel (te veel) shido`s, die de vechtlust niet ten goede kwamen, jammer.

Ik ben benieuwd of dat 'live' in Rotterdam ook zo gevoeld werd, misschien dat Huá daar vanavond in de hotelkamer nog over blogt?  

Maar goed, morgen mis ik dus echt alle actie, `s morgens eerst les geven en dan vlug naar huis en dan hup de trein in, geen Studio Sport, geen radio, niks van dat al. Ik hoor het wel als ik daar aankom.

Natuurlijk neem ik een breiwerkje mee voor in de trein en voor op de tribune, maar vanochtend las ik in de krant ldat er in Almelo (het licht springt op rood en het licht springt op groen, in Almelo is altijd wat te doen) een expositie 'Tuttige breisels' is. Deze loopt nog tot 31 oktober in het stadsmuseum, dat op zondag en maandag gesloten is. Ik ga er zeker een keer naar toe, dat zal wel op een zaterdag worden, of in de herfstvakantie, misschien wil Gerda wel mee.

Dit was géén breieninpeking, maar wel breieninrotterdam!

Meimei en ikzelf zijn vandaag vooruitgegaan om kwartier te maken in Rotterdam. Het is toch even een organisatie nietwaar! Hotel, restaurants en vervoer. Alleen al de OV-chipkaart, want ik wilde met het openbaar vervoer naar de Ahoy toe. Bijkomend voordeel bijna geen parkeerkosten. Maar dan moet ik wel de auto 5 dagen laten staan. Dat kan...... Dus hop met de tram naar het centraal station om daar ov-chipkaarten te halen. (In de tram kun je nog een los kaartje kopen). Maar wat een toezicht.... op iedere tram een conducteur. In de stad hebben we ook wat Franse judo supporters gespot.

Belangrijker voor ons is dat zowel Elco van der Geest als Henk Grol op de loting lijst staan. Het goede nieuws is dat ze elkaar pas in de finale tegenkomen. Het wordt morgen wel een drukke dag want de -60, de -66 kg mannen en de -48 vrouwen staan op het programma. In totaal 104 deelnemers (46, 46 en 32).

Dit zijn de OS winnaars waarbij van deze Alina Dumitru (goud) en Pareto (brons) nog in de -48 kg meedoen. Ze komen elkaar al in de voorrondes tegen. De Cubaanse Bermoy (zilver) zit een gewicht hoger. En de laatste Tani ontbreekt i.v.m. een zwangerschap. Grote kans dus op een andere podiumbezetting. We zijn benieuwd.

Bij de heren komen we onder de 60 kg alle drie de finalisten tegen in hetzelfde rijtje (Choi, Paischer, Houkes, (Pak staat in de andere rij)). Ze komen bij winst elkaar in de voorrondes tegen. Dus ook hier een wisselend podium. Ikzelf zet in op Choi, die op de OS veel indruk maakte en Ruben er met een drop seoi nage bijna afgooide.

Bij de -66kg zien voor Nederland een nieuwkomer namelijk Mesaoudi. Hij zal het zwaar krijgen omdat de nummers 1 en 2 van de OS (Uchishiba en Darbelet) bij hem in het rijtje staan.

We gaan het zien morgen.

Morgen is het zover, de WK Judo in Rotterdam. Huá en MeiMei zijn al in de havenstad aangekomen en zijn de stad aan het verkennen. Ik moet eerst woensdag en donderdag nog werken, ik mis dus de opening en de lichtgewichten. Maar donderdag neem ik ook de trein en vanaf vrijdag kan ik ook gaan genieten.

Gelukkig doet Henk Grol ook mee, hopelijk heeft hij niet teveel last van zijn blessure en verrast hij vriend en vijand met een paar mooie ippons.

Of Elco van der Geest ook op de mat staat is nog niet bekend, het lijkt me wel leuk! Een andere (echte) Belg doet wel mee. Ik zag de naam Dirk van Tichelt gelukkig ook op de deelnemerslijst staan.

Die kennen we nog van vorig jaar uit China. Ik ben benieuwd of hij zijn fans met de leuke shirts ook weer heeft mee genomen.

We hebben trouwens nog een deelnemer die we kennen van de Nederlandse kampioenschappen: Dogan Tekin! Hij komt uit voor Turkije. Toch fijn dat hij er ook bij is.

Morgen begint het...

Toen we elkaar pas kenden werd Huá ook wel eens gekscherend 'de Reservebelg' genoemd. Hij was als Brabander namelijk geplaatst in Twente en hij was terechtgekomen in een echt Twentse omgeving. Inmiddels is de zachte G iets minder opvallend geworden, of misschien ben ik er iets meer aan gewend geraakt en kan Huà de gemiddelde Twentenaar goed verstaan en is het grapje al lang versleten en vergeten.

Maar af en toe horen we verhalen van (sub)topsporters die niet in aanmerking komen om voor Nederlands uit te komen op EK`s of WK`s om maar te zwijgen van  Olympische Spelen. Enkele van die sporters hebben ervoor gekozen om een andere nationaliteit aan te nemen om via die omweg zich toch op wereldniveau te kunnen meten met anderen.  

We kennen natuurlijk Bart Veldkamp, de onvergetelijke schaatser, die nu zijn handen vol heeft aan de Kluners uit Kenia.

Maar, Elco van der Geest is ook bezig met een naturalisatieprogramma en hoopt op die manier mee te kunnen doen met De WK in Rotterdam. Misschien is dat zelfs niet nodig: Onze Koning van de Ippon, Henk Grol die in dezelfde gewichtsklasse geselecteerd is, is geblesseerd. Het is nog maar de vraag of hij op tijd weer fit is, als dat niet het geval is, moet de Judobond iemand anders aanwijzen en dat zou best eens Elco kunnen zijn. We wachten rustig af.

In tussen ben ik blij dat we alles al geregeld hebben, passepartouts, overnachtingen, restaurants en dergelijke, want op de op de site van de judobond heeft de OAD nu ook een link voor mensen die nog onderdak zoeken: kijk maar. Nog maar 13 dagen......

We zijn ons al druk aan het voorbereiden voor de WK Judo in Rotterdam dat gehouden zal worden van 26 t/m 30 augustus 2009. De plaatsen zijn al gereserveerd en het hotel is al besproken. Helaas kan ik er niet alle dagen bij zijn, omdat mijn vakantie er dan al op zit

Nu zijn we bezig met meeleven met de diverse toppers, natuurlijk volgen we de prestaties van de Nederlandse judoka`s op de voet, maar de concurrentie houden we ook nauwlettend in de gaten. Ter voorbereiding op de kampioenschappen zijn er nog diverse wedstrijden waarbij het mogelijk is om je te plaatsen, of om geblesseerd te raken.

Tijdens de Grand Slam in Rio de Janeiro ging het voor Elco van der Geest heel voorspoedig. Goud in de klasse -100 kg. Carola Uilenhoed (+78 kg), en Annicka van Emden ((-63 kg) werden tweede en Edith Bosch (- 70 kg) haalde een mooie derde plek. Helaas verliep dit Grand Slam niet zo heel erg goed voor Bryan van Dijk, hij heeft opnieuw zijn schouder geblesseerd en hij zal er dus niet bij zijn in Rotterdam.

Henri Schoeman moet ook verstek laten gaan. Hij blesseerde zijn knie weer. Gelukkig wil hij nog wel weer proberen om zich hoog niveau te profileren.

Wat de concurrentie betreft: Olympisch Kampioen Elnu Mammadli uit Azerbaijan (die door ons natuurlijk aangemoedigd zijn worden, dankzij het bordje dat we van zijn fans kregen in Beijing) is helaas geblesseerd en komt niet naar Rotterdam.

Om een heel andere reden komt Ryoko Tani niet, zij  is zwanger van haar tweede kindje. Wel hoopt ze tijdens de Olympische Spelen in Londen er weer bij te zijn. Dat hopen wij ook!

Op het werk hebben we het de laatste tijd wel over het buiten je comfort-zone treden. Dus eens iets anders doen dan normaal, bijvoorbeeld iets avontuurlijks (lost in translation). Grenzen opzoeken en oprekken. Nou dat hadden ze bij Top Judo Twenthe ook bedacht. Het leek ze wel aardig om de afsluitende seizoensacitviteit eens anders op te zetten. Grensverleggend dus........

En zo gebeurde het dat MeiMei en ikzelf ons opgaven voor de survivalrun in Harreveld. Ik dacht een beetje water en een stormbaantje moeten te doen zijn, zelfs op mijn leeftijd. Helaas was ik de enige trainer die meedeed. De anderen hadden allemaal een "excuus". Afgelopen zondag was het zover. In totaal waren we met dertienen. 12 jeugdige judoka's in topvorm en mijn persoon.

  foto: ontspanning voor de start.

Al snel kwamen we er achter dat een "survivalrun" een serieuze tak van sport is. Waar net als bij judo techniek, kracht, taktiek en doorzettingsvermogen onontbeerlijk zijn.

Het begin ging nog wel. Alhoewel de kleur van het water steeds zwarter werd en het steeds meer ging stinken. Na het kanoeën werd het serieuzer. Met netten, touwen, balken, horden in een baggersloot en andere ongemakken. De swingrol en de apenhang waren overigens wel favoriet.

Het parcours was 12 kilometer lang met 44 van dergelijke hindernissen. Een aantal kenmerken van de sport bezit ik wel, maar techniek en "het lezen" van een hindernis absoluut niet. Allengs ebde de krachten uit mijn verzurende onderarmen en vingers. Het natte, zanderige touw maakte dat mijn handen (zonder eelt) rood en gevoelig werden. Kortom het was na enige tijd op. Uiteindelijk hebben we er tweeëneenhalf uur overgedaan.

foto: uitblazen

Afgelopen zondag heb ik gezien dat er zware sporten zijn en survival is daar één van. Echte bikkels nemen die hindernissen spelenderwijs. Zo lijkt het, maar ook hier geldt veel trainen, veel techniek, inzicht en doorzettingsvermogen. Helaas ontbrak het ons aan de techniek en het inzicht. Maar het is een prachtige sport, toch MeiMei? en dat op vaderdag.

Dennis v.d. Geest heeft gisteren bekend gemaakt dat hij stopt met wedstrijdjudo! Wij vinden het verschrikkelijk jammer, want, misschien wel tegen beter weten in, hoopten we hem in Rotterdam nog een keer in aktie te zien.

We houden natuurlijk goede herinneringen aan zijn carrière en met horror denken we nog wel aan die rotpartij in Beijing. Gelukkig heeft Dennis zich ook nog van een andere kant laten zien en zelf hoop ik dat hij nog eens in een spotje of een t.v.-programma optreedt, want hij heeft humor genoeg.

Op 1 mei zijn vier judoka’s van Budo Schuttersveld (samen met 21 andere Top Judo Twenthe judoka's) afgereisd naar de Belgische kust, naar Koksijde. Niet om te genieten van een strandvakantie, maar om daar een trainingstage van 3 dagen af te werken.

vlnr. Yvan, Meimei, Quinten, Danny

Voorwaar geen geringe opgave want het programma ziet er als volgt uit:

Vrijdag aankomst om 17.30 uur, inchecken, eten en dan van 20.15 – 22.15 uur randori training. Op zaterdag zijn er drie trainingen. ’s Morgens van 10.00-12.00 uur een randori training, ’s middags een technische training van 15.45-17.00 uur en direct aansluitend weer een randori training tot 19.00 uur. Op zondagochtend wordt de stage afgesloten met een randori training van 10.00 tot 12.00 uur.

De judoka’s slapen in de J-club, een soort vakantie-internaat. Hieronder een paar foto’s van de aankomst.

In dit "geen sterren" verblijf wordt geslapen, gekeet en gegeten. Maar het is er natuurlijk berengezellig met al die andere judoka's. Vorig jaar heb ik ook in dit onderkomen mogen slapen. Gelukkig waren ze toen wat rustiger dan dit jaar.

In totaal waren er dit jaar zo'n 240 judoka's. Getraind wordt er een sporthal waar een mat van wel 30 bij 30 meter ligt. Dat ziet er fantastisch uit, als alle judoka's met de warming up (uchi komi) bezig zijn.

Links de gezamenlijke warming up en rechts is onze Linda weer eens vanouds aan het afbeulen. Het vervolg van deze inzet leverde een spetterende worp op van de tegenstander (ruim 78+). Niet alleen Linda, maar ook door onze Schuttersveld judoka's werd pittig getraind. Het valt niet mee en er zijn wat kleine kwetsuren, zoals zere ribben, tand door de lip, misselijkheid van de inspanning. Dus doseren is de boodschap. Vandaar dat er ook wel eens een onderling partijtje wordt ingelast. Zo zien we hier Quinten en Meimei bezig en Yvan met Leon (ook van TJT). Ikzelf heb meegedaan met de techniektraining op zaterdag.

Gelukkig is er op zaterdagmiddag even ruimte om te verpozen. Dat wordt door de overgrote meerderheid van de judoka's bij de plaatselijke Aldi gedaan. Het blijft natuurlijk behelpen met die standaard maaltijden en bij opgroeiende jeugd (die tijdens de trainingen dan ook nog eens het nodige verbranden) kan er altijd nog wat bij in. De wat ouderen, die vaker in Koksijde zijn geweest gaan gezellig naar het strand om nog wat ambiance te pakken.

Op zaterdagavond is er dan nog een oergezellige feestavond in de kantine van de sporthal. Om 's zondag dan de afsluitende training te doen. Voor het verhogen van de moraal moet dan aan het eind van de training die 900m2 mat worden opgeruimd. Een klusje waar profvoetballers moe van worden, maar voor onze judobikkels een soort van cooling down is. Ze kunnen er zelfs om lachen.

Als de klus geklaard is, wordt er met een kopje koffie op het terras nog wat nagepraat, alvorens weer naar af te reizen naar het mooie Twente.

Vandaag stond ons verblijf in Koksijde in het teken van sportief bezig zijn. Ietsje later dan gepland (het eten gisterenavond liep wat uit) heb ik vanmorgen de loopschoenen weer aangetrokken. Ik heb deze week namelijk wat uitgerust van de vermoeienissen van de marathon van afgelopen zondag. Het was dus even uitproberen hoe het ging. Ik kan jullie geruststellen het ging lekker. Ik ben over het strand vanuit Koksijde naar Frankrijk naar Bray-Dune gerend. En dan kom je toch weer leuke dingen tegen. Gelukkig was het een trainingsloopje en had ik tijd om wat fotootjes te schieten van strandtaferelen.

Het is wat moeilijk leesbaar maar op het bordje staat "L'esprit de famille". En dat is het in Koksijde ook wel, veel kinderen op het strand en met de ouders in het restaurant. Gelukkig zijn ze dat laatste beter gewend dan menig Nederlands kind en zijn ze niet jengelig.

Het mooie van het lopen op het strand zijn naast de zeelucht, toch ook de vergezichten op het eindpunt (in dit geval Bray-Dune). Tijdens het lopen zag ik nog wat luchtacrobatiek van de zeemeeuwen. Jullie weten wel die beesten die "mijn, mijn, mijn" roepen.Ze gunnen elkaar het licht in de ogen niet. Ze waren flink aan het ruzieën over een broodje, dat in de lucht iedere keer van eigenaar verwisselde. Genieten.

Bray-Dune ver weg en op de foto rechts wat dichterbij. Het lijkt heel wat op een afstand, maar van dichtbij is het heel wat armoediger dan aan de goed onderhouden Belgische kant. Ook nog even een snapshot van mezelf genomen. Als bewijs van......

Enigszins bezweet ...... Uiteindelijk was heen en terug 20k in 1:50 uur. Lekker gelopen, met wat fotoshoots.

De middag werd gevuld met judo. Na een telefoontje van Meimei, ze wilde naar het strand en de rest van de judoka's naar de Aldi, zijn we afgereisd naar de J-club, om samen met haar en een paar anderen toch naar het strand te rijden. Heerlijk even genoten van het positivisme van deze jonge mensen.

De TJT-toppers op het stand. Meimei met haar "OS-Beijing trainingsjack".

We hebben ook nog even wat gedronken met een Belgische wafel erbij. Heerlijk. Nadat we Li weer bij het appartement hadden afgezet, ben ik met Meimei meegegaan naar de technische training. Op een mat van 30x30 ziet dat er ongeveer zo uit.

Ik heb heerlijk meegetraind. We hebben wat variaties en overnames doorgenomen op een bepaalde pakking. Het was weer heerlijk om (na al dat lopen voor de marathon) weer op de judomat te staan. Als toetje heb ik nog een randori gedraaid met Meimei. Het kind wordt steeds sterker!

Alvorens Meimei op de feestavond te hebben afgezet hebben we met ons drieën nog even lekker in Koksijde gegeten. Wordt vervolgd.