Vandaag weer eens voor het judo op pad geweest. Nu niet voor wedstrijden maar voor de uitreiking van hogere dangraden. In dit geval voor een roku-dan (6e dan). Dat is toch wel heel bijzonder en zeker als het iemand betreft waar je veel van hebt geleerd, als judoka. De bijzondere promotie viel Jan Nagelkerken te beurt. Hij was op de KMA mijn judoleraar. Samen hebben we een fantastische judotijd gehad. Tijdens de week (je was toch intern) stond ik soms wel drie keer per dag op de mat. Een uurtje met Jan, een uurtje met Fons en dan om 17.00 uur de normale training van anderhalf uur. Al met al succesvol omdat ik tijdens de KMA-periode mijn 2e en 3e dan heb gehaald.Op de onderstaand foto staan we dan vlnr: Huá, Jan en Fons.

In die tijd (rond 1980) werd Jan al go-dan (5e dan) en zo af en toe trainden we dan ook wel voor die hogere dan. Op onderstaande foto wordt een oefening uit het kime-no-kata gedaan.

Een fantastische periode waarin judo, studie en galafeesten centraal stonden. Overigens heeft Jan nog wel wat moeten manipuleren om mij op de judomat te krijgen op de KMA. Ik wilde namelijk ook graag gaan schermen. En ja….. kwam er eindelijk weer een zwarte band en dan gaat hij wat anders doen. Ik heb het verhaal vandaag weer moeten horen. De schermles op de KMA werd gegeven door een robuuste marinier. De jongens van de marine hebben wat met schermen. Maar goed, na een paar lessen komt die marinier naar mij toe en zegt: “Bogaarts, dat wordt niks met jou en schermen, ga maar fijn judoën”, om er later nog aan toe te voegen, “ik wil ook geen ruzie met sergeant-majoor Nagelkerken.” Achteraf een wijze keuze (alhoewel ik schermen nog steeds leuk vind). Het heeft voor mij geresulteerd in twee dangraden, 6 luchtmacht titels en twee derde plaatsen bij de nationale militaire kampioenschappen. Plus leuke uitstapjes tijdens de internationale uitwisselingen. Maar daarover later meer. Ook daar zijn mooie foto’s van.

Op deze foto zit Jan links in de hoek. De foto is gemaakt tijdens de Klu-kampioenschappen van 1980, waar de latere gouverneur van de KMA, de toen nog commodore Klik mij de medaille omhangt. Het leuke van die wedstrijden was dat ik die week te gast was op de Belgische Militaire School om hun jaarlijkse galabal bij te wonen. Helaas was ik wat gehavend uit de strijd gekomen maar dat mocht de feestvreugde niet drukken.

Vandaag was dus feestelijk, waarbij het een mooi weerzien was met Jan, zijn vrouw en zijn dochter.

Heel erg jammer zelfs! Marianne Timmer mist de Olympische Winterspelen door een bijzonder ongelukkige val. We wensen haar veel beterschap en we hopen haar snel weer op de been te zien.

Gelukkig hebben we ook goed nieuws, Sanne Wevers, een oudklasgenootje van MeiMei, heeft de wereldbeker turnen gehaald.

En we zitten ook nog na te genieten van het succes van Linda Boers.

We hopen dat het snel goed komt met je hand.

Ook jammer is dat we vandaag niet naar Rotterdam konden. Onze MeiMei is geveld door griep (Mexicaans of anderszins) en daardoor niet in staat om Linda Boers aan te moedigen. Linda stond vandaag op de mat tijdens de NK Dames Judo en haalde BRONS! Dat is een grote prestatie, vooral omdat ze judode met een gebroken middenhandsbeentje! Echt jammer dat we Linda niet vanaf de tribune hebben kunnen aanmoedigen.

  Linda is hier in actie op de trainingsstage in Koksijde.

Verder is het natuurlijk jammer dat ik het tentamen Argumenteren niet heb gehaald, een vijf is niet voldoende. Ik vind het vooral jammer dat ik wel gegaan ben, hoewel ik wist dat mijn voorbereiding niet goed was, zonde van de tijd. Ik twijfel toch al aan die hele Masterstudie, de Tweede Fase lijkt me eigenlijk helemaal niets meer. Zo weinig tijd en zo veel te doen, dat maakt het Nederlands niet aantrekkelijker.

Gelukkig had onze JieJie meer succes, zij heeft haar tentamens heel goed afgesloten, gefeliciteerd, schat!

Vanavond zouden Huá en ik naar het Muziekkwartier in Enschede gaan. Het RO Theater zou De gebroeders Karamazov brengen. Ik had me hier erg op verheugd, want ik heb wel iets met Russische literatuur en toneel. 

Maar het gaat niet door. Één van de van de hoofdrolspelers is ziek. Het is wel prima service dat we per telefoon en e-mail een berichtje kregen. We kunnen de kaartjes terugsturen en we krijgen ons geld terug. Ik had liever de voorstelling gezien.

Op donderdag 5 november heb ik een "net"werkdag ingelast. Zo af en toe moet je dat doen. Zeker als die dag op een interessante lokatie is. En dat was dit jaar het geval. Als manager BHV ben ik lid van de Nederlandse BHV vereniging en daar hoort jaarlijks een netwerkdag bij. Zoals gezegd dit jaar een mooie lokatie, namelijk in Hilversum op het mediapark bij het  Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid. Dit is wel het mooiste gebouw wat ik de laatste tijd heb gezien. Fraaie architectuur (van buiten en binnen) en schitterende details. Er is niet op een paar centen gekeken.

De buitenkant is bekleed met glazenpanelen, waarin filmfragmenten (stills) zijn gegoten. De binnenkant is als een terras opgebouwd. Hieronder zie het restaurant. Dit terras wordt aan de buitenkant gespiegeld door een waterpartij (ook in terras vorm). De uitbouw rechts past gedraaid weer in de vijf lagen diepe canyon (waar de beeldarchieven zich bevinden). Links in het atrium is de wall of fame (zie boven), met de bekende Nederlandse coryfeeën die een mediaprijs hebben gewonnen.

  canyon (5 diep)

De ochtend werd gevuld met lezingen over natuurlijk het Instituut (er komen nu toch al 600.000 bezoekers per jaar) wat als taak heeft een archief te zijn voor al het (publieke) beeld en geluid, maar ook is het een museum met voorlichtingsfunctie. Interessant was ook de lezing over de 3-eenheid, voelen, denken en doen in relatie met BHV.

De middag was ingeruimd voor de media-experience. Een interactief gebeuren waarin je allerlei fragmenten kunt terug kijken, maar ook mee kunt spelen in een soap. Het journaal presenteren, etc. De tijd vliegt er letterlijk en figuurlijk voorbij. Scholieren kunnen er eigen reportages maken en wie wil er nou niet op de foto met zijn favoriete tv-ster. Vermaak voor iedere leeftijd.

Wat ik heb bekeken....... Andere tijden over hoe Anton Geesink de Japanse judo hegomonie doorbrak. En daarna "toples" waarbij in deze les Mark Huizinga les gaf aan de 12 jaar oude Jason Gawke. Het leuke daarvan was dat Jason onlangs meedeed op het NK heren senioren. Hij zou zichzelf eens terug moeten zien. Niet alleen leuk maar ook nuttig, want het gaf mij weer wat aanknopingspunten voor mijn eigen lesgeven.

Ik ga er zeker nog weer eens naar toe.

Voor de Olympische Spelen van 2012 zijn de data van de diverse sportevenementen ook al bekend. Ik denk alleen niet dat we voor dee dagen in aanmerking komen voor vroegboekkorting of iets dergelijks. In Beijing waren de hotels en appartementen tijdens de Spelen veel duurder dan in de weken daarvoor.

Wij weten al waar we van 28 juli 2012 tot en met 3 augustus 2012 zitten, we zitten in de ExCelhal te genieten van 386 judoka`s, die strijden om 14 gouden medailles.

Voor die tijd hebben we nog twee zomervakanties te gaan, dat worden vakanties naar Engeland en Japan, als alles goed gaat.

Huá is al druk aan het werken aan zijn Japans

.

Maar eerst nog kerstvakantie, voorjaarsvakantie, meivakantie...

Over 997 dagen begint de openingsceremonie van de Olympische Spelen 2012 in Londen. Wij hopen daar natuurlijk weer bij te zijn. Waarschijnlijk gewoon lekker met zijn tweetjes! Er zal een andere judoploeg uitgezonden worden, want Mark Huizinga, Dennis van der Geest en Deborah Gravenstijn zijn gestopt. Elco van der Geest is Belg geworden en er zijn jonge judoka`s die staan te trappelen om het stokje over te nemen. We houden je op de hoogte.

De officiële site van deze spelen is ook de virtuele lucht al in en de graphics zien er leuk uit. De gestileerde judoka`s zijn toch weer heel anders dan in Beijing. Ik ben ook benieuwd naar de mascottes, de Fuwa`s uit  China zijn bijna niet te overtreffen.

 Dit was China

en dit wordt het in Londen. Ik vind de gestileerd uitgevoerde worp (Ippon) van de vorige spelen mooier dan de opofferingstechniek (sumi gaeshi) die voor de volgende spelen is uitgekozen. Deze past ook niet zo goed bij de nieuwe regels, waarbij meer teruggegrepen wordt op de oorspronkelijke judotechnieken.

   Maar goed, hier moeten we het voorlopig meedoen. Op de oficiële site kun je je alvast het judojargon meester maken en je kunt er allerlei informatie over oudkampioenen vinden. Ook kun je je inschrijven om online informatie te krijgen en dan kun je zelf ook berichtjes achterlaten, leuk om te lezen hoe het al leeft in Engeland.

Onze GèGè is vandaag precies eenentwintig jaar geleden deze wereld komen verrijken! Gefeliciteerd, we zien elkaar vrijdag weer.

Oktober is alweer opgevolgd door november, de tijd lijkt steeds sneller stil te staan... Mijn eenenvijftigste verjaardag was een ontroerende dag. De leerlingen van mijn mentorklas hebben me verrast met lieve cadeautjes. In de korte tijd dat we bij elkaar zijn, hebben ze mij al goed hebben leren kennen: hoe wisten ze dat ik van delftsblauw, rozen en chocola hou? Ze hebben goed opgelet!

De verjaardag hebben we met gevierd in het de schouwburg. Het Noord Nederlands Toneel speelde Dante's La Divina Commedia. De ondertitel was: Als Roadmovie to Paradise en vertelde de tocht van een vluchteling naar Veiligheid, een Huis, Nederland? een tocht van de Hel naar het Paradijs. Het NNT laat op een indringende wijze zien dat Hel en Hemel wel heel dicht bij elkaar liggen.

Merijn de Jong, die de rol van Dante speelt, is sterk èn kwetsbaar in deze rol. Hij bungelt, letterlijk en figuurlijk, tussen hemel en aarde op zoek naar Dante`s hemel en zijn muse. Deze muse wordt gespeeld door de Amerikaanse Aerealiste Dreya Weber. Samen gaan ze geen gevaar uit de weg.

Heel aandoenlijk was dat Dante, hangend in de doeken, het lichaam van Beatrice probeert te redden, zij valt steeds terug op aarde. Ik vond het heel emotioneel. Ook het moment dat Dante zich probeert te 'zuiveren' en zich uitkleedt om het water over zich heen te laten stromen, was een moment om stil bij te blijven kijken en te huiveren.

Jammer genoeg waren er ook een groep CKV-leerlingen, deze leerlingen lachten op de verkeerde momenten en naakt was waarschijnlijk iets waar ze op MTV aan  gewend zijn, maar dat het ook functioneel en emotioneel kan zijn, is iets dat zij nog niet begrijpen, jammer, het gehinnik was storende en vervelend.

Op zaterdag zijn de JieJie, kleinzoon en GèGè langs geweest en ben ik nog heerlijk verwend met prachtige cadeaus: een delftsblauw nachtlampje, een bon van Rituals, lekkers van Lush en een inspirerend breiboek.

Ik ben een gelukkig mens.

De leukste lessen die ik ooit heb gehad waren de danslessen, op de voet gevolgd door de rijlessen. Tegenwoordig geniet ik ook van de meeste van de colleges van de Masteropleiding,vooral nu we weer met literatuur bezig zijn, is het echt weer 'mijn ding'.

Wat heeft dit allemaal te maken met de Weense wals? De vorige week hadden we herfstvakantie en die is aan mij voorbij gegaan als de muren van de dansschool tijdens het dansen van de Weense wals, heel snel en een beetje misselijkmakend.

Heel misselijkmakend en tegelijk ook heel bevrijdend was wel dat ik besloten heb om per direct te stoppen met de Topniveauklassen. Ik kon geen klik krijgen met deze leerlingen en het kostte me behalve tijd, daar had ik op gerekend, ook heel veel van mijn energie. Meestal krijg je energie van dingen die je leuk vindt en ik had gedacht en gehoopt dat dit hier ook het geval zou zijn, maar het was een bittere teleurstelling. Gelukkig zat ik nog in de proefperiode.

Even twijfelde ik nog aan het hele eerstegraadsgedoe, maar ik vind de opleiding leuk en stimulerend en ik ga gewoon door. Het doen van onderzoekjes zal wel weer lastig worden, maar dat was het vorig jaar ook. Bovenstaand gedoe heeft me wel op een achterstand gezet, ik heb te weinig gedaan aan Argumenteren en schrijfvaardigheid. Dat wordt waarschijnlijk een hertentamen!

Na al deze verwikkelingen was het erg fijn om zaterdag lekker naar Rotterdam te gaan, NK Judo heren, daar valt genoeg over te bloggen, de volgende keer..

Zondag hebben Huá en ik genoten van drie Grumpy Old Men: Jan Mulder, Bart Chabot en Remco Campert. Jan Mulder heeft ons een inkijkje gegeven in zijn, wat muziek betreft, zeer slechte jeugd. We moeten echt uitkijken waar we onze kinderen aan blootstellen. Een kunstfluiter kan zo'n impact op een kind hebben, dat deze er als vijftiger (zestiger) nog woedeaanvallen van kan krijgen.

Bart Chabot heeft ons een nieuwe toepassing van smeltchocolade net niet laten zien, wat gezien de leeftijd van het aanwezige publiek maar goed is ook. Het zou anders een enorme kliederboel in diverse keukens kunnen worden. Gelukkig lieten zijn woorden weinig aan de verbeelding over en viel er veel te lachen over het hele 'kookproces'. Huá heeft mij beloofd mij nooit op een dergelijk kunststukje te tracteren, wat niet wil zeggen dat ik niet van chocolade houd, juist wel...

Remco Campert gaf mooi weer dat het beheersen van een taal het begrip bevordert: Tot Zoens!

Verder was ik de laatste tijd ook aardig Grumpy, ik zat niet goed in mijn vel. Daarom heb ik vandaag een beslissing genomen, die ik nu nog even verder uit moet werken. Dat zal ook nog wat slapeloze nachten vergen, maar daarna kan ik de toekomst weer aan. Gelukkig!

"Ben in Markelo" stond gisteren op heel veel voice-mailtjes. Wat dan.... wel het was weer quality time voor Meimei en Huá. Een judoclinic van niemand minder dan Ben Sonnemans. Ben is wat minder bekend dan de broertjes van der Geest maar komt uit de dezelfde stal. Geheel onbekend is hij niet voor de judoka's. Hij was in de jaren negentig één van onze boegbeelden. Europees kampioen 1997, EK brons 1995 en 1998. Winnaar tournoi de Paris (een soort onoficieel WK) in 1999 en 8x keer Nederlands kampioen. En dat in een tijd zonder uitgebreid internet en weblogs enzo. Dus dan moest je je bekend halen uit de spaarse momenten van studio sport.

De clinic was mooi en ook Ben had een fantastische dag gehad. Want dames en heren hij stond vanaf negen uur tot half vijf op de mat. In de ochtend groepen was het zeer druk met per keer wel 100 judokaatjes. De middag was de eerste sessie met ruim 60 judoka's ook mooi en van de senioren waren er toch ook nog 28. Waarvan 20 van Top Judo Twenthe.

Ben begon de training met wat coördinatieoefeningen. Een onderdeel dat eigenlijk niet vaak wordt beoefend. Bij de Kenamju zijn ze daar nu mee bezig. Door het inslijpen van de bewegingen kun je die blijven maken ook als je moe bent. Overigens is dat niet de eerste keer dat ik met dit soort oefeningen in aanraking kom. Ook over de grens in Duitsland is men hier druk mee bezig. Ik heb begrepen dat Ben bij de jongere judoka's ook aandacht heeft besteed aan basistechnieken. Bij ons lag het accent op newaza. Ook hier toch weer wat ideeën opgedaan. Overigens zegt Ben zelf ook:"ga bij diverse mensen trainen. Je pikt er toch altijd wat vanop, zoek uit wat jou lekker ligt en ga daar dan mee aan het werk.." Ben vertelde ons dat zijn "room-mate" tijdens toernooien, Maarten Arends, ook een paar newaza technieken had om de wedstrijd weer open te breken. Voor de jeugd is het goed dit soort dingen uit de mond van een (ex)topsporter te horen.

Naast de oefeningen was er ook wat ruimte voor randori op de grond of staande. Na wat spetters die ik van Mathias om de oren kreeg kon ik met Meimei nog een grondpartijtje draaien. Een vader - dochter confrontatie.

Natuurlijk was er gelegenheid voor foto's en handtekeningen. Meimei heeft haar collectie foto's weer uitgebreid en ons boek Judobanden is in waarde gestegen door de handtekening van Ben bij zijn verhaal in dit boek. A day well spent.......

Tijdens zijn duurloop kwam Huá gisteren deze prachtige paddestoelen tegen. Een prachtig teken dat de herfst begonnen is: spinnewebben, witte wieven, spannende verhalen. Het leven richt zich weer meer naar binnen.

Zelf raak ik altijd een beetje ontroerd door elfenbankjes, in de nevel kun je de kleine wezentjes bijna zien zitten, wie zegt er dat ze niet net achter die boom zaten? De natuur blijft iets om je over te verbazen.

Toen Huá mij de foto`s liet zien dacht ik meteen aan dit gedicht. Ja,het is al eerder gepubliceerd hier, maar ik houd van paddestoelen

er komt vast ook nog wel een gedicht over elfenbankjes.

Maar behalve sprookjesachtig en mysterieus is de herfst ook nat en koud. De dagen worden korter en het donker schuift een schaduw over het lichte leven. Daarom is herfst ook dit:

Heerlijke precies160-gedichten. Ik heb de site lang niet bezocht, te druk met andere dingen. Misschien een herfst- winterbezigheid?

Verjaardag, dierendag, moederdag, de kerstdagen en deze week was het docentendag. Maandag, mijn 'Topniveau'-dag, begon daarom met koffie en gebak. Mijn collega`s van de onderbouwschool waren niet zo verwend, die kregen niets.

Het is toch jammer dat een schoolleiding niet op de docentendag inspeelt, vooral niet als je van collega`s van her en der hoort dat die wel getracteerd zijn. Maar goed, mijn gebakje was heerlijk!

De media hebben zich, in schril contrast met mijn onderbouwvestiging, ook op het fenomeen Docentendag gestort en veel Bekende Nederlanders hebben zich gewaagd aan een mini-carrière in het onderwijs. Sterren voor de klas is daar het resultaat van.

In de aflevering van deze week was Harm Edens de VIP-docent. Hij stond voor een klas van het ROC in Enschede, afdeling mode, in prachtige gebouw tegenover ziekenhuis Stadsmaten. Het leuke is dat Harm afkomstig is uit Enschede. In het filmpje werd ook aandacht besteed aan zijn lagere schoolperiode. Hij heeft op een school gezeten waar ik in een ver verleden stage heb gelopen: Het Lang.

Wat het vermelden ook wel waard is: de docent (Jan) die Harm begeleid heeft is voor veel Nederlandse breisters (m/v) geen onbekende, op Ravelry kennen we hem als DutchJan. Leuk om een mede-Ravelaar eens op tv te zien. Ik had meteen al visioenen voor Jan als begeleider van deelnemers aan een Nederlandse versie van Project Runway

De laatste paar weken heb ik wel eens getwijfeld over mijn docentschap. Misschien komt het omdat ik niet meteen aan het begin van het schooljaar gestart ben met het lesgeven aan de Topniveau-leerlingen, want de klik is er nog niet echt. Dat heeft wel weer als voordeel dat ik nu echt geniet van het lesgeven aan mijn onderbouwleerlingen, hoewel ik daar ook wel lastige leerlingen heb.

Gelukkig krijgen we volgende week weer college van Coen e.a.: we beginnen met Wereldliteratuur.

Ruim twee weken geleden had ik een reünie van mijn oude school. Daar zijn natuurlijk ook weer veel foto`s gemaakt, zodat iedereen duidelijk kan zien dat we allemaal echt ouder zijn geworden. Vergelijk deze foto van de derde klas maar eens met de foto die op 19 september 2009 is gemaakt.

Zoals je ziet draag ik nog steeds liever een jurkje!

Van tijd tot tijd gebeurt het dat er binnen de familie nieuwe wegen worden ingeslagen. Alleen gebeurt dat bij ons natuurlijk weer allemaal tegelijk. Het lijkt wel herfst. Maar goed, wat dan is de vraag. Allereerst heeft Li een aantal nieuwe lesuren voor athteneum-klanten. Een mooie aanvulling op de studie. Het is invalwerk dus afwachten hoe lang dat duurt. Gègè heeft na lang wikken en wegen een nieuwe studie opgepakt op de vakschool Schoonhoven. Een school die opleidt tot allerlei beroepen waar de nodige vakmanschap bij komt kijken. Voorbeeld uurmaker, juwelier, maar ook wat Gègè doet goud-en zilversmid. We wachten zijn creatieve scheppingen met spanning af. Jiejie is ook met een nieuwe opleiding begonnen tot optometriste. Dus net als Li moet Jiejie iedere woensdag op pad naar de opleiding. Slimme meiden die twee. En per januari ga ikzelf ook wat anders doen.

Wat minder drastisch is de nieuwe weg van Meimei, namelijk trainen op zondag op de UT met de judomaatjes. Voor mij is dat een mooie kans om een duurloop van 2 uur te houden. Dat leidt ook voor mij tot nieuwe wegen. Letterlijk weggetjes waar ik nog niet eerder was. Simpel omdat het te ver van huis afligt. Voorgaande weken heb ik de omgeving van Drienerlo verkend en deze week ben ik richting Twekkelo gegaan. Dat is mooi landelijk gezien de foto.

Leuk hè, dat krijg naast de regen van vandaag er allemaal gratis bij. Vanaf de UT ben ik via de "rood-witte" wandelroute via de schaatsbaan het kanaal overgestoken (wees gerust er ligt een brug). En daarna knal je meteen de weilanden in. Mooie route, beetje glibberig bij de slootkanten. De beloning karakteristieke doorkijkjes.

En natuurlijk in Usselo de zouthuisjes. Bezoekers, touristen en ander vreemd volk weet het niet goed te plaatsen wat die huisjes nu eigenlijk zijn. Welnu het zijn pompstationnetjes waar zout wordt opgepomp en via een buizensysteem bij de Akzo in Hengelo terecht komt om de bekend Jozo (en meer) van te maken.

Volgende week weer deze kant op!

Hebben we in Nederland te maken met een vergrijzing van de bevolking. De Belgen hoeven daar niet bang voor te zijn. Vele Nederlanders willen graag Belg worden. Tja..... als reserve-Belg begrijp ik dat niet zo goed, want het leven hier is natuurlijk goed. Zouden er andere redenen zijn.

We kennen de redenen van Bart Veldkamp en sinds kort kennen we ook de redenen van Elco van der Geest om Belg te worden. Competitie en de drang om op hoog niveau te presteren. Dat lezen we in de Nederlandse pers.

Soms lees je ook zaken in de buitenlandse pers. Zo las ik in mijn judo-vakblad L'esprit de Judo in een artikel over Aziz Messaoudi (en de vereniging waar hij traint) de volgende passage  ".... d'autant qu'on annonce que l'actuel titulaire, Grim Vuijsters, prendrait aussi volontiers la nationalité belge". De reden, Luuk Verbij wil naar graag "le leadership en lourds dans les années à venir" en dat zou wat ik uit he artikel opmaak een reden kunnen zijn. Tja... ik weet niet of het waar is. Op de website van Grim kan ik in ieder geval niets vinden.

Afwachten...... dus

Gisteravond zijn Huá en ik naar de première van Das Reingold van de Nationale Reisopera geweest. Nu staan de opera`s van Richard Wagner niet bekend om hun lichtvoetigheid en ik was wel een beetje bang dat het misschien wel een erg zware avond zou worden. Die angst was nergens voor nodig.

Het was voor ons beiden de eerste keer dat we een voorstelling mee zouden maken in de nieuwe locatie op het Muziekkwartier en we waren erg benieuwd naar deze nieuwe 'schouwburg'. Ik ben aangenaam verrast, het is een prachtig gebouw geworden, met de allure die je van een dergelijk gebouw mag verwachten. Van binnenuit, in de wandelgangen, biedt het aardige doorkijkjes op de binnenstad van Enschede en het geheel is lekker ruimtelijk opgezet.

De ontvangst was erg aangenaam: koffie met een chocoladefontein waar je een soesje of een stuk fruit (aardbei, ananas) onder kon houden. Dat was een heerlijke verrassing.

Daarna zochten we onze plaatsen in de zaal op. Ook hier werden we niet teleurgesteld: mooie stoelen, ruime paden, je hoefde niet erg moeilijk te doen om mensen te laten passeren of om zelf je plaats te bereiken. We hadden goede plaatsen en vol goede moed wachtten we op wat de avond ons brengen zou.

We werden niet teleurgesteld, de Nationale Reisopera had er weer een feest voor oog en oor van gemaakt. Prachtige kostuums, krachtige decors met o.a. fantastische stationsbanken die ook hun eigen rol vervulden. De Rijndochters kwamen op op een prachtige golf en ik zat meteen in het verhaal.

Het was niet zwaar, het was anders. We hoorden andere instrumenten, een waldhoorn, die hoort bij Wagner, ik had niet anders verwacht. Maar op het eind, toen de Rijndochters klagelijk riepen om het Rijngoud hoorde je ook, even hartverscheurend, een harp... prachtig.

De avond werd voor mij door twee dingen verstoord: ik ben de hele week al verkouden, dan ben je altijd een beetje bang voor een hoest- of niesbui, en ja hoor, gelukkig tijdens een toneelwisseling, maar toch. En schuin achter mij zat een man die telkens een beetje begon te snurken, dan werd hij waarschijnlijk weer wakker geschud en dan begon hij de kuchen.... vervelend, want het leidde af.

Maar, voor Huá en mij was dit een geweldig begin van ons nieuwe theaterseizoen. We hebben nog een aantal mooie voorstellingen om naar uit te zien, zoals La Divina Commedia van het Noord Nederlands Toneel, De Gebr. Karamazov van het RO Theater en nog een keer de Nationale Reisopera met La Cenerentola (Assepoester). We hebben er zin in!

Tijdens het WK judo in Rotterdam was er ook een heel "circus" om de judowedstrijden heen. De bekende judomerken verkochten er pakken, tassen, trainingspakken en wat al niet meer. En inderdaad... ze verkochten er ook judobanden. Ik was eerst nog even in de verleiding om een judoband van mijn naam te laten voorzien, maar dat heb ik toch maar niet gedaan. In de stand van Essimo werden er ook andere "judobanden" verkocht. Namelijk het nieuwste judoboek. Nu ben ik al een aardige verzameling aan het aanleggen met betere en mindere boeken. Maar het gaat uiteindelijk omhet verzamelen. Dit nieuwste boek van Kees Jongbloed (inderdaad van NOS sport) is een aanrader.

Het gaat over relaties tussen judoka's, het gaat over banden tussen judoka's en het gaat over banden van judoka's met trainers en familie. De hele nationale judotop (ook die van vroeger) komt aan bod. Het is journalistiek geschreven, zal ik maar zeggen. Dus het leest als een trein. Maar meer dan dat het geeft eens te meer aan dat het ook bij de judoka's tussen de oren moet kloppen. Het mentale blijkt iedere keer weer in orde te moeten zijn om te presteren. Soms helpt daar ook een "verkeerde" reactie van de trainer bij.

Het bevat wijze lessen voor jonge judoka's. Wie had ooit gedacht dat Elizabeth Willibroordse meer bezig was met het "niet verliezen" van een partij in plaats van hoe deze te winnen. Het vertelt over de opofferingen die de judoka's zich moeten getroosten in reistijd of afval-ellende.

KMA dec 1982. vlnr: Huá, sensei Jan, Fons

Voor mij was judobanden meer dan alleen een boek. Ik herken het ook. Ook ik heb zo mijn judobanden opgebouwd. Op de KMA met sensei Jan en met opperwachtmeester Fons. Vier jaar lang soms iedere dag trainen (soms 2 tot 3 keer per dag). Sinds 1992 deel ik met mijn judopartner Ad al het judo lief-en-leed. Alle uren training voor een hogere dangraad, de lange autoritten om weer eens ergens wat andere ideeën op te doen, de opgelopen blessures door even een moment van onachtzaamheid. Een boek kun je er van schrijven. Er zijn ook oude banden met mijn trainers. Daarvoor verzet je dingen. Zo ga ik binnenkort naar de promotie van mijn leraar op de KMA. Na vele jaren krijgt hij wat hij verdiend, namelijk de 6e dan. En ook dat is een band. Een rood-witte in dit geval.

Een andere judoband is die met Meimei. Ook wij brengen heel wat tijd door in de auto op weg naar trainingen, of tijd tijdens de trainingsstages in Kokszijde en Oleron. En natuurlijk tijdens wedstrijden, al is de band dan wel wat strakker aangetrokken. Het is beter dat je je eigen kinderen niet coacht. Maar ja... soms moet het omdat het niet anders kan. Ook op de mat komen we elkaar tijdens een training weleens tegen. Die kleine meid wordt iedere keer wel iets sterker. En soms dollen we wat zoals hier boven de foto in Beijing. Hmmm...... quality time.

Afgelopen maand ben ik twee dagen in de weer geweest om te leren debatteren. Je zult zeggen: ‘Je was toch al aardig van de tongriem gesneden.’ Je zult zeggen: ‘Dat hoef je toch niet te leren, dat doe je zo’. Ik zeg je: ‘Probeer het eens en je zult merken dat het leuk is om in debat te gaan.’

  Een modern debat.

Nu heeft een formeel debat spelregels, maar los daarvan leer je een verhaal te maken met een kop, romp en staart. Een pakkende zin als begin, een boeiend middenstuk en een spannend slot. Het is net een jongensboek.

De eerste dag was fantastisch omdat ik in de weer was met de ethos (mijn persoonlijke presentatie) en de pathos (de betoogvorm) waaronder de stijlfiguren (herhaling, tegenstellingen, spreekwoorden, quotes, etc.), argumenten (ik had3 argumenten). Niet alleen theorie, maar hup voor de leeuwen. In dit geval mijn cursusgenoten.

Plato en Aristoteles. Grieken grondleggers debat

Vandaag de tweede dag. Die was iets taaier want nu moest ik een en ander in de praktijk brengen in de logos (de kracht van redeneren) waaronder het onderkennen van drogredenen en een strak discussieschema. Dat was even wennen en ja tot slot de aptum, de afstemming op situatie en publiek. Ook vandaag veel oefenen en via de video terugkijken. Wat kan zo’n camera genadeloos zijn.

Leerzaam… ja. Toepasbaar…. Ja. Geslaagd…. Ja. Kortom …. De meest vlotte prater kan hier nog wat van leren!